27 februari 2015

Louise Gunning: telg van Jo Ritzen

Louise Gunning, collegevoorzitter van de Universiteit van Amsterdam (UvA), heeft het verbruid bij studenten van de UvA. Zij vinden haar star en arrogant en Gunning duldt geen inspraak. Ik ken haar niet, ik heb haar eens horen spreken over de zorg. Goed gebekt. Nu is zij een telg van Jo Ritzen, de onderwijsminister uit de jaren 90, die de professionalisering van de instellingen van hoger onderwijs op zijn geweten heeft. Hij maakte een eind aan de democratie. Bestuurders zijn de baas in het hoger onderwijs. Studenten en medewerkers moeten gewoon doen waar ze goed in zijn, namelijk studeren en het academisch onderwijs en onderzoek verzorgen. De bestuurders, echter, kunnen vrijelijk doen en laten wat hun goed dunkt. Zo kun je bestuurders meemaken die bij hun vertrek miljoenentekorten achterlaten waar hun opvolgers en de medewerkers maar een oplossing voor moeten zien te vinden. Het curieuze is dat de zogenaamde raden die onder invloed van de democratiseringsgolf in de jaren 60 en 70 aan universiteiten werden opgericht, nog steeds bestaan. De leden van die raden waar ook studenten zitting in hebben, worden bovendien democratisch gekozen. Alleen hebben die raden nog slechts een ‘adviserende’ rol. Bestuurders hoeven zich niets van die adviezen aan te trekken. In private bedrijven heb je ook geen democratie, hoor je wel eens als verdediging. Bestuurders van bedrijven worden echter door de markt 'gecontroleerd'. Als een bedrijf het slecht doet, vliegt de bestuurder de laan uit. Bestuurders die het slecht doen bij onderwijsinstellingen krijgen vaak een andere mooie functie. Of Louise Gunning een slecht bestuurder is, weet ik niet. De beslissing over bezuinigingen bij de geesteswetenschappen leken mij hout te snijden. Ze kan echter overduidelijk niet met vormen van directe democratie omgaan.

25 februari 2015

Yanis Varoufakis: Wij beloven een normaal Europees land te worden

Als een van de uitkomsten van de onderhandelingen van Griekenland met de eurogroep van afgelopen vrijdag was bepaald dat de Griekse regering een lijst met hervormingsmaatregelen aan de eurogroep zou moeten overhandigen. De Griekse minister van financiën Yanis Varoufakis heeft die lijst via een brief aan Joris Dijsselbloem overhandigd. De ministers van de eurogroep zien de lijst als een waardevol startpunt voor een nieuw hervormingsprogramma’, maar het IMF en de ECB vonden de lijst niet erg specifiek. Oordeel zelf, hoe specifiek de lijst is. Lees bijvoorbeeld deze hervorming: “We zullen werken aan een nieuwe cultuur van belastingafdracht waarin alle delen van de maatschappij, en in het bijzonder de rijken op een rechtvaardige manier bijdragen aan de financiering van overheidsbeleid.” Belastingontduiking is een van de (vele) Griekse problemen. In het plaatje (bron) zien we hoe laag het Griekse tekort had kunnen zijn zonder belastingontduiking. De Grieken beloven in hun brief ook dat het hoofd van de belastingdienst onafhankelijker zal kunnen opereren dan voorheen. Dat verwijst naar een van de vorige directeuren die ontslag moest nemen nadat hij wat al te openlijke rijke belastingontduikers aan hun belastingverplichtingen had herinnerd. Die zei bij zijn gedwongen afscheid: “Grote belastingontduikers hebben serieuze wapens tot hun beschikking zoals advocaten en procedures (…). Dit moet aangepakt worden voordat belastingontduiking echt kan worden aangepakt.” Dit klinkt als Zimbabwe of Rusland. Wat Varoufakis c.s. dus eigenlijk belooft in zijn brief is dat Griekenland er naar streeft een normaal Europees land te worden, waar belastingontduikers niet zelf in staat zijn, via hun connecties met de politieke elite, de directeur van de belastingdienst te benoemen en te ontslaan. Had dat niet al 15 jaar geleden geregeld moeten zijn toen Griekenland deel ging nemen aan de eurogroep?

