26 september 2016

Gerjanne te Winkel (topadvocaat): “Ik ga u stalken, of u maar even wilt overleggen.” II

In het RTL-nieuws van 15 september jl. beweerde ik dat de praktijken van de zorginstelling Woonfoyers B.V. getuigden van valsheid in geschrifte en dat de verantwoordelijken vervolgd zouden moeten worden. Advocaat Gerjanne te Winkel (GtW) van advocatenkantoor Jones Day vroeg mij daarop hoe ik tot die conclusie kon komen. Die frauduleuze praktijken hadden (aldus GtW) niet plaats kunnen vinden, want de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) had immers een onderzoek gedaan en geen enkele misstand geconstateerd. Helaas had GtW het onderzoekrapport van de IGZ niet zo goed gelezen, want de IGZ deed in dat onderzoek geen poging frauduleuze financiële praktijken op het spoor te komen. De IGZ ondervroeg een aantal cliënten die door de directie van Woonfoyers B.V. waren aangewezen. De directie zal vast geen cliënten aanwijzen die al te zeer klagen bij de IGZ. Inderdaad, dat bleek. Bovendien stelde de IGZ de verkeerde vragen. De IGZ vroeg niet aan de cliënten of ze te weinig zorg hadden gekregen en of er sprake was geweest van onjuiste declaraties. De IGZ richtte zich in het onderzoek op de kwaliteit van de zorg, maar dat was nu even niet aan de orde. Het was dus bizar dat GtW dit rapport als bewijs nam voor de onschuld van de directie van Woonfoyers B.V. Mijn belangrijkste bron voor het bewijs van de frauduleuze praktijken van Woonfoyers was de RTL zelf. Dit vond GtW op haar beurt weer niet genoeg. Zij verweet mij de door RTL gepresenteerde feiten niet geverifieerd te hebben, alvorens voor haar cliënten, die arme heren Bleichroth en Postma, schadelijke conclusies te trekken. Ze zou me wel weten te vinden, was de impliciete boodschap, maar overleg met haar was nog mogelijk. (wordt vervolgd).

23 september 2016

Gerjanne te Winkel (topadvocaat): “Ik ga u stalken, of u maar even wilt overleggen.” I

Zij is topadvocaat in het procesrecht, zoals ze hier bevestigt en in die hoedanigheid vroeg ze mij hoe ik toch de heren Bleichroth en Postma op 15 september bij RTLnieuws van fraude kon beschuldigen. Tot ik deze vraag kreeg, had ik nog nooit van deze heren gehoord, laat staan dat ik ze van fraude kon beschuldigen. Maar de heren blijken bestuurders en aandeelhouders te zijn van Freya Holding B.V. die weer aan het hoofd staat van de groep van Woonfoyers B.V. Woonfoyers B.V. is een zorgbedrijf dat dan weer onderdeel is van de zorggroep Alliade. Hallo, bent u daar nog? Ja echt, zo gaat dat kennelijk in de zorg dat de ene onderaannemer de baas is over de andere aannemer en daar kan best een schoonmaakbedrijf tussen zitten waar cliënten van een zorgbedrijf ‘therapeutisch’ als schoonmaker worden ingezet en waar het zorgbedrijf dan op basis van een PersoonsGebonden Budget (pgb) uren voor declareert bij de Sociale VerzekeringsBank (SVB). De SVB controleerde tot voor kort deze pgb-declaraties nauwelijks (zie hier), dus geen haan die er naar kraait. Woonfoyers B.V. hanteerde ook dit soort praktijken, maar helaas journalistieke speurneuzen van, inderdaad, RTL kwamen er achter, zie hier. RTL vroeg mij wat ik van dit soort en andere praktijken vond. (Andere praktijken: declaratiebriefjes ongezien door cliënten laten ondertekenen, groepsactiviteiten declareren als individuele begeleiding, uren declareren voor tijden dat cliënten aantoonbaar andere bezigheden hadden.) Ik vond dit frauduleuze praktijken en, aannemende dat de RTL zijn werk goed gedaan had (en ik had weinig reden daaraan te twijfelen) zouden de verantwoordelijken voor het gerecht gesleept moeten worden. Enter dus Gerjanne te Winkel, die kennelijk de heren Bleichroth en Postma vertegenwoordigt (wordt vervolgd).

