30 november 2013

Judith Merkies (PvdA): verliest geding van politieke vrienden

Judith Merkies, Europarlementariër voor de PvdA, werd er door haar partijbestuur van beschuldigd niet integer met de partijafspraken over betalingen aan Europarlementariërs om te zijn gegaan. Zij had vier jaar lang te veel van de Europese dagvergoeding in eigen zak gestoken terwijl ze een deel had moeten afstaan. Na vier jaar stortte zij het te veel ontvangen bedrag alsnog terug. Te laat, volgens PvdA-voorzitter Hans Spekman die haar daarom niet wilde kandideren als lijsttrekker bij de Europese verkiezingen. Judith Merkies spande een kort geding aan tegen haar eigen partijbestuur waarin ze eiste dat haar naam gezuiverd werd. Ze verloor. Volgens de rechter moet Merkies “een dikkere huid hebben dan een 'gewone' burger” en mag haar handelwijze worden bekritiseerd. De partijvoorzitter heeft daarbij geen grenzen overschreden. Spekman had letterlijk gezegd: “Het partijbestuur rekent het Judith aan hoe zij is omgegaan met afspraken waarvoor zij heeft getekend en die de partij van belang vindt.”  Hij suggereerde dus, zonder het hardop te zeggen, dat Merkies niet integer was geweest. Spekman wist natuurlijk dat die uitspraak politiek dodelijk was, maar ook dat een rechter daar geen misdaad van kan bakken, want, aldus de rechter, het was niet onnodig grievend. Dus Merkies afgeserveerd, door de partij en door de rechter. Maar geen nood, de nieuwe Europese lijsttrekker voor de PvdA, Paul Tang, is ook eens afgeserveerd  geweest, omdat hij vertrouwelijke stukken naar de pers lekte. Het is hem kennelijk alweer vergeven en vergeten. Er gloort nog hoop voor Merkies.

29 november 2013

Paul Rosenmöller (VO-raad): smartphone in de klas

Al ruim 35 jaar geef ik les aan studenten en er is wel wat veranderd in die tijd. Krijtjes zijn vervangen door PowerPoint-presentaties, smartboards zijn ingevoerd (niet aan mijn universiteit overigens, wij hebben last van de remmende voorsprong) en videocolleges doen nu zijn intrede. Studenten zelf zaten vroeger met schriftjes in de klas, later een tijdje met niets (want alles stond toch op de computer), toen kwamen ze met hun laptop de klas in, daarna met hun tablet en nu heeft vrijwel iedere student de smartphone binnen handbereik. Je kunt de smartphone niet verbieden (ook al heb je als docent er zelf niet eens één), want hun collegeaantekeningen, hun ‘sheets’, hun opdrachten en de exameneisen staan er allemaal op. Met duizelingwekkende snelheid komen ook de What’sApps van hun vriendje of vriendinnetje binnen, maar als docent kun je geen censuur gaan toepassen op de ontvangst van berichten. Dan kom je niet meer aan lesgeven toe. Het belangrijkste gebruik van de smartphone heb ik nog niet vermeld. Ik heb als docent de tactiek dat ik niet alles wat ik ga vertellen van te voren al op de zogenaamde blackboardsite zet en ook achteraf niet. Studenten moeten zelf nadenken over de gaten die ik met opzet op mijn sheets aanbreng. Maar ook daar hebben studenten wat op gevonden. Ze maken tijdens de les met hun smartphone gewoon een foto van de sheets, zodra de gaten daarop ingevuld zijn. Op de middelbare school is dat allemaal verboden, zei Paul Rosenmöller, voorzitter van de raad voor het voortgezet onderwijs, vandaag in de krant. Ik kan het me voorstellen. Flipping the classroom, wat hij tussen neus en lippen voorstelt, met de smartphone veronderstelt wel dat pubers hun sexhormonen even kunnen uitschakelen. 20-jarigen blijken dat beter te kunnen dan 16-jarigen.

28 november 2013

Laura van der Geest (CPB): gaat een onsje minder rekenen.

Toen Laura van der Geest benoemd werd tot directeur van het Centraal Plan Bureau trok er een storm op onder Nederlandse economen. De teneur was dat ze een ambtenaar was zonder wetenschappelijke ervaring en dus niet geschikt om een organisatie als het CPB te leiden die juist wetenschappelijke objectiviteit als een van haar sterke punten heeft. Ikzelf werd ook op een gegeven moment gevraagd wat ik van haar benoeming vond. Mijn angst was dat ze door haar gebrek aan wetenschappelijke ervaring juist een te groot ontzag voor economische modellen zou hebben. Deze week trad ze voor het eerst in de publiciteit en trad ze op bij Nieuwsuur. Ze deed dat meer als een ambtenaar dan als een onafhankelijke ‘rekenmeester’. Maar haar boodschap was dat het CPB zich in het vervolg zou beperken bij het doorrekenen van verkiezingsprogramma’s. Dat was goed nieuws. Het CPB berekent met behulp van een model wat de effecten van de beleidsvoorstellen in de partijprogramma’s zijn op de werkgelegenheid, de overheidsfinanciën, de inflatie, enzovoorts. Deze doorrekeningen hebben grote invloed op verkiezingscampagnes en misschien zelfs wel op de verkiezingsuitslag. Het ‘waarheidsgehalte’ van de berekeningen is echter dubieus, of in ieder geval nooit gemeten. Het CPB zou er daarom mee moeten ophouden omdat valse suggesties worden gewekt door de uitkomsten. Maar Van der Geest heeft dat niet voor ogen. “Het CPB blijft de doorrekeningen graag verzorgen,” zegt ze in een brief aan de Tweede Kamer. Het wordt dus met die doorrekeningen wel een onsje minder, maar we blijven wel vlees snijden. Laten we ons dan maar vasthouden aan het idee dat als Van der Geest steeds minder aan doorrekenen doet, er op een goede dag geen doorrekening meer zal zijn. 

25 november 2013

Frits Bolkestein (VVD): eurofoob of toch eurofiel?

De verkiezingen voor het Europese parlement zijn nog een half jaar weg, maar het lijkt wel alsof bij de VVD de verkiezingskoorts al heeft toegeslagen. Eerst hadden we de eurofobe VVD-ers die hun liberale geestverwant Guy Verhofstadt begonnen te beschimpen over zijn federale opvattingen. Daarna kregen we de eurofiele VVD-er Neelie Kroes die Verhofstadt uitdrukkelijk in bescherming nam. Daarna bleken alle VVD-ers toch erg voor Europa te zijn. Frits Bolkestein, de éminence grise van de VVD, behoort tot de eurofobe vleugel van de VVD. Hoewel? Hij wil de Europese Commissie inkrimpen, maar hij gunt de grote landen een vaste zetel en de kleine landen misschien per toerbeurt zo nu en dan een zetel. Dat is pas autonomie uit handen geven aan de grote landen die nog meer te zeggen krijgen als het aan Bolkestein ligt. “Nee hoor,” zegt hij, “want de grote landen zijn het toch nooit met elkaar eens.” Dan moeten we wel hopen dat Nicolas Sarkozy niet meer terugkomt in de Franse politiek, want hij was het altijd met Angela Merkel (Duitsland) eens. Bovendien wil Bolkestein dat landen die zich niet aan het begrotingspact houden, automatisch worden gestraft. Dat klinkt redelijk, maar dat is het niet. Automatische sancties betekenen namelijk dat de lidstaten niet meer hun eigen koers kunnen varen ook als er gegronde redenen zijn om het eigen begrotingsbeleid van de Europese normen af te laten wijken. Automatische sancties betekenen een vermindering van de nationale autonomie en een vermeerdering van economische domheid. Zo erg eurofoob is Bolkestein dus eigenlijk niet. Hij wil dan wel geen federaal Europa, maar op de keper beschouwd toch liever meer dan minder federale uitgangspunten in Europa.