23 februari 2015

Alexis Tsipras: hoe leg ik de Grieken gratis geld uit?

De uitkomst van de onderhandelingen van Griekenland met de eurogroep van afgelopen vrijdag zijn allerwege als een nederlaag voor de Griekse regering omschreven. De Duitse minister van financiën Wolfgang Schäuble zei zelfs dat de Griekse minister-president het moeilijk zou hebben de overeenkomst aan het Griekse volk uit te leggen. Aannemende dat Schäuble wel begreep wat er was afgesproken, liet hij de toevoeging weg: “zonder dat de Duitse belastingbetalers door hebben dat zij het geschenk voor de Grieken financieren”. Want een geschenk is het. Het onderhandelingsresultaat betekent namelijk dat door de eurogroep impliciet wordt toegegeven dat de Grieken deze en de vorige ‘leningen’ niet meer hoeven terug te betalen. Zoals we eerder uitlegden zou daarvoor namelijk een primair surplus op de Griekse overheidsbegroting nodig zijn van minstens 4 maar misschien wel 6 tot 10%. De kans dat Griekenland zo’n overschot ooit zou kunnen hebben is nul, zeiden we al, maar nu hoeft het ook niet meer. De uitkomst van de onderhandelingen is namelijk dat Griekenland zijn vereiste primaire surplus mag verlagen tot 3% en zelfs misschien tot 1,5%. De Grieken krijgen dus hun vroegere leningen cadeau. Jammer dat de meeste journalisten dit niet door hebben. De enige plek waar, voor zover ik weet, dit punt duidelijk gemaakt is, is vreemd genoeg Geen Stijl. Met GS weten we nu in ieder geval zeker dat de Griekse schuld onhoudbaar is en dat schuldverlichting onontkoombaar is en dus niet ver weg meer. Schuldverlichting, zo herinneren we ons, was de eis waar Varoufakis en Tsipras mee begonnen. Geen denken aan, werd er gezegd door de eurogroep, maar nu hebben ze het toch. Dat lijkt me nogal een overwinning voor de Grieken en het ultieme bewijs dat Varoufakis in theorie en praktijk een puike onderhandelaar is.

21 februari 2015

Yanis Varoufakis: paard of jockey?

De gevleugelde uitspraak komt van voormalig toptrainer Co Adriaanse: “een goed paard is nog geen goede jockey.” Dat sloeg toen op de trainerscarrière van Marco van Basten, voormalig topvoetballer (=paard), maar volgens Adriaanse nog lang geen toptrainer (=jockey). Hoe zit dat bij Yanis Varoufakis, die zijn kennis van de speltheorie in de praktijk probeert te brengen. Volgens De Volkskrant is de Griekse regering voor de voorwaarden van de eurogroep door de knieën gegaan, “na bijna vier uur onderhandelen”. De krant vervolgt: “(…) Varoufakis was nauwelijks bij deze bilaterale gesprekken aanwezig, een keuze die volgens betrokkenen een akkoord mogelijk maakte”. Dus: Varoufakis is een lousy speler, die als hij zin niet krijgt, liever alles laat ontploffen dan dat hij nog iets binnen haalt. Maar volgens Varoufakis zelf mag Griekenland het afgesproken begrotingsoverschot los laten. Griekenland heeft, als bekend, een overheidsschuld van 170%. Een eenvoudige vuistregel leert dat de schuld houdbaar is bij een primair overschot van ongeveer 2 à 3 % van de schuld. Voor Griekenland is dat dus een primair overschot tussen de 3,5 en 5 %, ongeveer de omvang die Griekenland met de Troika voor dit jaar (3%) en volgend jaar (4,5 %) had afgesproken. Hoeft Griekenland zich daar niet meer aan te houden? Inderdaad, lees maar mee: De Griekse overheid zal een geschikt primair surplus aanhouden dat overeenkomt met de verklaring van de eurogroep van november 2012. Die verklaring (van 27 november 2012) riep echter op tot een brede definitie van houdbaarheid van schuld. Dus, inderdaad een precieze taakstelling voor het primair overschot wordt niet aan de Grieken opgelegd. Het mag ook 0% zijn. Dan weten we in ieder geval zeker dat de Griekse schuld onhoudbaar is. Schuldverlichting is dan niet ver weg meer. Yanis Varoufakis is zonder meer paard èn jockey.

