21 april 2017

Michel Rudolphie (kwf): dictatoriale grootverdiener voor een goed doel?

Mijn vader is aan longkanker overleden (lang geleden overigens, 1956) en ook mijn twee oudere broers zijn door kanker geveld. Het is niet ondenkbeeldig dat ik zelf ook via deze ziekte aan mijn eind kom (maar voor zover ik weet ben ik nog kerngezond, dank u). Vind ik het daarom nodig dat er jaarlijks meer dan honderd miljoen euro voor de kankerbestrijding wordt gedoneerd, bijvoorbeeld aan het Koningin Wilhelminafonds (kwf)? Niet echt. Mijn indruk is dat er al heel veel onderzoek naar de bestrijding van kanker wordt gedaan en dat al die extra miljoenen die via het kwf worden besteed kanker niet reduceert tot een chronische ziekte. Er lijkt bij kankeronderzoek sprake te zijn van bijna, wat economen zouden noemen, negatieve marginale productiviteit. Er wordt zoveel geld ingezameld voor kankeronderzoek dat men van gekkigheid niet meer weet waar men het aan moet besteden. Het kwf is tot een liefdadigheidsfabriek verworden, die steeds maar meer geld wil inzamelen. Dat moet het kwf ook, want het kost heel veel geld om de fabriek draaiende te houden. Volgens gegevens van het kwf zelf geeft het kwf jaarlijks ruim 15 miljoen euro aan personeelskosten uit. De directeur, Michel Rudolphie, komt met een bruto salaris van 152.000 euro (exclusief werkgeverslasten) daarbij niet al te altruïstisch over, maar, zo zegt het kwf, dit salaris is nodig in verband met de zwaarte van de functie en de complexiteit en de omvang van de organisatie. Tsja, maak het dan wat minder complex. Maar nee, nu blijkt dat rupsje-nooit-genoeg kwf de hele publiciteit over de ziekte en de patiënten wil monopoliseren. De fabriek moet blijven groeien en dus moeten de patiënten hun mond houden. Wordt het kwf dus nog complexer en mag Rudolphie nog meer verdienen. Voor een goed doel. Uiteraard.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten