07 december 2017

Prof. Sjaak Kroon c.s.: brengen onafhankelijkheid universiteitsblad van TiU om zeep (slot van #nomoremetoo)

Dit is dan echt het eind van het verslag over een #metoo-discussie op de Tilburgse universiteit dat hier begint. Ik begreep het dat het College van Bestuur (CvB) van de TiU de eerste de beste gelegenheid aangreep om mij publiekelijk als columnist van het universiteitsblad Univers te blameren, ook al kon het CvB dat niet onderbouwen. Ik had de redactie ervoor gewaarschuwd dat het CvB mijn stukjes niet zou waarderen. Natuurlijk wilde het CvB mij uit de kolommen van Univers weg hebben. Het CvB financiert liever niet een universiteitsblad dat vervolgens kritiek over datzelfde CvB uitstort. Begrijpelijke reactie van bestuurders, zullen we maar zeggen, hoewel een goed bestuur liever geen jaknikkers om zich heen verzamelt. Maar wat Sjaak Kroon heeft bewogen om openlijk partij te kiezen in een discussie over metoo en daarbij zijn reputatie als vertrouwenspersoon in de waagschaal legt, ontgaat mij. Wat is zijn motivatie en van de 39 andere ondertekenaars van de open brief om het universiteitsblad onder grote druk te zetten om een columnist uit te schakelen? Waarom wilden ze de onafhankelijkheid van het universiteitsblad daarmee om zeep helpen? De ondertekenaars waren allemaal academici die onafhankelijke meningen zouden moeten waarderen. Niet dus. Het waren/zijn dan ook geen intellectuelen, het waren/zijn 40 fundamentalisten die zich door een stukje van nog geen 500 woorden tot een disproportionele geestelijke terreur op personen lieten verleiden. Dit bleek ook toen ik collega Kroon zelf per e-mail vroeg of hij zijn activiteit in overeenstemming vond met zijn rol als vertrouwenspersoon. Hij bleek er echter geen enkele behoefte aan te hebben met mij een discussie aan te gaan. Natuurlijk niet! Fundamentalisten discussiëren niet; zij plegen (geestelijke) terreur. 

06 december 2017

Harrie Verbon: geen recht op een veilige en gezonde werkomgeving?

Nog maar even herhalen: ik had in het universiteitsblad een column geschreven over #metoo, die een storm had veroorzaakt, compleet met een open brief  van 40 academici. Had ik die storm niet zelf veroorzaakt, vroegen vrouw en dochters. Zeker, ik had geen rekening gehouden met het Mohammed-met-bomtulband’-effect. Door mijn wellicht wat al te badinerende toon trapte ik kennelijk op vele tere gekwetste academische zielen die dachten dat ik (seksueel) machtsmisbreuk een goed idee vond. Daar moesten vrouw en dochters dan weer wel om lachen. Ja, lach er maar om. Hoe voelt het als je je in het openbaar besmeurd voelt, terwijl mijn boodschap juist was dat we elkaar op dit vlak in het openbaar niet moeten besmeuren. Ik bereikte precies het tegenovergestelde, namelijk een hetze tegen mij waarin 40 academici mij van zaken beschuldigden die in geen van de 500 woorden van mijn column stonden. En dan nog iets. Mijn College van Bestuur (CvB) reageerde naar de open-brief schrijvers: “De inhoud van de column [die van mij dus, HV] past niet bij de manier waarop wij binnen onze universiteit met elkaar willen omgaan. (…) Het college hecht eraan dat men deze organisatie als een veilige en gezonde werkomgeving ervaart.” Zeker, ik hecht daar ook aan, maar kennelijk heb je daar geen recht meer op als je iets te ironisch over de #metoo-beweging schrijft. Het CvB beschuldigde mij ervan een “onnodige en kwetsende” column te hebben geschreven, maar wilde dat op mijn verzoek tot twee maal toe niet toelichten. Ik voelde mij Josef K. uit Het Proces van Franz Kafka die nog steeds niet weet waar hij van beschuldigd wordt als hij op het eind van de roman wordt geëxecuteerd. Die gezonde en veilige werkomgeving is er wel voor de aanklagers, maar, net als bij Kafka, niet voor de aangeklaagde. (hier is het begin van deze academische #metoo discussie en het slot nadert)

05 december 2017

Redactie Univers: buigt voor academische #metoo-terreur, II

Het verhaal over een column van nog geen 500 woorden over #metoo op de academie en de storm die daarna ontstond is bijna ten einde. Over hoe er van alle kanten (geestelijk) op mij werd los geslagen en ook de redactie van het universiteitsblad Univers daar enthousiast aan meedeed. De redactie had mij zelf gevraagd columnist te worden bij Univers en ik had het uitdrukkelijk afgeraden om mij als columnist aan te nemen. De bestuurders van mijn universiteit zijn meestal niet zo blij met wat ik schrijf en hebben mij al eens eerder met “disciplinaire en rechtspositionele maatregelen” gedreigd, dit naar aanleiding van een stukje dat zelfs nog geen 300 woorden lang was. De redactie gaf mij toch een plek in hun kolommen en wij spraken af dat de redactie mijn stukken eerst zou lezen om een mogelijk al te provocerende toon er voor publicatie uit te kunnen filteren. Zo ging het ook bij de #nomoremetoo-column. Ik gaf het eerst te lezen en de redactie zag geen enkel bezwaar tegen publicatie. Toen de academische terreur van vertrouwenspersoon Kroon c.s., wellicht aangemoedigd door bestuurders van de universiteit, zijn kop opstak, nam de redactie binnen een werkdag afstand van mijn column en een week na publicatie bleek de redactie geschrokken van “de mogelijke schadelijke gevolgen van deze column”. Waarom bleef de redactie niet achter mij staan, maar boog ze voor terreur? Volgens de hoofdredacteur was iedereen op de redactie bang voor zijn baan geworden. Om die baan te redden, werd ik door het drek gehaald. Het doet mij denken aan het bekende gezegde uit de driestuiversopera van Bertolt Brecht: “eerst kom het vreten, dan de moraal”. Deze redactie heeft geen journalistiek geweten. (hier is het begin van deze academische #metoo discussie en het slot nadert)