20 februari 2015

Jeroen Dijsselbloem: deed geen angsthazenspel

Dacht ik nog wel dat het angsthazenspel gespeeld werd tussen Jeroen Dijsselbloem en Yanis Varoufakis; blijkt Dijsselbloem helemaal niet mee te doen. En er was ook geen compromis tussen de eurogroep en de Grieken. Ze waren vandaag gewoon nog bezig op elkaar in te rijden, maar lijkt het er op dat de Duitse minister van Financiën, Wolgang Schäuble, achter het stuur van de eurogroepauto zat. En hij wil niet remmen. Hij zal de angsthaas niet zijn, ook al zijn de Duitsers toch het Griekse voorstel aan het bekijken. Zijn de Grieken dan de angsthazen? Nou, ook niet, hoewel ze alsnog met de Troika willen samenwerken, is er geen enkel commitment van de Grieken om het eerder afgesproken begrotingsoverschot in acht te nemen. We zeiden het eerder, om de Griekse overheidsschuld houdbaar te maken, moeten de Grieken minstens een primair overschot van zo’n 4% hebben, en dat is dan een optimistische schatting. Met de Troika is 4% afgesproken, maar gegeven de zwakke belastingmoraal van de Grieken zou dat alleen gehaald kunnen worden als het beleid van extreme bezuinigingen door de Griekse regering zou worden voort gezet. Niet waarschijnlijk: als de Griekse regering zo’n angsthazenpad kiest, worden ze direct afgeschoten door hun eigen kiezers. Jeroen Dijsselbloem dan? Die beperkte zich vandaag tot neutrale opmerkingen.

18 februari 2015

Jeroen Dijsselbloem (eurogroep): de angsthaas

We zeiden al dat de Griekse minister van financiën Yanis Varoufakis van oorsprong een speltheoreticus is. Velen, onder wie mijn goede vriend Sylvester Eijffinger, zien daarom de huidige clash tussen de eurogroep, onder leiding van Jeroen Dijsselbloem, en Griekenland, vertegenwoordigd door Varoufakis, als een toepassing van een game of chicken of, in het Nederlands, het angsthazenspel. Zo’n spel moet je je als volgt voorstellen. Twee auto’s rijden in volle vaart recht op elkaar af. Wie als eerste van de rechte lijn afwijkt is de angsthaas en heeft verloren. Als geen van beiden uitwijken, vindt er een catastrofale aanrijding plaats. Afgelopen maandag zou het spel gespeeld worden. Resultaat: boze Grieken en een Jeroen Dijsselbloem die zei dat de tijd voor de Grieken bijna op was. “Bijna”, dus het spel was nog niet gespeeld? De praktijk blijkt weer eens niet helemaal met de theorie te kloppen, want bij het ‘echte’ angsthazenspel zou het spel na een aanrijding direct afgelopen zijn. Alle spelers dood. In de EU niet: we doen net of er geen botsing is geweest, rijden de auto’s weer een stukje achteruit en beginnen opnieuw. Ofte wel: Griekenland krijgt gewoon nog een kans. Als we de Financial Times mogen geloven, is er zelfs al een compromis. Volgens dit compromis, dat maandag al was voorgesteld door eurocommissaris Moscovici, zou Griekenland de komende vier maanden alsnog financiële hulp krijgen, zonder de belofte van schuldverlichting en met handhaving van de eis dat de Grieken een primair budgetoverschot houden, maar waarbij de Grieken zelf mochten beslissen welke economische hervormingen zij wilden doorvoeren. Dit compromis was afgelopen maandag eerst verworpen door de eurogroep, maar schijnt dus nu alsnog geaccepteerd te zijn door alle partijen. Het is dus zeker dat Dijsselbloem van de rechte weg is afgeweken. Volgens het spel is hij de angsthaas.

16 februari 2015

Yanis Varoufakis: speltheorie in de praktijk?

