30 september 2013

Guy Verhofstadt: EU moet een federatie zijn of moet er niet zijn

Het probleem van de EU is dat de politici uit de lidstaten niet bereid of in staat zijn een keuze te maken tussen een losse unie van lidstaten en een federale structuur. Toch is er een muntunie (met de euro als munt) opgericht en worden er verdragen gesloten, zoals het pact over de EU-begrotingsnormen, die alleen maar te handhaven zijn met een gezaghebbende federale institutie. Europese begrotingsnormen en ook de euro kunnen op de duur alleen overleven als de lidstaten zich in hun beleid naar een centrale EU-regering wensen te schikken. In Nederland is geen enkele politicus die dit zegt (zelfs supereurofiel Pechtold niet), maar in België is er wel één: hij zit in het Europese parlement en zijn naam is Guy Verhofstadt. Hij vindt dat momenteel de regeringsleiders op de domst mogelijke manier de euro proberen te redden. Het zijn bovendien angsthazen die aan de burger niet durven te vertellen dat een federale oplossing van de problemen in de EU het enige is wat mogelijk is. Zonder federale structuur is het einde van de eurozone onafwendbaar. Dat laatste, daar ben ik het mee eens en ik wacht al twee jaar op de ontmanteling van de euro. Het is alleen jammer dat de 60-jarige politicus met meer dan 35 jaar ervaring in de politiek pas in de herfst van zijn carrière tot het inzicht komt dat eerst de EU-federatie er had moeten zijn voor de euro en andere EU goodies werden ingevoerd. 

28 september 2013

Ronald Gerritse: dood (1952-2013)

Ronald Gerritse was iemand die via een ‘lange mars in de instellingen’ langzaam maar gestaag omhoog klom. Op het laatst was hij voorzitter van de Autoriteit Financiële Markten. In zijn functies daarvoor ben ik hem in de afgelopen decennia op diverse plekken tegen gekomen. Het begon er mee dat hij, net als ik, op de Vrije Universiteit (VU) in Amsterdam economie studeerde. Wij kunnen jaargenoten geweest zijn. Hij schijnt tot een clubje actieve studenten gehoord te hebben. Ik hoorde daar niet bij. Voor mij was de studie economie aan de VU een soort existentiële schok. Had ik kunnen weten dat economie nergens over ging? Of leek dit alleen maar zo omdat er toen aan de VU weinig docenten waren die iets van het vak afwisten dat zij doceerden? Mensen als Roland Gerritse lijken weinig last gehad te hebben van dit soort existentiële problemen tijdens hun studie. Die eigenschap deelde hij dan met Gerrit Zalm die in zijn memoires beweert dat het economisch onderwijs in 1970 aan de VU zo goed was. Dat kan ik ontkennen. Hoewel hij in zijn carrière voortdurend aan het klimmen was, kreeg je bij hem altijd het idee dat het er niet zo veel toe deed: het ging per ongeluk. Hij bleef ook iemand die je het gevoel gaf of je hem al heel lang kende. Maar op het laatst was hij zo hoog gestegen dat ik hem niet meer kon zien. Nu is hij zo hoog dat ik hem zelfs nooit meer kan zien.

27 september 2013

Thierry Baudet: voelt zich thuis niet thuis

Hij schijnt post-doc te zijn aan mijn universiteit. Volgens de website van de universiteit werkt hij full-time in Tilburg en staat er voor dit najaar een cursus voor hem gepland, te verzorgen met twee andere docenten. Zullen zijn studenten hem wel eens te zien krijgen? Hij heeft waarschijnlijk helemaal geen tijd voor die cursus. In een groot interview in de krant van gisteren blijkt hij voornamelijk tussen Amsterdam en Parijs te reizen. “Met een langere tussenstop gepland in het najaar.” Waar is die tussenstop? In zijn thuishaven Tilburg? Ik geloof het niet. Hij gaat voor onderzoek naar de Verenigde Staten, India en Brazilië, om federaties te onderzoeken. Prima! Al kun je je afvragen of je fysiek in een bepaalde federatie moet zijn om die te kunnen onderzoeken. Baudet heeft net een boek afgeleverd: oikofobie. Dat gaat over de ziekelijke afkeer van het thuis, het eigene, waar “de hele maatschappelijke elite van doortrokken is”. Er is een neiging om het eigen thuis “belachelijk te maken, te verzwakken en te beschimpen.”  Ik weet niet of ik tot de elite behoor, maar wel kan ik met de hand op mijn hart zeggen dat ik geen last van oikofobie heb. Tilburg is zo ongeveer de lelijkste stad van Nederland, maar daar kan de stad maar heel weinig aan doen. Het is historisch zo gelopen dat Tilburg, een verzameling dorpen met verspreide kernen, een stad zonder hart werd. In Tilburg kun je je toch thuis voelen. Je kunt er zelfs mooi wonen, aan de rand van een bos en toch vlakbij het centrum. Eurofoob Thierry Baudet is echter opvallend stil over zijn thuisbasis Tilburg. Je krijgt de indruk dat hij er zelfs nooit komt. Hij zal toch geen last van oikofobie hebben? 