04 december 2017

Vertrouwenspersoon Sjaak Kroon: zo werkt academische #metoo-terreur, VI

De terreurgroep Sjaak Kroon c.s. had al haar eisen dus bijna binnen: de hoofdredacteur van Univers had in haar reflectie op de column Verbon namens de redactie al mijn column veroordeeld (want die: “ontmoedigt het aanmelden van seksueel misbruik”) en ze wilde mijn weerwoord ook niet meer plaatsen. Hoe had Kroon c.s. dat allemaal voor elkaar gekregen? Misschien voelde Kroon c.s. de wind in de rug van het College van Bestuur van onze universiteit dat, zonder enige onderbouwing, publiekelijk mijn column “onnodig en kwetsend” had genoemd. In ieder geval wilden sommige ondertekenaars van de open brief geen bijdragen meer leveren aan Univers als hun eisen niet werden ingewilligd. Met bestuurlijke hulp van boven (al dan niet expliciet) en met chantage kreeg de #metoo-terreurgroep bijna alle concessies binnen. Wat stond mij anders te doen dan ook maar contact op te nemen met de redactieraad en mijn journalistieke recht op weerwoord opnieuw te claimen. Of dat geholpen heeft, weet ik niet, maar om 12:05 maandag 13 november, ontving ik het volgende bericht: “Harrie, je hebt recht op een weerwoord, vinden ook wij na lang overleg op de redactie deze morgen. We gaan plaatsen. Groet.” Het moet gezegd, het weerwoord werd snel geplaatst. De terreur van Sjaak Kroon c.s. was desondanks geslaagd, want het was ook direct mijn laatste bijdrage aan het universiteitsblad Univers. Deze redactie offert eigen medewerkers op als de nood aan de man komt. Ik zegde dus de medewerking op. Univers moest maar gewoon een onschuldig schoolkrantje blijven. (hier is het begin van deze academische #metoo discussie en het slot nadert)

02 december 2017

Redactie Univers: buigt voor academische #metoo-terreur, I

We herinneren ons dat de hoofdredacteur van het onafhankelijke universiteitsblad Univers op zaterdag 11 november een reflectie op de column Verbon (voor mijn #metoo-column zie hier of hier) op de website had geplaatst. In die reflectie trok ze de handen van alle kanten van mijn column af. Ze had de column niet moeten plaatsen (“het filter was te zwak”), terwijl ik nota bene zelf van te voren aan de redactie om commentaar op deze column had gevraagd en ik geen enkel commentaar had gekregen. De hoofdredacteur/redactie had mijn stuk zonder enige bedenking geplaatst. Toch ging ze achteraf mee in de aantijging dat ik het aankaarten van seksuele intimidatie wilde ontmoedigen, terwijl dat nergens in mijn column stond en ik haar de avond daarvoor mijn weerwoord had gestuurd, waarin ik dat verwijt ook nog eens expliciet ontkracht. Zij had mij op vrijdagmiddag 10 november de verzekering gegeven dat mijn weerwoord geplaatst zou worden, maar had het niet gedaan. In plaats daarvan had ze in haar reflectie minstens drie messen in mijn rug gestoken. Ze vroeg mij zelfs of ik niet liever van het recht op een weerwoord af wilde zien nu “de zaak eindelijk rustig was geworden”. Me rustig houden met drie messen in mijn rug? Ik belde haar maar weer op en er volgde een zeer onplezierig gesprek. Wat was er gebeurd? De #metoo-groep van vertrouwenspersoon Kroon was blijven mekkeren over mijn column zelfs nadat hun open brief was gepubliceerd op de website. Mijn column moest weg, er mocht zeker geen weerwoord van mij komen en de redactie moest nog uitdrukkelijker afstand van mijn column nemen. Voor die laatste eis was de redactie dus al gezwicht. Ze boog voor academische terreur en liet het vrije woord vallen. (hier is het begin van deze academische #metoo discussie en hier het vervolg)

30 november 2017

Jan van Ours (econoom): leest even slecht als taalkundige Sjaak Kroon

Hoe komt het toch dat mijn stukken over m/v-relaties verkeerd begrepen worden? Neem mijn blog over Harvey Weinstein. Jan van Ours, die mij Harrie Verdom heeft genoemd omdat ik mensen af zou kraken, denkt dat ik het daarin opneem voor Weinstein. Dat staat in geen enkele zin. In dat blog beklaag ik mij over vrouwen die om Weinstein heen hebben gekronkeld toen ze hem nodig hadden en hem lieten vallen toen ze beroemd waren. Dat betekent niet dat Weinstein niet schuldig is aan seksueel misbruik en het betekent nog minder dat sommige (maar niet alle, ik weet alleen niet welke) vrouwen geen recht hadden Weinstein aan te klagen. Vrouwen weten toch dat (sommige?) succesvolle, machtige mannen denken dat ze zich alles kunnen veroorloven op seksueel gebied. In plaats daarvan denken sommige (maar weer andere) vrouwen juist dat zwakke mannen vrouwvijandig en seksistisch zijn. Keren we terug naar Jan van Ours. Hier beweert hij dat ik tegen metoo op de universiteit ben omdat seksuele intimidatie daar niet voor zou komen. Ook dat heb ik nergens opgeschreven. Wel heb ik geschreven dat ik er geen weet van heb en dat er nauwelijks meldingen van seksueel misbruik op de academie bij vertrouwenspersonen terecht komen, maar dat schreef ik voor ik wist dat vertrouwenspersoon prof. Sjaak Kroon er niet voor terugdeinst met geestelijke terreur een collega (mij dus) uit te schakelen. Jan van Ours en Sjaak Kroon denken beiden dat ik seksueel misbruik bagatelliseer en klachten daarover wil ontmoedigen. Ook dat staat nergens in mijn stukjes. Kortom, hoewel ik het een eer vind dat Jan van Ours over mij schrijft, had ik liever gezien dat hij zich gewoon met niet mis te verstane dialecten was blijven bezig houden. (hier is het begin van deze academische #metoo discussie en hier het vervolg)