Het is in de pers al vaak aangehaald, de Griekse minister van financiën Yanis Varoufakis, is van oorsprong een speltheoreticus. Speltheorie is een specialisme dat zich bezig houdt met de vraag hoe meerdere partijen, die elkaar door hun besluiten beïnvloeden, hun strategie bepalen. Van belang daarbij is hoe zij het gedrag van de andere partijen inschatten. Dus, als we dit vertalen naar de EU, dan zijn de partijen de lidstaten, waaronder Griekenland. De Griekse regering probeert er achter te komen tot welke prijs de andere lidstaten Griekenland willen helpen. Het lijkt er op dat de rijke EU-landen het niet toelaten dat Griekenland uit de eurozone stapt. Maar als Griekenland doorgaat met het extreme bezuinigingsbeleid betekent dat alleen maar dat Griekenland economisch nog verder van de rest van de EU afdrijft. Op den duur is Griekenland dan niet meer in de eurozone te handhaven. Dus, we zeiden het al, Yanis Varoufakis kan zonder probleem schuldverlichting voor Griekenland vragen. Dan kan hij, door een beroep te doen op zijn academisch specialisme, een mooie uitkomst tot stand brengen. Niet volgens Varoufakis zelf overigens. Hij heeft diverse malen aangegeven “geen spelletjes te spelen”. Daarmee haalt hij zijn eigen vakgebied naar beneden, maar misschien wil hij voorkomen als een wereldvreemde academicus te worden beschouwd door zijn tegenspelers in de EU. Toch heeft hij een probleem bij de bepaling van zijn eigen strategie. Zijn ‘tegenspelers’ lijken te denken dat bezuinigingsbeleid wel samen kan gaan met economisch herstel in Griekenland. De Duitse collega van Varoufakis, Wolfgang Schäuble, heeft al aangekondigd dat Griekenland geen financiële hulp meer zal krijgen als het afgesproken bezuinigingsbeleid door Griekenland niet wordt door gezet. Als rationaliteit bij sommige spelers ontbreekt, wordt het voor een volleerd speltheoreticus als Yanis Varoufakis praktisch moeilijk een optimale strategie te bepalen.

15 februari 2015

Yanis Varoufakis: schuldverlichting voor Griekenland = enige optie

Griekenland heeft een overheidsschuld van ongeveer 170% van het Griekse nationale inkomen. Die schuld had al veel hoger kunnen zijn als rond 2011 een groot deel van die schuld niet was kwijt gescholden. Om de schuld niet uit de hand te laten lopen moet de Griekse overheid een primair overschot (belasting minus uitgaven, exclusief rente-uitgaven) op de begroting hebben van een kleine 4%. Dat geldt dan onder gunstige omstandigheden, dat wil zeggen dat de rente niet al te hoog moet zijn en er moet een redelijke economische groei zijn. Dat geldt niet, dus zou het primaire overschot veel hoger moeten zijn, misschien wel 10%. Er is waarschijnlijk geen land in de wereld met zo’n hoog primair overschot op de begroting. De kans dat Griekenland zo’n overschot ooit zou kunnen hebben is nul. Maar, als Griekenland wel in staat zou zijn zo’n overschot te realiseren, zou het laatste restje economische activiteit ook direct verloren gaan: of doordat de overheidsdiensten niet meer kunnen functioneren, of omdat het deel van de Grieken dat niet in staat is aan belastingontduiking te doen, vrijwel het hele inkomen zal moeten afdragen. Doorgaan op de huidige weg zal daarom tot een catastrofe leiden, maar uit de euro stappen leidt ook tot een catastrofe, zowel voor de Griekse economie als de EU. Althans, dat denken politici in de EU. Uiteindelijk zullen de rijke EU-landen het niet toelaten dat Griekenland uit de eurozone stapt. Dat weet de Griekse minister van financiën Yanis Varoufakis ook allemaal. Dus kan hij het enige scenario eisen dat niet tot een ramp leidt, namelijk schuldverlichting voor Griekenland. Dit leidt op korte termijn niet tot een ramp, wel tot een aanzienlijke overdracht van Noord Europa naar Griekenland. Op de langere termijn moet deze overdracht echter diverse malen herhaald worden. 