21 september 2016

Jan Bouwens: te veel geloof in de neo-klassieke economie II

Wij zeiden dat Jan Bouwens te veel vertrouwen heeft in de (neo-klassieke) economische theorie. Hij volgt de theorie op gebieden waar het zeer onwaarschijnlijk is dat de neoklassieke theorie van toepassing is. Met name bij de salariëring van topmanagers. In de theorie is het salaris van een werknemer het gevolg van zijn (marginale) bijdrage aan de productie. Het is voor een bedrijf het meest voordelig als het net zo veel werknemers in dienst neemt tot het salaris (dat door de markt wordt opgelegd) gelijk is aan de (marginale) bijdrage aan de productie van de laatst in dienst genomen werknemer (kijk hier voor een duizelingwekkende uitleg, en hier voor een iets rustiger uitleg). Het is waar dat een bedrijf ook een topmanager in dienst moet nemen en dus zullen net zo veel topmanagers in dienst worden genomen tot hun loon gelijk is aan hun bijdrage aan de productie. Maar nu verrijzen er minstens drie problemen! Ten eerste wordt er maar één topmanager in dienst genomen, ten tweede zal het lastig (eigenlijk onmogelijk) zijn de bijdrage van de topmanager te meten, ten derde heeft de topmanager zelf een grote invloed op het salaris dat hij krijgt. Deze drie problemen zouden al genoeg moeten zijn om de theorie op dit punt (de salariëring van topmanagers) in de prullenbak te gooien. Niet voor Jan Bouwens, want hij beroept zich op een artikel van twee slimme Franse economen Gabaix en Landier, generatiegenoten van Thomas Piketty, waarin wordt ‘aangetoond’ dat de beste topmanagers naar de grootste bedrijven gaan en ook meer betaald moeten worden, naarmate ze een groter bedrijf leiden (kijk hier voor een wat bredere en meer verbale uitleg). Aangetoond staat tussen ‘ ’ omdat het eigenlijk niet wordt aangetoond, maar wordt aangenomen.

20 september 2016

Henk Jan Out: “medicijnen zijn duur omdat ze waardevol zijn.”

De farmaceutische industrie heeft geen goede reputatie meer in het land. Ten onrechte, zegt Henk Jan Out afgelopen weekend in een interview in De Volkskrant (alleen voor abonnees). Dankzij de farmaceutische industrie zijn er medicijnen op de markt gekomen die veel gezondheidswinst hebben opgeleverd. En ja, de industrie maakt wel ongekend veel winst (zo’n 20%), maar het risico op mislukkingen is dan ook erg groot. En, nog steeds volgens Out, als we nieuwe medicijnen te duur vinden, zeg dan wat ze wel mogen kosten. Inderdaad (zegt schrijver dezes), bij ieder nieuw (of oud) medicijn zou de discussie moeten gaan over de vraag of de genezingskans voldoende opweegt tegen de extra kosten van het medicijn, want niet alles wat de medische techniek vermag kan uit de algemene financiële middelen worden gefinancierd. In het Verenigd Koninkrijk is er een maximaal bedrag per gewonnen levensjaar ingesteld. Maar in Nederland wordt dat min of meer schandelijk gevonden. Zie de discussie over het zogenaamde Pompemedicijn tegen spierziekte, waar zelfs cabaretiers zich mee bemoeiden. Hoe komt het toch, wordt aan Out gevraagd, dat er geen verband lijkt te zijn tussen de vraagprijs van een medicijn en de kostprijs? En daar blijkt helaas dat Out niet veel kaas van economie heeft gegeten. Hij zegt letterlijk: “De prijs wordt meestal niet bepaald door de productiekosten, maar door de waarde voor de gebruikers. Ook bij geneesmiddelen. Een medicijn dat patiënten geneest, of minder ziek maakt, is van grote waarde voor patiënten en de maatschappij.” Water en zuurstof, zou ik zeggen, zijn ook van zeer grote waarde voor de maatschappij, we kunnen niet zonder. Toch betaal je er weinig (water) of niets (zuurstof) voor. Misschien kan Henk Jan Out, zelf overigens in dienst bij een farmaceut, daar eens over nadenken.