29 november 2017

Prof. Sjaak Kroon (vp): zet aan tot academische #metoo-terreur, V

De onafhankelijke redactieraad van het universiteitsblad Univers had dus op vrijdag 10 november besloten dat ik recht had op een weerwoord op een open brief die door de redactie op de website van het universiteitsblad Univers was geplaatst. Deze plaatsing was in strijd met het redactionele beleid om geen reacties op columns te plaatsen (zie hier of hier voor de gewraakte column), maar afgedwongen door Kroon c.s.. Het weerwoord had ik diezelfde avond nog naar de hoofdredacteur gemaild. Ik was er niet gerust op dat mijn weerwoord op de website van Univers geplaatst zou worden. En inderdaad, maandagochtend 13 november om 9:35 ontving ik de volgende mail van de hoofdredacteur: “Beste Harrie, zoals je waarschijnlijk gezien hebt, heb ik afgelopen weekend namens de redactie een reflectie geplaatst. Michiel Bot heeft daarop gereageerd: “(…). De zorgvuldige 'Reflectie op column Verbon' die jullie gisteravond hebben gepubliceerd is precies waar ik in ieder geval persoonlijk op hoopte.” Daarmee is de zaak eindelijk rustig geworden. Wil je nog steeds dat ik jouw antwoord hierop plaats? Met het risico dat de strijd weer helemaal oplaait?” Nou, ik had die reflectie helemaal niet gezien en dat Michiel Bot, de stroman van Sjaak Kroon, er tevreden over was, was al voldoende reden mij ernstig bezorgd te maken. Ik las de reflectie op de column Verbon en inderdaad, er bleek alweer een mes, nee niet één maar drie messen in mijn rug gestoken te zijn. Leest u even mee: “Ook hebben we hierin openlijk afstand genomen van de column van Verbon” en: “Een redactie fungeert ook als filter. Is ons filter in dit geval te zwak geweest?” en: “Als redactie zijn we geschrokken van de mogelijke schadelijke gevolgen van deze column. Het vereist veel moed van slachtoffers van seksueel misbruik om de schaamte te doorbreken en naar buiten te treden. Het kan nooit de bedoeling van een column zijn om slachtoffers hierin te ontmoedigen.” (hier is het begin van deze academische #metoo discussie en hier het vervolg)

28 november 2017

Harrie Verdom (ik): #nomoremetoo, IV

We zagen dat ik mij in mijn nomoremetoo-column tegen een #metoo-campagne in de academie keerde. Waarom eigenlijk? Ik weet uit eigen ervaring dat als jij de bovenliggende partij lijkt te zijn, en van machtsmisbruik wordt beschuldigd, weerwoord geen enkele effect meer heeft. Je bent gebrandmerkt. Er is dan weinig voor nodig om een campagne in een hetze te laten ontaarden. Het soort hetzes zoals die tijdens de Stalin-terreur in de Sovjet-Unie voor de Tweede Wereldoorlog, of tijdens het McCarthyisme van vlak na de Tweede Wereldoorlog in de Verenigde Staten gangbaar waren. Onder communistenjager McCarthy regende het verdachtmakingen en wie ervan verdacht werd een communist te zijn, kon nauwelijks meer als volwaardig burger functioneren. Als je in de tijd van de Stalinterreur een hekel had aan je buurman, hoefde je hem maar aan te geven bij de geheime politie en je was van hem af. In de #metoo-campagne hoef je je buurman maar te beschuldigen van seksuele intimidatie en/of misbruik en je bent van hem af. Is dat niet een overdreven vergelijking? Kijk naar de publiek geuite beschuldigingen van journalist Jelle Brandt Corstius tegen een ex-collega van hem en hoe half cultureel Nederland die beschuldigingen zonder enige rechterlijke uitspraak voor waar aannam. In onze rechtsstaat biedt zo’n tafereel een tamelijk ontluisterende aanblik. Moeten we daar op de academie voor kiezen? Eigenlijk wist ik niet wat Sjaak Kroon c.s. dan wel wilden, behalve dat ze mij uit de kolommen van Univers wilden verwijderen. Een ingezonden reactie van Robbert Coenmans, kameraad van Kroon, op de website van Univers luidde: “dat er ook niet zo heel veel aan de hand is als een verschrikkelijke mening verwijderd wordt.” Die verschrikkelijke mening was mijn mening en die moest dus verwijderd worden. Het begon erg naar gas te stinken. (hier is het begin van deze discussie; ga hier verder)