13 februari 2015

Yanis Varoufakis: Grexit is theoretisch beter

In 2011 verscheen een theoretisch-economisch artikel dat bewijst dat als een economische unie er toe overgaat landen in achterstand te helpen door middel van overdrachten, die landen in hun achterstand blijven steken. De redenering gaat ongeveer als volgt. Stel in een unie is een arm land en een rijk land. In beide landen wordt er herverdeeld van rijk naar arm. Als het arme land niet geholpen wordt, zullen de inwoners massaal naar het rijke land migreren. Het rijke land vindt dat misschien niet prettig en is daarom bereid het arme land hulp te bieden om uit de armoede te komen. De hulp kan mede ingezet worden om de herverdeling door de overheid in stand te houden en zal daarom vooral de armsten van nut zijn. Die blijven dan waar ze zitten. De rijkste inwoners vinden die herverdeling te veel van het goede en vertrekken alsnog naar het rijke land. Wat overblijft in het arme land is het minst productieve deel van de bevolking waarmee je niet uit de economische misère komt. Lees nu voor het arme land Griekenland. Dan zullen volgens het artikel de rijken uit Griekenland vertrekken. Dat is deels waar. Zo blijven de allerrijkste mastodonten gewoon in Griekenland zitten, maar dat komt omdat zij geen belasting betalen. Maar het is wel waar dat veel getalenteerde Grieken het land momenteel ontvluchten naar de rijkere EU-landen, precies wat het theoretisch model voorspelt. Dus, overdrachten van de EU naar Griekenland maken het land alleen maar armer. Als de Griekse minister van financiën en voormalig theoretisch econoom Yanis Varoufakis het desbetreffende artikel ook gelezen heeft, zal hij tot de conclusie moeten komen dat het voor Griekenland beter is zich snel van de Europese hulp te bevrijden en uit de eurozone te stappen.

11 februari 2015

Edith Schippers (zorgminister): wisseltruc II

Volgens het nieuwe voorstel van zorgminister Edith Schippers kunnen mensen straks korting op hun verplichte eigen risico krijgen als ze naar zorgaanbieders gaan met wie de verzekeraar een contract heeft. Wij vroegen ons af of dat niet gewoon een beperking van de vrije artsenkeuze in een ander jasje was, een wisseltruc. Met als enige verschil dat je in het door het parlement afgewezen voorstel meer betaalde als je wel vrije artsenkeuze had, terwijl je in het nieuwe systeem minder betaalt als je geen vrije artsenkeuze kiest. De minister denkt zelf niet dat het een wisseltruc is. Bij Jinek vertelde ze wel dat het nieuwe voorstel slechter was voor de kwaliteit van het zorgstelsel dan het verworpen voorstel. Eva Jinek ging hier helaas niet op in, ook al tekende deze terloopse opmerking het chagrijn van de minister. Waarom is het voorstel minder goed dan het oude wetsvoorstel? De korting voor de verzekerde bij beperking van de artsenkeuze is niet afhankelijk van een medische behandeling, maar is een vast bedrag per jaar. Sommige mensen die de polis met de korting kopen zijn (nog) niet ziek en kopen misschien de polis omdat ze een meevaller van 300 euro wel op prijs stellen. Maar gezonde verzekerderen veranderen in heel andere types als ze patiënt worden. Een gezond mens wil een goedkope polis en een ziek mens wil een zo uitgebreid mogelijke behandeling. Het wordt uit de brief van de minister niet duidelijk of de verzekerde die voor het lage eigen risico kiest zich daar ook aan committeert als hij/zij een medische behandeling nodig heeft. Voetnoot 1 in die brief suggereert dat een verzekerde bij behandeling alsnog voor vrije artsenkeuze kan kiezen. Dan heeft dit voorstel inderdaad weinig om het lijf. 