17 september 2016

Jan Bouwens: te veel geloof in de neo-klassieke economie I

Jan Bouwens heeft uitgesproken opvattingen over topsalarissen en deze week mocht ik in mijn krant daar tegen te keer gaan. Bouwens beweert dat topmanagers van succesvolle bedrijven topsalarissen moeten blijven ontvangen omdat ze schaars zijn en zeer productief. Dankzij hun goede beslissingen worden er door hun bedrijf miljoenen- of miljardenwinsten geboekt en daarvoor mogen ze dan ook fors betaald worden. Als in Nederland de salarissen voor topmanagers aan een maximum zouden worden gebonden, is er een grote kans dat de grote bedrijven failliet gaan. Want bij lage salarissen horen managers die alleen maar kleinere bedrijven succesvol kunnen leiden, maar niet de grotere bedrijven. Tot zover Jan Bouwens. Het grote probleem van Jan Bouwens is dat hij te veel vertrouwen heeft in de (neo-klassieke) economische theorie. Zoals men desgewenst hier kan nalezen hecht ik ook grote waarde aan de theorie, alleen niet omdat die theorie op een of andere manier empirisch waar zou zijn (want dat is niet aan te tonen), of dat je er mee zou kunnen voorspellen (want dat kun je niet), of dat beleidsmakers er iets aan zouden kunnen hebben (want dat is niet zo), maar omdat je er op een zuivere manier mee kan redeneren. Dus, als je vindt dat topmanagers topsalarissen behoren te hebben, dan zeg je dat de bijdrage van die topmanagers aan de waarde van het bedrijf groot is en dat ze daar dus naar betaald moeten worden. Dit is inderdaad wat Bouwens beweert en hij volgt hier de (neo)klassieke theorie, namelijk dat werkers betaald zullen (en moeten) worden naar hun extra bijdrage aan het bedrijf. Probleempje: bij de betaling van managers van grote bedrijven is het zeer onwaarschijnlijk dat de neoklassieke theorie van toepassing is (wordt vervolgd).

15 september 2016

Diederik Stapel/Heleen Mees: geen/wel tweede kans?

Heleen Mees was een gevierd columniste, die ‘groot’ is geworden in Nederland door haar mening dat hoog opgeleide vrouwen zich voor 100 procent op hun carrière moeten storten. De meeste vrouwen echter geven hun economische zelfstandigheid op zodra ze zwanger raken, aldus Mees. Ze kiezen voor de kinderen en worden afhankelijk van hun partner. Toen bleek in de zomer van 2013 dat Heleen Mees een affaire had gehad met econoom Willem Buiter en dat zij hem bleef stalken nadat Buiter de relatie had beëindigd. Ze had zich afhankelijk gemaakt van een man, precies wat ze Nederlandse vrouwen jarenlang had verweten. Diederik Stapel was een gevierd onderzoeker in de sociale psychologie, totdat bleek dat hij al zijn mooie onderzoekresultaten bij elkaar had gefantaseerd. De geloofwaardigheid van Mees en Stapel lag in duigen. Maar in een humane maatschappij krijgen mensen die een misstap begaan hebben een nieuwe kans. Heleen Mees heeft die kans gekregen: zij schrijft columns in De Volkskrant. Stapel heeft inmiddels twee keer geprobeerd bij het hoger beroepsonderwijs aan de slag te gaan, het laatst bij de NHTV. Bij de NHTV bleek hij echter te controversieel, de medezeggenschapsraad wilde hem niet. Moordenaars, terroristen, Syrië-gangers, verkrachters, dieven, zij mogen allemaal weer reclasseren, maar Diederik Stapel die alleen maar een toch al verdachte wetenschap de nek omgedraaid heeft, mag niet eens meer studenten uit het hbo toespreken. Maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik de columns van Heleen Mees niet meer lees. Zo humaan ben ik dus zelf ook niet. Het vertrouwen in haar oprechtheid is definitief weg. Kennelijk vinden we alleen in abstracto dat mensen met een ‘strafblad’ een tweede kans moeten krijgen. Zodra we weten wat ze gedaan hebben, zien we bij alles wat ze doen dat strafblad achter hun daden verrijzen. 

12 september 2016

Sükran Ince (ErdoganTurk): Engel des doods?

Op 3 september 2016 kwam De Volkskrant met de onthulling dat Sükran Ince een “drijvende kracht achter de uittocht van leerlingen en personeel bij vermeende Gülenscholen in Amsterdam en Zaandam” zou zijn. Zij had een lijst van Turks-Nederlandse kinderen opgesteld die niet meer naar de zogenaamde Gülen-scholen zouden willen gaan en naar de gemeenten gestuurd. Ouders van kinderen die niet op die lijst stonden, waren daardoor verontrust. Zij zouden door de Turkse autoriteiten als landverraders kunnen worden beschouwd. De Gülenbeweging zat immers, volgens de Turkse autoriteiten, achter de mislukte coupe in Turkije. Deze scoop werd door vele media overgenomen, inclusief de foto (hier ook bijgevoegd). Geen Stijl noemde Sükran Ince zelfs een engel des doods die kopgeld zou verdienen door het aanbrengen van aanhangers van Gülen. Kopgeld, voor de niet historisch ingevoerde lezer, werd door de Duitse bezetter in WOII aan Nederlanders uitbetaald voor iedere Jood die ze dood of levend aan de Duitse autoriteiten uitleverden. Het is bekend dat ook Nederlandse politieagenten in de oorlog meewerkten aan het arresteren of bewaken van Joden. Des te erger dus dat Sükran Ince ook nog een functie bij de Nederlandse politie blijkt te hebben. Ze zal haar functie dus wel misbruiken als Klikdogan-Turk. Aldus Geen Stijl. Daarna verdween ze stilletjes uit de krant, terwijl de berichtgeving over de Gülenscholen doorging. Was ze dan toch geen engel des doods, vroegen wij ons af? Inderdaad, foutje gemaakt door de krant, die dat zelf toegaf. Ince was ‘slechts’ bemiddelaar tussen de ouders die hun kinderen van school wilden halen en de desbetreffende scholen. Ince is, naar eigen zeggen, wel een Erdogan-aanhanger, maar dat was ons uit de foto al duidelijk geworden. Het zal nog wel even duren voor ze haar imago van Dracula kwijt is.  