27 november 2017

Prof. Sjaak Kroon (vp): zet aan tot academische #metoo-terreur, IV

Zonder dat ik het wist, was op donderdag 9 november de open brief van vertrouwenspersoon Sjaak Kroon c.s. over mijn metoo-column op de website van het universiteitsblad Univers geplaatst. Ik eiste op vrijdag 10 november, nadat een van mijn studenten op de open brief had gewezen, bij de hoofdredacteur, recht op een weerwoord. Zij klonk opgejaagd en wilde mij dat recht niet geven. Nou goed dan, ze zou met de redactieraad overleggen. Deze raad bleek wat onafhankelijker te zijn dan het onafhankelijke, crossmediale platform van Tilburg University’ zelf, want de redactieraad vond het vanzelfsprekend dat ik een weerwoord kreeg. Het was vrijdag 10 november en ’s avonds schaafde ik samen met mijn echtgenote het weerwoord bij dat ik eerder aan Sjaak Kroon c.s. had gestuurd. Alle zijpaden die alleen maar weer tot commotie zouden kunnen leiden (de relaties tussen de seksen, seksuele intimidatie versus seks voor gunsten, machtsmisbruik versus controle van de macht, en dergelijke, inderdaad wel een beetje te veel onderwerpen voor een column van nog geen 500 woorden) gooiden wij eruit en het eindresultaat was tamelijk rechttoe-rechtaan: op de academie moeten we niet aan een #metoo-campagne beginnen. Dat stond natuurlijk ook in de column zelf, maar vele tere gekwetste academische zielen hadden erin gelezen dat ik (seksueel) machtsmisbreuk een goed idee vond en dat er niet geklaagd zou moeten worden over gevallen van seksuele intimidatie. Enfin, de reactie was in een gezamenlijke inspanning (m & v) geschreven en ik mailde de reactie dezelfde avond nog naar de hoofdredacteur. Plaatste zij de reactie direct op Univers? Nee, want Sjaak Kroon c.s. bleek nog lang niet tevreden met de afstand die de redactie van mij had genomen. Hun #metoo-terreur naar de redactie bleef daarom doorgaan. Met succes, zoals na het weekend zou blijken. (hier is het begin van deze discussie; ga hier verder)

26 november 2017

Harrie Verdom (ik): #nomoremetoo, III

Alvorens verder te gaan met de lotgevallen van vertrouwenspersoon Sjaak Kroon c.s., keren we nogmaals terug naar mijn gewraakte column. We zagen dat pas in de laatste 144 woorden de academie in beeld kwam. Dat moeten wel 144 verschrikkelijke woorden geweest zijn, want ze gaven aanleiding tot de volgende karakterisering door ons College van Bestuur (CvB): “De inhoud van de column past niet bij de manier waarop wij binnen onze universiteit met elkaar willen omgaan. Tilburg University hanteert een beleid waarin respect, diversiteit en professionaliteit centraal staan. Het college hecht eraan dat men deze organisatie als een veilige en gezonde werkomgeving ervaart.” Deze opmerkingen waren niet aan mij gericht, want naar mij toe zag het CvB immers geen aanleiding te reageren, maar aan Sjaak Kroon c.s.. Lees met mij mee in mijn column en zie of bij mij “respect, diversiteit en professionaliteit” niet centraal staan. Ik schrijf: “Gelukkig zijn we in de academische wereld wat onderkoelder, minder hyper-epidemisch dan in de kunstwereld. Inderdaad, universiteiten hebben vertrouwenspersonen in dienst waar studenten en medewerkers zich met hun klachten kunnen melden.” Wat ik uit deze zin lees, is dat het instituut van vertrouwenspersonen is opgericht om met vormen van misbruik en intimidatie op de academie om te gaan. Toen ik dat schreef, wist ik natuurlijk nog niet dat vertrouwenspersoon Sjaak Kroon van de TiU zich, geheel niet vertrouwelijk, openlijk tegen een collega (mij dus) zou opstellen. Mag ik dan, tenslotte, de laatste 113 woorden van mijn column samenvatten als een pleidooi om op de academie geen metoo-campagnes te voeren. Kennelijk is het CvB van mening dat we die wel degelijk moeten voeren op de universiteit om “deze organisatie als een veilige en gezonde werkomgeving” te ervaren. Vindt het CvB dat omdat het vertrouwenspersoon Sjaak Kroon niet vertrouwt? (hier is het begin van deze discussie; ga hier verder)

23 november 2017

Sylvester Eijffinger: “Geld is gebakken lucht”

Laten we het even over iets gezelligs hebben in plaats van over academische metoo-terreur, bijvoorbeeld over collega Sylvester Eijffinger. Hij wordt geregeld geïnterviewd door het TiU- universiteitsblad Univers waar ik ook een carrière van drie (!!!) columns achter de rug heb. Sylvester wordt door Univers steevast aangeduid als “onze topeconoom”. Inderdaad, dat klinkt Brabants gezellig. In deze interviews etaleert Eijffinger zijn wijsheid. Laatst liet hij zijn wijze licht schijnen over de bitcoin. Bitcoin is een vorm van geld buiten de overheid om, waar volop mee betaald wordt op het internet. Geld kan overigens alles zijn waar mensen voldoende vertrouwen in hebben om er mee te handelen. De waarde van geld wordt namelijk door niets anders bepaald dan door wat mensen denken dat het geld waard is. Zonder geld was er geen handel, geen industriële revolutie, enzovoorts, mogelijk geweest. Naar het schijnt, werd geld 3000 jaar voor Christus ‘uitgevonden’ en is er sindsdien in vele soorten en maten geweest, zoals gigantische stenen op de Yap-eilanden, schelpen in Afrika, kleitabletten in het oude Babylon. Zo bezien is de bitcoin niet eens zo’n uitzonderlijk betaalmiddel. In feite, zoals Niall Ferguson schrijft in The Ascent of Money, kan zelfs “niets” als geld functioneren. Wat vindt Sylvester Eijffinger van de bitcoin? Het volgende: “Er is (…) geen centrale bank die de waarde garandeert. De waarde ervan is dus gebaseerd op gebakken lucht.” Hier wagen we toch voorzichtig aan te tekenen dat hij zich enigszins vergist. De mensheid heeft meer dan 4000 jaar met geld gehandeld zonder Centrale Banken en is er ver mee gekomen. Als de bitcoin gebakken lucht is, dan was alle geld voor 1694 (oprichting van de Bank of England) gebakken lucht. Dan waren wij nu nog in de oerwouden op beren aan het jagen. 