10 februari 2015

Marijke Shahsavari en D.Boomsma: “prostitutie is niet best”

Ik heb mij hier meerdere malen uitgesproken voor ‘nationalisering van de prostitutie’. Alleen de overheid, in de vorm van gemeenten, zou nog sekshuizen mogen exploiteren. Zij kunnen zich dan richten op het bestrijden van pooiers. Bovendien zouden alle vormen van prostitutie die buiten de gemeenten om worden aangeboden verboden moeten worden. Als gemeenten er echt ‘bovenop zitten’, zouden veel misstanden in de prostitutie uitgebannen kunnen worden. Uitbuiting en mensenhandel kunnen veel eenvoudiger bestreden en aangetoond worden. Toen ik dit schreef wist ik niet dat de gemeente Amsterdam zelf een ‘prostitutiebedrijf’ wil runnen. De gemeente gaat volgens deze opzet concurreren met andere seksexploitanten en dat lijkt natuurlijk niet op een ‘seksmonopolie’ van de gemeente. Maar volgens Shahsavari en Boomsma zou de gemeente er helemaal niet aan moeten beginnen. Vanochtend schrijven zij in De Volkskrant dat dit in de buurt komt van “faciliteren, exploiteren en uitlokken”. Prostitutie, zo is de teneur van hun stuk, is een moreel verwerpelijk verschijnsel dat je niet “best moet gaan vinden”, zoals de burgemeester van Amsterdam gezegd schijnt te hebben. Prostitutie is geen normaal beroep (anders zouden prostituees zich wel inschrijven bij de Kamer van Koophandel, zoals Shahsavari en Boomsma schrijven) en moet je ook niet willen normaliseren. Of: “Overspel is ook niet strafbaar en van alle tijden, maar dat hoeven we ook nog niet ‘best’ te vinden.” Ik ben het helemaal met de teneur eens, maar niet met de conclusie. Als de overheid overspel zou verbieden, leidt dit niet tot een toename van ‘misdadige’ vormen van overspel, maar bij prostitutie leidt dit wel tot grotere misstanden. Prostitutie is kennelijk niet uit te bannen. Dan kan het maar beter door de overheid gereguleerd worden om misdadige uitwassen te voorkomen.

08 februari 2015

Edith Schippers (zorgminister): wisseltruc?

In Nederland is er voor gekozen om de zorgverzekeraars verantwoordelijk te maken voor de kwaliteit en de kosten van de zorg. Zorgverzekeraars moeten dan in staat zijn om alleen zorgaanbieders te selecteren die aan de kwaliteitseisen voldoen. We laten die beoordeling aan verzekeraars over omdat het voor individuen (ziek of niet ziek) moeilijk is de kwaliteit van een dokter en/of ziekenhuis te beoordelen. Patiënten als Adri Duivesteijn gaan dan niet eerst naar kwakzalvers die geen genezing opleveren, maar zullen dan direct bij de goede specialist uit komen. Dat betekent dan ook dat de Duivesteijns beperkt moeten worden in hun keuze van artsen en/of ziekenhuizen, maar de wetgeving die dat regelde is, zoals bekend, door de Eerste Kamer tegen gehouden. Volgens de wet, voorgesteld door zorgminister Edith Schippers, zouden patiënten die volledig vrije artsenkeuze wilden, meer moeten gaan betalen voor behandeling bij een zorgaanbieder zonder contract met de zorgverzekeraar. Dat wilde de Eerste Kamer dus niet, afgelopen december. Maar minister Schippers zat niet bij de pakken neer en kwam deze week al met een nieuw plan. Haar voorstel is nu dat mensen die een verzekeringspakket kiezen waarbij de artsenkeuze beperkt is, een lager eigen risico krijgen dan mensen die volledige vrijheid in de keuze van de aanbieder willen. Dat eigen risico mag zelfs nul zijn. Een patiënt die dus geen vrije artsenkeuze heeft, zal dan voor eenzelfde behandeling minder betalen (namelijk het lagere eigen risico) dan een patiënt die wel vrije artsenkeuze in het pakket had. Zo bezien lijkt het een ordinaire wisseltruc: in het oude voorstel betaalde je meer als je wel vrije artsenkeuze had, maar in het nieuwe systeem betaal je minder als je geen vrije artsenkeuze hebt gekozen. Is dat een wisseltruc? Wordt vervolgd.