22 november 2013

Geert Wilders (PVV): EU = EUSSR

Geert Wilders schrijft (of krijgt) briljante teksten. Hij weet er zelfs de Wall Street Journal mee te halen. Prachtige opbouw, mooie klare taal. Hij zegt ongeveer het volgende:  “De EU bracht geen voorspoed, de EU ‘oplossing’ van de crisis maakte de crisis alleen maar erger. De EU bracht geen vrede in Europa, dat deed de NAVO. De EU bracht ook niet meer democratie en vrijheid. Integendeel, de nationale democratieën werden ondermijnd en de EU zelf heeft een totalitaire staatsvorm: de EU is de EUSSR. Het is dus geen wonder dat volgend jaar bij de Europese verkiezingen de kiezers het supranationale experiment zullen wegstemmen. Zij zullen stemmen voor een herstel van de nationale soevereiniteit. Dat is geen extremisme, dat is democratie.” Valt er wat tegen in te brengen? Nauwelijks. De EU heeft voor 100 procent bewezen dat de begrotingsregels niet werken, dat ze de schuldencrisis niet kan bezweren en dat er een ‘democratisch tekort’ is weten we al jaren. Mogen we misschien even onze Geert met hun (Belgische) Guy Verhofstadt vergelijken (bien étonné de se trouver ensemble). Ook Verhofstadt vindt dat de EU regeringsleiders op een domme manier de euro proberen te redden en dat zonder federale structuur het einde van de eurozone onafwendbaar is. Die federale structuur zou dan compleet met een volledige democratische structuur moeten zijn. Maar die is er niet (Guy) en die komt er ook niet (Geert). Dus kunnen we de EU maar beter opheffen (Guy en Geert). 

21 november 2013

Gerrit Zalm (Abn/amro v/h DSB): wil niet te veel regeltjes

Gerrit Zalm, de baas van Abn/Amro, had helemaal geen bestuurder van een genationaliseerde bank mogen zijn. Hij was van eind 2007 tot eind 2008 bij DSB van Dirk Scheringa werkzaam. DSB stond bekend om schendingen van de zorgplicht en deze schendingen waren structureel van aard. Gerrit Zalm  heeft bij DSB onvoldoende gedaan om de gebrekkige naleving van de zorgplicht aan klanten te verbeteren. Hij was een soort collaborateur van Scheringa. Enfin, als Gerrit Zalm zich tegenwoordig manifesteert als baas van Abn/amro denk ik altijd die man hoort daar niet, maar hij zit daar toch. Zoals vandaag toen er een hoorzitting  in de Kamer was over de toekomst van de bankensector. Gerrit Zalm was daar dus ook en hij vond dat de overheid niet te veel regeltjes aan de banken moest voorschrijven. Moet hij vooral zeggen, denk ik dan al weer, juist hij die zich in zijn vorige bankiersbaan ook al niet zo erg druk om de regeltjes maakte, vindt dat er niet te veel regeltjes moet zijn. Het is wel te hopen dat als de bank binnenkort met flink verlies verkocht wordt op de beurs (want voor een aardige winst voor de overheid op de verkoop heeft ‘bankier’ Zalm ook al niet kunnen zorgen), Gerrit Zalm met pensioen wordt gestuurd. Kan ik tenminste met iets minder verontwaardiging naar een verzameling bankiers kijken.

20 november 2013

Han van der Zee (uroloog): dappere dokter

Het beeld dat ik van doktoren heb is dat ze liever te veel dan te weinig behandelen. Het verrichten van weinig behandelingen is altijd een slechte optie voor een arts: de patiënt zou kunnen denken dat de arts niet al het mogelijke doet om hem te genezen; het inkomen voor de arts zelf is laag en het is slecht voor je reputatie als arts als je niet een lange wachtlijst van patiënten hebt die nog door jou behandeld moeten worden. Voorkomen is beter dan genezen is misschien een beter devies: als we screenen op ziektes kunnen we dure behandelingen voorkomen. Dat is ook al niet waar. Bij een screening is er altijd een kans dat ten onrechte een ziekte bij je wordt vastgesteld en omgekeerd, is er een kans dat de ziekte wordt gemist. Die kansen zijn niet verwaarloosbaar: ze kosten allebei veel geld. Er komt bij dat er potentieel levensbedreigende ziekten zijn waarmee je toch oud kunt worden. Neem prostaatkanker. Er zijn mannen die veel ouder dan 80 worden en jarenlang prostaatkanker hadden zonder dat artsen en zij zelf het door hadden. Als zij eerder gescreend zouden zijn waren ze hoogstwaarschijnlijk behandeld, met kans op nare bijwerkingen. Niet screenen was dus beter. Dat vindt ook Han van der Zee, uroloog in Amsterdam. Hij raadt zijn patiënten af zich preventief op prostaatkanker te laten testen. Voor de meesten pakt dat goed uit. De enkeling die toch een levensbedreigende vorm van kanker ontwikkelt, zal er spijt van krijgen dat hij niet getest heeft. Dokter Van der Zee neemt dat risico voor lief. Daarom maakte hij kans op een bokaal voor Dappere Dokters (maar hij kreeg hem niet). 