Prof. Sjaak Kroon (vp): zet aan tot #metoo-terreur, III

Nog even herhalen (begin hier als u de hele discussie wilt overdoen). Als reactie op mijn pleidooi tegen #metoo op de academie (zie hier of hier) was er binnen een werkdag (vrijdag 3 november) al een open brief opgesteld door Sjaak Kroon c.s. De hoofdredacteur van het onafhankelijke universiteitsblad Univers vond het niet in overeenstemming met het redactiebeleid om open brieven tegen columnisten van het blad te publiceren, maar vanaf maandag 6 november was er kennelijk een enorme druk op haar uitgeoefend om de open brief toch te publiceren op de website van het blad. Daar zal het College van Bestuur wellicht ook nog een rol in gespeeld hebben. Het CvB had mijn column “onnodig en kwetsend” genoemd. Waarom mijn column aan die kwalificaties voldeed, kon of wilde het CvB overigens niet beargumenteren. Op herhaalde verzoeken van mij om een toelichting kreeg ik tot twee maal toe het antwoord dat het CvB geen aanleiding zag om op mijn verzoek te reageren. Toen op vrijdag 10 november een student mij na een college vroeg of ik nog wel door een deur kon met mijn collega’s van de sociale faculteit, werd het tijd om de website van Univers te raadplegen. De open brief bleek al sinds donderdag 9 november op de website te staan, zonder dat mij dit was meegedeeld. Het voelde als een mes in mijn rug. Als de redactie zich niet aan haar eigen beginselen houdt, is dat nog tot daar aan toe, maar dat ze dan niet de gebruikelijke journalistieke beginselen van hoor en wederhoor in acht neemt, vond ik beneden peil. Ik belde de hoofdredacteur en eiste recht op een weerwoord. Ze weigerde, maar ze klonk als opgejaagd wild. Het leek er op dat ze van hogerhand was geïnstrueerd om mij de mond te snoeren. (hier is het begin van deze discussie; ga hier verder)

21 november 2017

Harrie Verdom (ik): #nomoremetoo, II

Mijn pleidooi tegen #metoo op de academie (zie hier of hier) zou er zelfs voor zorgen dat de universiteit niet langer “als een veilige en gezonde werkomgeving wordt ervaren”, zoals mijn CvB suggereerde (niet aan mij, maar aan Kroon c.s.). Echt waar? Laten we weer aan close reading van eigen werk gaan doen. De vorige sessie hadden we het over succesvolle, machtige mannen. Jimmy Saville (zie foto) was in de jaren 60 een halve popster en daarom schrijf ik: “Iedereen ziet van verre dat mensen als Weinstein of Jimmy Saville, om maar een andere notoire viespeuk te noemen, aantrekkingskracht op meisjes en vrouwen hadden door hun bekendheid en succes. Wie maakte dan gebruik of misbruik van wie?” Deze zinnen zijn waarschijnlijk de ‘Mohammed-met-bomtulband’ geweest voor prof. Sjaak Kroon c.s. Het was misschien niet zo handig om Saville ten tonele te voeren in mijn column, want hoewel ik hem een ‘notoire viespeuk’ noem, ging Sjaak Kroon c.s. er voor het gemak maar vanuit dat ik het seksuele misbruik waar Saville zich aan ten buiten ging, goedkeurde. Er staat echter alleen dat in het verleden deze mannen (sommige, dus niet noodzakelijk alle) vrouwen aantrok en dat, wat deze vrouwen betreft, misbruik en gebruik dan in elkaar overlopen. Maar toen deze vrouwen zelf succesvol waren geworden (in het geval Harvey Weinstein), of de vriespeuk dood (in het geval Jimmy Savillle) kwam de lawine van onthullingen. Als je het zelf hebt opgezocht, mag je dan achteraf klagen? Welke vrouwen hadden recht tot klagen (in het openbaar) en welke niet? Ik zou het niet weten, dat weten alleen de #metoo-fundamentalisten. Op dit punt aangekomen, zat mijn column er voor 60% op, en de TiU was nog in geen velden of wegen te bekennen. Er waren nog 176 woorden te gaan, 144 daarvan hadden betrekking op de academie. 144! (ga hier verder)

20 november 2017

Prof. Sjaak Kroon (vp): zet aan tot #metoo-terreur, II

Als reactie op mijn #nomoremetoo-column (zie hier of hier) had TiU-vertrouwenspersoon prof. Sjaak Kroon c.s. dus binnen een werkdag al een open brief opgesteld samen met 39 collega’s, onder wie velen werkzaam in de sociale psychologie. Kennelijk hebben ze daar geen last meer van de fragmentatiebommen die Diederik Stapel in hun vakgebied heeft uitgestrooid en wordt het weer eens tijd anderen de les te lezen. Enfin, wat gebeurde er met die open brief van Sjaak Kroon? De briefschrijvers eisten dat hun brief op de website van Univers zou worden geplaatst en dat mijn column over #metoo zou worden verwijderd. Toen kwam de hoofdredacteur in actie. Zij schreef een redactioneel commentaar waarin zij schreef dat “wij vanuit het principe van de vrijheid van meningsuiting onze columnisten niet willen censureren”. Daarnaast gaf ze ook impliciet aan de open brief niet te willen publiceren. Tegelijkertijd nam ze min of meer afstand van mijn column. Daarbij fronste ik natuurlijk wel even de wenkbrauwen (ik had immers zelf de redactie om commentaar gevraagd voor publicatie, maar het stuk werd zonder meer geplaatst), maar als dat de prijs was om een geestelijke lynchpartij te voorkomen, dan moest dat maar. Het bleek echter niet voldoende, ook niet omdat ons College van Bestuur (CvB) zich al vrij snel in de discussie had gemengd. Op de besloten site van de universiteit meldde het CvB dat het mijn column “onnodig en kwetsend” vond. Dat was kennelijk voldoende reden voor Sjaak Kroon c.s. om een bombardement op de hoofdredacteur van Univers te beginnen. Toen werd het vrijdag 10 november en ik gaf college. Het was een leuk college, maar na afloop vroeg een student mij wat ik van mijn collega’s van de sociale faculteit vond. Er begon mij iets te dagen. (ga hier verder)