09 september 2016

Jan Sinnige (iso): academische docenten kunnen geen les geven

Jan Sinnige van de iso vindt dat iedere academische docent een basiskwalificatie onderwijs (bko) moet hebben. Ik heb geen bko; heel lang geleden heb ik wel een cursus didactiek voor de middelbare school gevolgd. Daar was ik, geloof ik, niet erg geschikt voor en ik ben er zonder diploma mee opgehouden. Wat niet verhinderde dat ik in het najaar van 1976 les begon te geven aan econometriestudenten (en nu, 40 jaar later, doe ik het nog steeds). Dus, zonder een bko. Een natuurtalent was ik niet. Het duurde zeker 15 jaar voor ik het idee had dat ik zowel boven de stof als boven de studenten stond die ik moest onderwijzen. Nog steeds win ik geen prijzen als de beste docent. Daar staat tegenover dat er studenten zijn die jaren nadat ze bij mij een college gevolgd hebben, mij bedanken dat ik ze kennis die ze nergens anders konden vinden, heb bijgebracht. Inderdaad is academisch onderwijs soms paarlen voor de zwijnen, maar die paar studenten die het je kunnen vergeven dat je niet als een cabaretier voor de klas staat, maar diepe kennis voor ze opgraaft, vergoeden veel. Ben ik daarom tegen een bko? Nou nee, een aantal praktische tips voor de beginnende academische docent zou zeker handig zijn. Maar kwaliteit van onderwijs is een rekbaar begrip. Ik heb een collega gehad die een van de meest populaire docenten was. Het bleek mij al gauw dat hij zijn populariteit op peil hield door de leerstof niet te moeilijk te maken voor de studenten. Jan Sinnige denkt echter dat als de studenten meer tevreden zijn over hun docenten de kwaliteit van het onderwijs toeneemt. Het kan dus ook heel goed andersom zijn.

03 september 2016

Dries van Agt: zette zelf de Molukse treinkapingen in scêne

Binnenkort is het 15 jaar geleden dat op 9/11 Arabische vliegtuigkapers de Twin Towers in New York invlogen. Er zijn mensen die menen dat 9/11 helemaal niet het werk van moslims is geweest, maar wellicht van Amerikanen die een motief zochten om in de islamitische wereld in te grijpen. Zo leek het er op dat de torens door aangebrachte explosieven waren neergestort. Verdacht! Coen Vermeeren heeft een heel boek geschreven over deze ‘andere’ visie op 9/11. Ik ga daar mijn tijd niet aan besteden. Zelfs als 9/11 niet door een islamitische terreurorganisatie is begaan, dan heeft het toch vele fundamentalistische terroristen geïnspireerd, getuige bijvoorbeeld de recente zelfmoordaanslag op Zaventem. Tenzij Vermeeren natuurlijk met bewijs komt dat het Vlaams Belang achter die aanslag zat. Nee, wat mij opvalt is dat Dries van Agt ook sympathie heeft voor de opvatting dat 9/11 misschien wel eens uit een andere hoek is komen aanwaaien. Hij heeft immers een aanbeveling voor het boek van Vermeeren geschreven. Zoals wij weten steunt Van Agt Hamas, de terreurorganisatie die nu al meer dan een decennium de Gaza-strook in zijn macht heeft, maar heeft hij nooit de in Nederland wonende Molukkers gesteund. Dezen hadden na WOII zwart op wit van de Nederlandse regering gekregen dat ze een autonome status zouden krijgen in de Indonesische staat. Deze belofte is nooit ingelost door de regering en dat leidde tot gewelddadige treinkapingen van Molukkers in de jaren 70. Die konden echter op keiharde represailles rekenen van de toenmalige minister van justitie Van Agt. Maar wacht eens! Die treinkapingen door Molukse Nederlanders indertijd waren natuurlijk door Van Agt in scene gezet, zodat hij een motief had om de Molukkers een lesje te leren. Laat Coen Vermeeren dat ook maar eens gaan uitzoeken.