19 november 2013

Erik Staal (ex-Vestia): alleen maar handtekeningen

Erik Staal, de voormalige opperbaas van Vestia, had eerder zijn advocaat erop uit gestuurd om te voorkomen dat twee ex-toezichthouders bij Vestia onder ede verhoord zouden worden. Dat verhoor zou gaan over de 3½ miljoen euro vertrekpremie die Staal meekreeg toen hij Vestia verliet met een schuld van meer dan 2 miljard euro. Deze week kwam Staal zelf naar de rechtbank om het uit te leggen. Iemand blijkt een brief geschreven te hebben waarin Staal 3,5 miljoen na zijn vertrek bij Vestia kreeg toegewezen als ‘reparatie voor zijn pensioengat’. Iemand heeft die brief ook getekend, een oud-commissaris van Vestia, maar die heeft die brief niet gelezen. Wie wie was en wie wat deed, dat is onduidelijk. En die 2 miljard euro verlies die Vestia leed door riskante beleggingen in derivaten onder verantwoordelijkheid van Staal? Ook dat werd met een handtekening afgedaan, door Staal zelf. Dat is waar, maar niemand had hem gewaarschuwd dat er grote risico’s werden gelopen: zijn financiële man niet, zijn accountant niet, zijn commissarissen niet. Dus zette hij zijn handtekening. Maar hij was natuurlijk niet verantwoordelijk, laat staan aansprakelijk voor het geleden financieel verlies. Hij zette, ongetwijfeld op krachtdadige wijze, alleen maar handtekeningen. Of hij liet ze zetten. 

17 november 2013

Marcel de Haas (ex-SGP): wil vrouw laten boeten voor scheiding

Marcel de Haas is Rusland-deskundige en had in die hoedanigheid eens een akkefietje met de vriendin van Jack de Vries, Melissa. Jack de Vries is CDA-man die het als staatssecretaris van defensie aanlegde met Melissa, die majoor in het leger was. Het is een doodzonde in het leger om een relatie met een ondergeschikte aan te gaan, maar Jack deed het toch. Met Melissa. Vervolgens werd hem de deur gewezen door zijn vrouw. De Haas was ook getrouwd, maar zijn vrouw verliet juist hem zonder dat hij dat wilde. Hij wilde daar als lid van het SGP een column over schrijven in het Reformatorisch Dagblad, maar dat mocht niet van de redactie van de krant: te persoonlijk. De Haas lid af van het SGP. Afgelopen vrijdag stond dat stuk wel in De Volkskrant. Als man van een vrouw die van jou wil scheiden ben je volstrekt rechteloos, is de teneur van zijn stuk. De vrouw krijgt de kinderen toegewezen, de helft van het inkomen van de man en later de helft van zijn pensioen. Hij mag zijn huis niet meer in, maar moet wel de hypotheek blijven betalen, enzovoorts. Zijn oplossing is duidelijk: wanneer een vrouw de echtscheiding aanvraagt, moet ze zelf in haar onderhoud voorzien en haar eigen woning regelen. Klinkt redelijk. Er zijn de laatste tijd veel gevallen bekend van mannen die door ex-vrouw worden uitgeknepen en met de rug tegen de muur worden gezet. Maar kijk nog eens even naar Jack de Vries: zijn echtscheiding werd aangevraagd door zijn vrouw. Zou het dan goed zijn geweest als Jack vrijuit kon pierewaaien met zijn Melissa? Het lijkt mij niet. Dus Marcel de Haas, verzin een andere list.