18 november 2017

Harrie Verdom (ik): #nomoremetoo, I

Had ik mijn pleidooi tegen #metoo op de academie (zie hier of hier) eigenlijk wel handig opgeschreven, vroegen sympathisanten mij (dochters en echtgenote)? Nee, “met de kennis van nu” zeker niet. Ik wist niet dat de #metoo-aanhangers ook op de academie zich in een soort fundamentalistische sekte hadden verenigd. Ook wist ik niet dat iedere andere mening over #metoo, zelfs iedere poging tot nuancering van #metoo, als godslastering zou worden geïnterpreteerd. Nadat de reacties op mijn column binnen stroomden, inclusief de brief van Sjaak Kroon en zijn 39 kameraden, begreep ik dezelfde fout gemaakt te hebben als Kurt Westergaard met zijn cartoon van Mohammed met bomtulband. Fundamentalisten met de waarheid op zak maak je razend door badinerend over hun geloof te schrijven of te tekenen. En wat voor foute dingen stonden er dan in mijn column? In het eerste deel schrijf ik dat succesvolle mannen “aantrekkingskracht op meisjes en vrouwen hadden door hun bekendheid en succes”. Ik zeg hier niet dat dit voor alle vrouwen geldt. Voor hoeveel vrouwen dat geldt, weet ik uiteraard niet. Het kan gaan om 2/3 van de vrouwen die zich in de buurt van de macht en de faam bevinden, maar het kan ook gaan om 1/3 van die vrouwen. In het laatste geval omhelst hier op de foto waarschijnlijk één van de drie vrouwen ex-filmproducent Harvey Weinstein geheel en al vrijwillig, de andere twee worden door HW geïntimideerd. Maar wacht, dit is natuurlijk weer te badinerend opgeschreven, en dat past niet “bij de manier waarop wij binnen onze universiteit met elkaar willen omgaan”. Deze laatste quote is uit een mail van mijn College van Bestuur aan vertrouwenspersoon Sjaak Kroon en de zijnen. Kroon c.s. hadden hun brief niet alleen aan de redactie van Univers, maar ook aan alle bestuurders van de universiteit gestuurd. Alleen niet aan mij. (ga hier verder)   

17 november 2017

Sjaak Kroon (vertrouwenspersoon, vp): zet aan tot #metoo-terreur, I

Enige tijd geleden werd ik door de redactie van Univers, het ‘onafhankelijke, crossmediale platform van Tilburg University (TiU)’, gevraagd of ik een blog zou willen beginnen op hun website. Hier was mijn antwoord: “O ja. Dat wil ik best, maar ik weet alleen niet of onze bestuurders dat altijd zo leuk zullen vinden….” Bestuurders houden namelijk niet zo van mijn stukjes. Ik vind het beleid van die bestuurders meestal niet uitblinken door intelligentie en/of kennis van zaken over het academische bedrijf. Maar dat was geen bezwaar voor de redactie, ze wilde “prikkelende stukjes” en ik schreef mijn eerste twee stukjes. Er gebeurde niets. Dat was niet zo verwonderlijk. Het eerste stukje ging over het vorige College van Bestuur van TiU, het tweede stukje ging over de vorige minister van onderwijs. Mijn derde stukje zou pas gaan over het huidige College van Bestuur. Alvorens ik dat stuk instuurde, begon ik me echter meer en meer op te winden over de #metoo-campagne en toen collega Vanessa Evers begon te pleiten voor een #metoo-campagne in de academische wereld, leek het me tijd om me daartegen te verzetten. Dus was mijn derde stukje een pleidooi tegen #metoo op de academie. Het stukje passeerde moeiteloos de kritische ‘reflectie’ van de redactie (waar ik zelf om gevraagd had) en het werd geplaatst op vrijdag 3 november (zie hier voor de oorspronkelijke vindplaats en mocht de academische censuurpolitie er in geslaagd zijn dit stuk te verwijderen, zie dan hier). Toen brak de hel los en Sjaak Kroon, hoogleraar en vertrouwenspersoon, schreef samen met 39 collega’s van TiU een open brief waarin werd gesuggereerd dat ik seksuele intimidatie zou goedkeuren en nog veel meer erge dingen. Was dat zo? Laten we eerst aan close reading van eigen werk gaan doen. (ga hier verder)