06 februari 2015

Maarten van Rossem: ging ten onder op 9/11

Het is 9/11, 2001, er waren vliegtuigen de WTC-torens ingevlogen door terroristen. Wij hadden twee jaar daarvoor met onze kleine meisjes op die torens gestaan, mei 1999. We hadden toen ook veel gevlogen in de VS. Dus deze aanval op WTC maakte indruk. Wij zetten ons rond half 7 met de meisjes (toen 8, 10 en 12 jaar oud) voor het jeugdjournaal en daar mocht Maarten van Rossum, aangekondigd als Amerika-kenner, de terroristische aanval uit gaan leggen. Hij joeg echter de Nederlandse kindertjes de stuipen op het lijf met zijn opmerking dat “u en ik zo'n aanval, als we zin hebben, ook zo kunnen uitvoeren”. Consternatie. “Kon het dan morgen weer gebeuren?” “Nee, natuurlijk niet meisjes. Nu weten de mensen op de vliegvelden juist weer dat ze de cockpit van vliegtuigen beter moeten beveiligen. Dus, voorlopig gebeurt zoiets niet meer.” Van Rossem maakt het echter nog erger door een paar dagen na 9/11 in een column in De Volkskrant te beweren dat als het conflict tussen Israel en Palestina wordt opgelost, het terrorisme vanzelf zou verdwijnen. Er was natuurlijk geen spoor van bewijs voor deze claim. Terrorisme, zo weten we nu, heeft juist steeds minder met het Palestina-conflict te maken, maar eerder met animositeit tussen moslims onderling. Het was mij duidelijk dat Van Rossem niet als deskundige sprak, maar als iemand die gewoon wat leuks wil zeggen. Ik schreef er zelfs nog een brief over naar de krant, maar die werd niet geplaatst. Inmiddels, ruim 13 jaar later, is het gebrek aan deskundigheid, of de overmaat aan lolligheid, bij Van Rossem alsnog tot de krant doorgedrongen. Volgens mij is Van Rossem echter al op 9/11 als deskundige ten onder gegaan.

02 februari 2015

Felicia Anna (en vriend): “de prostitutie voor de prostituees”

Felicia Anna (prostituee) en haar vriend Mark van der Beer hebben in totaal nu al drie keer in negatieve zin op mijn pleidooi voor ‘nationalisering van de prostitutie’ gereageerd. Laat ik het nog één keer proberen uit te leggen. Van der Beer meent dat seksexploitanten prostituees niet zullen uitbuiten, omdat ze dan hun vergunning kwijtraken. Hier steek ik mijn hand in eigen boezem, want ik had niet duidelijk gemaakt dat ik financiële uitbuiting bedoelde. Seksexploitanten vragen, volkomen legaal, 200 tot 300 euro per dag voor de huur van een raam. Om alleen al de huur te kunnen voldoen moet een prostituee dus 4 tot 6 klanten per dag ontvangen. Dan zijn de andere kosten, zoals verlichting en verwarming, nog niet eens gedekt. Daar moeten ook nog eens een of twee klanten overheen. Ik noem dit uitbuiting door de exploitanten, maar dit is wat de ‘markt’ vraagt, zullen de verdedigers van het huidige systeem zeggen. Felicia Anna c.s. voegt daar wellicht aan toe dat de huurprijzen zo hoog liggen omdat de gemeenten het aanbod beperken. Dat brengt de exploitanten in een dominante positie. Ook waar, maar de gemeenten hebben voor de beperking van het aantal ramen meestal goede redenen, zie bijvoorbeeld het Zandpad in Utrecht. Het aanbod zou kunnen toenemen als de overheid, in de vorm van gemeenten, zelf en exclusief de sekshuizen exploiteren. Daarmee maken de gemeenten tijd vrij om zich geheel en al op het bestrijden van pooiers te richten, die zich nu achter de exploitanten kunnen verbergen. Bovendien kunnen dan alle andere vormen van prostitutie die buiten de gemeenten om worden aangeboden (zoals thuisprostitutie) verboden worden. Bij mijn voorstel zouden de prostituees echt als kleine zelfstandigen aan de slag kunnen. Kortom, de prostitutie voor de prostituees.