15 november 2013

Judith Merkies (PvdA) wel; Thijs Berman (PvdA) niet: verdacht

Bij de laatste Kamerverkiezingen stemde ik PvdA. De SP was ook nog even mijn favoriet, maar op sommige punten vind ik ze te extreem. Nederland heeft soms (niet altijd) recht op een gematigd links beleid. Maar wat we nu krijgen is niet gematigd links, of gematigd rechts, het is kleurloze hutspot. Daar komt nu bij dat de PvdA via roddels en achterklap Europarlementariër Judith Merkies probeert te lozen. We berichtten daar eerder over: Merkies spant daarover een kort geding aan, dat vandaag dient, tegen haar eigen partijbestuur waarin ze eist dat haar naam gezuiverd wordt. Voor de familie Merkies heb ik een zwak, omdat mijn werkzame leven als econoom in 1973 begon met een aanstelling tot student-assistent bij prof. Merkies, de vader van Judith en haar broer Arnold (SP). Judith woont in Brussel en heeft daarom volgens interne partijafspraken geen recht op een volledige dagvergoeding die aan Europarlementariërs wordt verstrekt, maar ze ontving en hield die wel vier jaar lang. Ten onrechte, volgens de partij. Daar kon je vraagtekens bij zetten en een interne commissie zuiverde haar van de beschuldigingen. Toch wilde PvdA-voorzitter Hans Spekman haar daarom niet kandideren als lijsttrekker bij de Europese verkiezingen. Naar nu blijkt woont PvdA-Europarlementariër Thijs Berman ook in Brussel, met zijn vriendin, maar strijkt hij toch de volledige dagvergoeding op (bron). Dat komt omdat hij opgeeft in Parijs te wonen, waar hij een appartement heeft en waar hij, naar eigen zeggen, zijn zonen ontvangt. Hij mag ook geen lijsttrekker worden, maar hoopt wel als Europarlementariër voor de PvdA aan te mogen blijven. Als die hoop bewaarheid wordt, zal mijn stem voorlopig voor de PvdA verloren zijn. 

13 november 2013

Martin van Rijn (PvdA): het gaat goed/fout met de jeugdzorg

Martin van Rijn is staatssecretaris van volksgezondheid en is verantwoordelijk voor de decentralisatie van de jeugdzorg die nu gaande is. Op 1 januari 2015 moet dat zijn beslag krijgen, maar het dreigt in een chaos te ontaarden. Afgelopen dinsdag was Van Rijn op Nieuwsuur om uit te leggen waarom er nog zo weinig duidelijkheid is, bijvoorbeeld over de budgetten die gemeenten gaan krijgen. Van Rijn zei dat die duidelijkheid in stappen wordt gegeven, want eerst moet bekend zijn wat er nu aan jeugdzorg wordt uitgegeven. Met andere woorden, Van Rijn weet dat niet. Hij wil er wel op bezuinigen! Hoe je kunt bezuinigen op je uitgaven zonder te weten wat je uitgeeft is mij een raadsel. Voor Van Rijn niet! “Wanneer komt die duidelijkheid er dan wel, ” vroeg anchorwoman Mariëlle Tweebeeke. In mei 2014, wilde Van Rijn zeggen, maar omdat die datum volgens Tweebeeke te laat was, zei Van Rijn erbij dat er ook in december 2013 al duidelijkheid zou zijn. Een voor de hand liggende vraag was natuurlijk ook of de zorg niet slechter wordt bij de gemeenten. “Nee”, zei Van Rijn, “wij gaan het aan de voorkant wat beter maken.” “Wij” dat moeten de gemeenten zijn en Van Rijn is niet van de gemeenten, dat is Plasterk. En “de voorkant”, dat zijn ook de gemeenten die beter weten wat jeugdigen met problemen nodig hebben. Maar toch ook weer niet, want in één adem zei Van Rijn er bij dat “net als nu” de huisarts en de psychiater kunnen doorverwijzen naar andere professionele hulp. De gemeenten moeten maar zien hoe ze dat gefinancierd krijgen. Inderdaad, met de toekomstige jeugdzorg gaat het goed/fout. Doorhalen wat niet verlangd wordt. 