14 november 2017

Pieter Omtzigt (CDA): gered door broosheid coalitie

Zoals we meer dan 3 jaar geleden ook al zeiden, het is toe te juichen als onze volksvertegenwoordigers politieke bestuurders hinderlijk volgen. Dus, heel goed dat Pieter Omtzigt het in 2014 aan de kaak stelde dat de zorgtoeslag ook door mensen uit Oekraïne met groot gemak geïnd kon worden. Helaas was hij even vergeten dat hij zelf indertijd als parlementslid deze regeling zelf had goedgekeurd, sterker nog zeer enthousiast was over de regeling. Volgens deze sociaal-bewogen politicus moest het aanvragen en uitkeren van de toeslag zo makkelijk mogelijk gemaakt worden. Goedgelovige Pieter was later stomverbaasd en dus ook kwaad op de verantwoordelijke bewindspersoon dat fraude met toeslagen zo eenvoudig was. Hij wist niet dat als je een vergiet gebruikt, het water er door lekt. De arme Frans  Weekers moest het lek dichten en dat werd zijn ondergang, want hij zorgde er voor dat de financiële toeslagen niet te soepel, maar juist te streng werden uitgekeerd. Omtzigt natuurlijk weer boos, vooral ook omdat Weekers zonder overleg met Omtzigt himself het eigen woningforfait met 0,1% had verhoogd. Weekers (VVD) kon vertrekken. Je vraagt je natuurlijk vol bewondering af hoe de nijvere Pieter Omtzigt toch steeds weer aan al die informatie kwam. Hoe wist hij dat mensen uit Oekraïne zo eenvoudig toeslagen in Nederland konden innen. Dat bleek afgelopen weekend. Volgens mijn krant had hij contacten met mensen uit Oekraïne en hij liet ze desnoods nepgetuigenissen afleggen. Dat ging deze keer dan over de MH17 en niet over de zorgtoeslag, maar what’s in a name? Moet Omtzigt nu om dit door hem gemaakte nepnieuws vertrekken uit de CDA-fractie? Uiteraard niet, want stel je voor dat hij als onafhankelijk Kamerlid doorgaat. Dan is de coalitie zijn meerderheid van één zetel kwijt. Omtzigt mag, nee moet dus gewoon blijven.

06 november 2017

Sylvester Eijffinger: adviseerde over wat al was besloten?

Mijn goede vriend Sylvester Eijffinger pleit al jaren voor de vlaktaks. Naar eigen zeggen heeft hij Sybrand Buma, CDA-fractievoorzitter en als onderhandelaar betrokken bij het huidige regeerakkoord, ingefluisterd dat die vlaktaks er nu toch echt moet komen. En warempel, die vlaktaks komt er: “een mooi voorbeeld van valorisatie”, aldus Eijffinger. Valorisatie is het verzilveren van wetenschappelijke kennis door deze toegankelijk te maken, bijvoorbeeld voor Sybrand Buma. Buma wist nog niet dat een vlaktaks erg goed was voor de economie. Kennelijk. Is die vlaktaks dan zo goed dat er allerlei ‘inverdieneffecten’ mee behaald worden? Het lijkt me niet. De wereld gaat er niet opeens anders uitzien nu er twee (dus niet één!) belastingschijven in plaats van vier komen. Veel simpeler wordt het er ook niet op, want voor gepensioneerden komen er drie schijven in plaats van twee, met weer andere inkomensgrenzen dan voor werkenden en zelfs verschillen de inkomensgrenzen tussen verschillende gepensioneerden. Deze vlaktaks met een lager hoog tarief is vooral interessant voor rijke ouderen die de hypotheek op hun huis hebben afbetaald. Dat lagere hoger tarief was namelijk de prijs voor het terugbrengen van de aftrekbaarheid van de hypotheekrente onder een lager tarief. Als je je huis al hebt afbetaald, krijg je wel de belastingvermindering via het lagere hogere tarief, maar niet de hogere belasting door de lagere aftrekbaarheid. En o ja, Buma c.s. hebben hier niet over besloten, de afspraak om twee schijven af te schaffen en het hoogste tarief te verlagen was al gemaakt door de coalitiepartners van Rutte II, de VVD en de PvdA. Buma c.s. hebben dit gewoon overgenomen. Eijffinger heeft dus Buma geadviseerd over een afspraak die al vastlag. Geen punt, dat is nog altijd beter dan adviseren over iets dat niet gaat gebeuren.

02 november 2017

Jelle Brandt Corstius: “Hoera, ik ben verkracht”

Jelle Brandt Corstius (JBC) is iemand die kennelijk graag op de verkeerde momenten de verkeerde personen met de verkeerde middelen belachelijk maakt (Chriet Titulaer), dan wel een volksgericht tegen hen begint (Sjoerd van Keulen). Hij gedijt goed, zo lijkt het, in een sfeer van hetze en verdachtmakingen, zonder vorm van proces. Het kon dus niet uitblijven dat, te midden van de #metoo epidemie, die ontstond na de affaire Harvey Weinstein, JBC ook een duitje in het zakje wilde doen. Hij wilde ook wel eens laten zien hoe slecht verkrachters zijn. Gelukkig kon hij zich herinneren dat hij ook (#metoo) verkracht was en wel 15 jaar geleden door een collega bij een televisieprogramma. Het was dus tijd voor een nieuw volksgericht en ditmaal was Gijs van Dam, een voormalig collega bij de verrekijk, het slachtoffer. Natuurlijk mocht JBC zijn verhaal vertellen bij DWDD, want daar krijgt hij voortdurend het podium om te laten zien dat hij net als zijn vader goed is in het beledigen van anderen. Helaas laat hij daar ook vaak zien dat zijn vader wel een stuk slimmer was. Hij realiseerde zich niet dat de beschuldigde zich ook kan verweren en hoe smeuïg deze al dan niet verzonnen verkrachting voor de makers van verrekijkprogramma’s was. Dus kreeg Gijs van Dam bij Pauw een podium om te vertellen dat JBC de verkrachting uit zijn duim gezogen heeft en een aanklacht tegen smaad en laster tegemoet kan zien. Conclusie? Dit is wat we krijgen als we gaan doen wat zelfs academische hooggeleerde vrouwen voorstellen, namelijk om, zonder de geijkte procedures te volgen, al of niet verzonnen vormen van seksuele intimidatie op straat te gooien, met namen en rugnummers erbij.