11 november 2013

Frank Miedema (UMC): perverse prikkels in de wetenschap

Een kleine tien jaar geleden was ik in het wetenschappelijk onderzoek op het toppunt van mijn kunnen. Artikelen die ik samen met collega’s had geschreven werden gepubliceerd in aanzienlijke wetenschappelijke tijdschriften met een behoorlijke reputatie. Helaas was de decaan aan mijn faculteit niet onder de indruk. Integendeel, ik publiceerde te weinig met te veel co-auteurs en bovendien had ik beter in tijdschriften op het gebied van marketing kunnen publiceren. Mijn toenmalige decaan zei dat niet letterlijk tegen mij. Dat oordeel kon ik afleiden uit de criteria voor de onderzoekgelden die hij aan individuele onderzoekers toekende. Die criteria werden omgezet in een getal en dat getal leidde tot een bedrag. Ik kreeg ongeveer 12.000 euro per jaar, niet eens genoeg om één (1) cursus van af te kopen. Mijn onderzoek was minder dan één cursus waard. Het kostte me heel wat meer tijd om onderzoek te doen dan om die ene cursus te geven. Mijn faculteitsbestuur had een systeem van onderzoeknormering ontwikkeld waarmee ze de meeste onderzoekers het idee inprentte mislukte onderzoekers te zijn. Een paar jaar geleden besloot ik dat het faculteitsbestuur gelijk had, stopte met onderzoek en ging die ene extra cursus doen. Het was niet de enige reden, overigens. Over die andere redenen heb ik het later nog wel eens. Hoe dan ook, afgelopen week las ik in de krant dat Frank Miedema, decaan aan het Universitair Medisch Centrum in Utrecht, zich druk maakte om de perverse prikkels in het wetenschapsbedrijf. Mijn eerste gedachte was: jij en al die andere faculteitsbestuurders zijn de eersten die de perverse prikkels kunnen veranderen, niet de wetenschappers zelf. Hij was daar al mee bezig, zei hij. Mooi! Was hij tien jaar geleden maar mijn decaan geweest. 

09 november 2013

Judith Merkies (PvdA): geen vrienden bij politieke vrienden

Judith Merkies is de dochter van Arnold Merkies die weer de vader is van Arnold Merkies jr (SP). Arnold Merkies sr. haal ik erbij omdat ik in 1973 of 1974 bij hem thuis op een feestje was. Ik was toen 22 en student-assistent bij prof. Merkies sr. Judith was toen een jaar of 7, Arnold was 5 en vaag kan ik me herinneren dat er toen ook kinderen door het huis liepen. Ik zal haar dus toen wel gezien hebben, net als haar broertje Arnold die ik later ook nog wel eens in levende lijve ben tegen gekomen. Ik kon toen niet weten dat deze twee kinderen politici zouden worden. Arnold jr. werd een succesvol financieel woordvoerder en Judith werd Europarlementariër. Zij wordt er nu door haar partijbestuur van beschuldigd niet integer met de partijafspraken over betalingen aan Europarlementariërs om te zijn gegaan. Zij heeft vier jaar lang te veel van de Europese dagvergoeding in eigen zak gestoken terwijl ze een deel had moeten afstaan. Daar was een reden voor: de controle op de kosten was niet in orde, waardoor het niet duidelijk was welk deel van de kosten de Europolitici in rekening mochten brengen. Na vier jaar bleek dat Judith Merkies niets extra in rekening mocht brengen en stortte zij het te veel ontvangen bedrag alsnog terug. Te laat, volgens PvdA-voorzitter Hans Spekman die haar mede daarom niet wil kandideren als lijsttrekker bij de Europese verkiezingen. Einde verhaal? Nee, Judith Merkies spant een kort geding aan tegen haar eigen partijbestuur waarin ze eist dat haar naam gezuiverd wordt. Terecht, of niet, met een kort geding tegen je eigen politieke vrienden maak je geen echte vrienden bij je politieke vrienden. 

08 november 2013

Peter van Lieshout (WRR): weg met de studieboeken

De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) schrijft geregeld ongevraagde adviezen voor de regering. Deze week heette zo’n advies Naar een lerende economie. Als ik het goed begrepen heb kunnen de meeste laboratoria in Nederland wel gesloten worden, want nieuwe kennis ontwikkelen is niet meer zo belangrijk (“hoewel weliswaar belangrijk”). Het gaat voortaan meer om “het mobiliseren en toepassen van ideeën en technieken die te vinden zijn in andere bedrijven, sectoren of landen.” Het gappen of na-apen van andermans ideeën dus? Dat kan de serieuze WRR natuurlijk niet bedoelen. Wat dan wel? Maar even kijken wat de WRR van de universiteiten wil, want dat moet ik snappen, tenslotte. Ik lees bij de WRR: “Universiteiten dienen hun onderwijstaak niet langer te onderschikken aan hun onderzoek.” Wat nu? Onlangs was er nog een zogenaamde accreditatiecommissie namens de overheid op mijn faculteit afgezonden die ons vermaande dat wij ons onderwijs meer op basis van ons onderzoek moesten inrichten. Nu zijn tientallen mensen aan mijn faculteit bezig om ‘research-based learning’ in te voeren. Dat hoeft nu allemaal niet meer als het aan de WRR ligt? Ik zal het wel verkeerd begrepen hebben. Gelukkig stond er deze week ook een interview met de projectleider voor dit advies, Peter van Lieshout, in de krant. Hij verwijst daar naar Zuid-Korea, waar alle studieboeken afgeschaft zouden zijn. Juist, dat snap ik en hoera, ik bied een cursus aan zonder studieboek. Moet je de studenten eens horen klagen dat ze nergens kunnen nalezen wat ik ze uitleg. Maar ik begrijp nu wel waar de studenten zijn die niet komen opdraven tijdens college. Die zitten, aldus Van Lieshout, in de cloud. 