01 november 2017

Wopke Hoekstra (CDA): is goed in cijfers niet in percentages

Hij is de 19e Minister van Financiën (MvF) na de Tweede Wereldoorlog en de 4e pur sang jurist als MvF. Dat is niet erg, een van de belangrijkste vaardigheden van een MvF is dat hij kan optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen. Volgens VN maakte hij de afgelopen jaren in de Eerste Kamer indruk door zijn “scherpe inzicht in ingewikkelde berekeningen” en is hij “goed in cijfers”. We gaan het ervaren. Hij schijnt min of meer in zijn eentje het verkiezingsprogramma voor het CDA geschreven te hebben. De volgende citaten van de CDA-website moeten dus uit zijn koker komen: “De overheid heeft de afgelopen jaren boven haar stand geleefd. Zij heeft meer geld uitgegeven dan er binnen komt. (…) Het CDA zet in op een begrotingsevenwicht, waarbij er een goede balans is tussen investeringen en lastenverlichting. (…) Daarom vindt het CDA het belangrijk dat we jaarlijkse tekorten voorkomen of beperken omdat anders de staatsschuld toeneemt.” Deze citaten geven helaas te denken. Hoekstra (en/of het CDA) vindt kennelijk dat de overheid naar een financieringstekort van nul moet gaan, waarbij er desondanks geïnvesteerd moet worden. Investeringen verdienen zichzelf echter terug en daar mag de overheid dus voor lenen. Maar erger is dat Hoekstra denkt dat tekorten de schuld doen toenemen. In euros natuurlijk wel, maar er is niemand in Den Haag die de schuld serieus in euro’s meet. Tekorten en schulden worden gemeten als percentages van het nationaal inkomen. Economen weten dat als het financieringstekort als percentage constant is, de staatsschuld na verloop van tijd ook constant zal zijn als percentage van het nationaal inkomen. Juristen weten dat niet, kennelijk. Misschien is Hoekstra dus wel goed in cijfers, maar niet als die cijfers percentages van het nationaal inkomen voorstellen. 

27 oktober 2017

Vanessa Evers (#me too): wil brandmerken en heksenjacht

Ik ben al ruim 45 jaar monomaan monogaam, Ik verkracht geen vrouwen, rand ze niet aan en kijk zelfs geen porno (ook niet onder werktijd). In mijn ruim 40 jarig verblijf in de Academie heb ik nooit erotisch getinte suggestieve mailtjes naar vrouwelijke collega’s of studentes gestuurd. Althans, niet dat ik weet. Ik weet eigenlijk ook niet of dit nu goede, of juist slechte eigenschappen van mij zijn. Een zekere mate van opdringerigheid (naar alles en iedereen) legt een betere basis voor academisch succes dan een bescheiden opstelling. Enfin, van mijn directe collega’s is er niemand die ik verdenk van opdringerigheid. In de ruimere academische wereld ken ik wel een paar (mannelijke) collega’s die ik van te veel opdringerige belangstelling voor vrouwen verdenk, maar dat zijn ook, laten we zeggen, topshots. En enig bewijs heb ik niet. Dus, ik noem ook geen namen. En inderdaad, op internationale congressen heb ik het ook wel eens meegemaakt dat een (buitenlandse) collega, die te ver over zijn theewater was, op de late avondborrel een vrouwelijke collega ‘uitnodigde’ om... Ok, niet professioneel, maar om nu te zeggen dat “expliciete seksuele intimidatie vanuit een scheve machtsverhouding of impliciete intimidatie (…) wijdverspreid is en geaccepteerd wordt, ook in de wetenschap”, zoals Vanessa Evers, hoogleraar aan de Universiteit van Twente, beweert, dat lijkt me toch wel een al te boude stelling. Het is eigenlijk vooral een overbodige stelling. Universiteiten hebben vertrouwenspersonen in dienst waar studenten en medewerkers zich met hun klachten kunnen melden. Dat werkt niet, volgens prof. Evers, omdat klachten daar in discretie worden afgehandeld. Zij wil dus dat ‘schuldige’ mannen definitief worden gebrandmerkt en zich nergens meer kunnen vertonen. Dat leidt eerder tot een heksenjacht (op mannen!) dan tot het vermijden van ongewenst gedrag.

20 oktober 2017

Dries van Agt (ex CDA): heeft geen tijd voor Molukkers

Deze week is de treinkaping van 1977 door Nederlandse Molukkers voor de zoveelste keer in de publiciteit. Deze kaping werd op gewelddadige wijze beëindigd door commando’s van het Nederlandse leger. Zes van de negen kapers kwamen daarbij om. Er is een rechtszaak gaande tegen de Nederlandse staat waarin de nabestaanden van de kapers de staat ervan beschuldigen de treinkapers met opzet gedood te hebben. In die rechtszaak worden de mariniers die bij de actie betrokken waren verhoord. Het heeft er alle schijn van dat die mariniers op een of andere manier ‘gebriefd’ zijn om dingen te zeggen die henzelf, maar ook de staat niet in verlegenheid kan brengen. Mijn krant kwam deze week met een interview met mariniers die tezelfdertijd een andere gijzelingsactie beëindigden, maar niet gedaagd zijn omdat daarbij geen doden vielen (lees het, als u abonnee bent, en huiver). Dries van Agt nam toen als minister van justitie de beslissing voor de bevrijdingsactie. De twee mariniers zeggen over hem dat Van Agt indertijd wel de verantwoordelijkheid voor de actie op zich heeft genomen, maar nu geen thuis geeft. Dat klopt, want Dries van Agt wordt al meer dan twee decennia geheel door het Midden-Oostenconflict in beslag genomen. Kijk maar op zijn twitter-account. De ene na de andere mededeling over de ‘Palestijnen’, een niet bestaand volk, of hoogstens net zo bestaand als het volk van de Molukkers. Op 17 Oktober, een dag na het interview in de krant, lezen we over “honderd jaar onrecht in Palestina”. Zo iets onbelangrijks als de geweldinstructies die de staat de mariniers meegaf, en de klacht van de nabestaanden van de Molukkers tegen de staat, dus indirect tegen Van Agt zelf, daar heeft hij helemaal geen tijd voor.