05 november 2013

Hans Spekman (PvdA): „SP kom ons helpen, want D66 is eng“

Hans Spekman is voorzitter van de PvdA. Afgelopen weekend mocht hij bij het televisieprogramma Nieuwsuur in debat gaan met de voorzitter van de SP, Jan Marijnissen. Marijnissen werd gevraagd of hij in één zin het kabinet kon typeren. Hij kon het in twee woorden: “paars drie”. Paars I en II (voor de jongeren onder ons) waren de kabinetten Kok I en II uit de jaren 90 met PvdA, VVD en D66. Paars beleid was dus rechts en links onder één dak. Het beleid moest leuk zijn voor rechts (zeg lagere belastingen) en leuk voor links (zeg meer herverdeling). Paars I en II waren er goed in dit soort tegenstrijdige wensen te verenigen, maar dat kwam voornamelijk omdat er toen geld in overvloed was om uit te delen. Als je van ‘paarse politiek’ houdt wijs je op de maatregelen die in jouw ideologische kraam passen en als je er niet van houdt doe je het omgekeerde. Dat deden Jan Marijnissen (houdt niet van paars) en Hans Spekman (houdt wel van paars). Spekman slaagde er echter niet in een maatregel te noemen die aantrekkelijk was voor de SP. Maar toch wilde de PvdA de SP er graag bij hebben, zei een bijna snikkende Spekman toch nog, want met D66 erbij wordt het beleid nog conservatiever. Marijnissen maakte direct duidelijk dat de SP niet van plan was de PvdA uit zijn lijden te verlossen. De PvdA moet de rechtse kelk helemaal in zijn eentje leeg drinken.


03 november 2013

Peter Nijkamp (VU): sisser

Peter Nijkamp, sinds mensenheugenis hoogleraar aan de Vrije Universiteit (VU), is, wij zeiden het eerder, een wonder van productiviteit met ook nog de uitstraling van de ideale schoonzoon. Hij kwam echter onder vuur toen hij een promovenda bleek te hebben die haar proefschrift misschien niet zelf had geschreven. Wij zeiden ook dat we er niet vreemd van zouden opkijken als Peter Nijkamp de auteur zou blijken te zijn. Het komt meer voor dat een promotor zelf maar de pen ter hand neemt, als de promovendus er niet helemaal uitkomt. Dat kan uit liefde zijn, zoals werd gesuggereerd, maar ook uit verantwoordelijkheidsgevoel. Een onderzoekscommissie onder leiding van emeritus hoogleraar psychologie Pieter Drenth heeft nu geconcludeerd dat er tekortkomingen in het desbetreffende proefschrift zijn geconstateerd, maar die “kunnen worden hersteld”, aldus een persbericht van de VU. Dan kan het proefschrift in ieder geval niet door Nijkamp zijn geschreven, tenzij die “tekortkomingen” slaan op het ontbreken van eigen werk door de promovenda. Er komt een nieuwe promotiecommissie en Peter Nijkamp is niet langer de promotor. Kan dus so-wie-so ook niet meer beweerd worden dat de promotor de eigenlijke auteur is. Om zijn leven als promotor te beteren heeft hij nu samen met zijn rector, die ook al een ‘gedrogeerde’ geschiedenis heeft met promoties, een workshop gegeven over de kwaliteit van Nederlandse promoties bij de VSNU. De ‘affaire Nijkamp’ lijkt daarmee met een grote sisser te eindigen. Jammer alleen dat de tekortkomingen in het proefschrift niet bekend zijn gemaakt. Maar dat schrijven kennelijk de academische mores aan de VU voor.