26 september 2013

Alexander Pechtold (D66): misbruik zendtijd

Dezer dagen zijn in ons Parlement de algemene politieke beschouwingen (APB), dat wil zeggen de heren (dames zijn vrijwel uit beeld) politici bediscussiëren met elkaar de beleidsvoorstellen van het kabinet en waar we met ons land naar toe moeten. Om maar wat te noemen, moeten we de verzorgingsstaat afschaffen en vervangen door een participatiesamenleving, zoals het kabinet wil? Moet de overheid meer doen om de economie uit het slop te halen, of juist minder? Enzovoorts. Belangrijke vragen die antwoord behoeven. Als je de verrekijk moest geloven ging het daar helemaal niet om, het ging om de vraag of Wilders mensen met fascistische neigingen onder zijn aanhang heeft en of Wilders daar al dan niet afstand van neemt. Het is in den lande een soort intellectualistisch vermaak geworden: bestuderen of Geert Wilders een fascist is of niet. Het is zoiets als de oude theologische vraag hoeveel engelen kunnen dansen op een speld. Interessant voor de liefhebber, maar niet echt relevant, lijkt me. Toch kaartte de fractieleider van D66, Alexander Pechtold, deze belegen kwestie nog maar eens aan tijdens deze APB en, inderdaad, het leek wel of dit het belangrijkste politieke thema in ons land is. Kijk de programma’s maar eens na op uitzending gemist: DWDD, het NOS-journaal van 20:00 uur, Nieuwsuur en P&W, ze hadden het er allemaal over. Dankzij Pechtold wordt de zendtijd van de publieke omroep misbruikt om een non-issue breed uit te meten. Dankzij Pechtold gaan we het ook maar niet over echte problemen hebben.

25 september 2013

Kees van der Staaij (SGP): wil geen second love

Overspel in het huwelijk is een min of meer aanvaarde vorm van bedrog in onze maatschappij. Toch is vreemd gaan in een huwelijk een van de belangrijkste redenen voor echtscheidingen en een echtscheiding leidt vaak weer tot problemen voor de kinderen uit zo’n gebroken huwelijk. Uit vrij veel onderzoek blijkt dat kinderen uit intacte gezinnen in alle opzichten beter functioneren dan kinderen van gescheiden ouders. Kinderen uit gescheiden gezinnen vertonen meer gedragsproblemen en hebben later, als ze volwassen zijn, problemen om zelf een relatie in stand te houden. Kortom, kinderen van gescheiden ouders hebben een grote kans op enig moment in het zorgcircuit terecht te komen en dus ten laste van de maatschappij. Genoeg reden dus voor de overheid om eens te bezien of overspel beperkt kan worden. Zeker is dat het geval als er een dating site als Second love op de markt komt die “gelukkig getrouwde mensen” uitnodigt eens uit “de sleur” te komen door een “spannend avontuur”. Dat is de overheid op kosten jagen door echtscheidingen te veroorzaken via het aanmoedigen van overspel. Dat vond Kees van der Staaij (SGP) ook en hij stelde er zelfs vragen in de Kamer over, maar de verantwoordelijke bewindsman (Martin van Rijn, PvdA) vindt dat de overheid zich niet met privérelaties mag bemoeien. Waarom mag Second love dat dan wel, zou mijn wedervraag zijn? Kees van der Staaij geeft het niet op, hij wil nu een bijsluiter bij de reclame voor de Second love dating site. Zoiets als bij sigarettenreclame. De tekst moet luiden: ‘Let op. Vreemdgaan dupeert kinderen’. Wat mij betreft: Van der Staaij for president.  

24 september 2013

Frank v/d Duyn Schouten (VU): wangedrag is van vroeger

Frank van der Duyn Schouten (FDS vanaf nu om wat ruimte te besparen) is nog maar een paar maanden rector aan de Vrije Universiteit in Amsterdam (VU), of hij krijgt al te maken met een fraudegeval uit het verleden. Mart Bax was tot 2002 hoogleraar politieke antropologie aan de VU. Tijdens zijn loopbaan blijkt Bax zich aan ‘wetenschappelijk wangedrag’ te hebben schuldig gemaakt. Hij vermeldde artikelen op zijn CV die hij nooit heeft geschreven en vermeldde onderscheidingen die hem nooit werden overhandigd. Het gebeurde deels in een tijd dat FDS ook op de VU werkzaam was, maar niet in een bestuurlijke functie. Dus, hij was niet verantwoordelijk. Het was bovendien een andere tijd, nietwaar? Zeker: “Het was een tijd waarin het niet ongebruikelijk was dat een hoogleraar zijn eigen koninkrijk stichtte, waarin de mensen die onder hem werkten in hoge mate afhankelijk waren van diezelfde hoogleraar. Sommige hoogleraren maakten misbruik van die machtspositie.” Dat zei FDS voor het NOS-journaal van 23 september jl. en hij had het over de jaren 80 en 90. Dat getuigt van een optimistische kijk van FDS, maar is wel enigszins bezijden de waarheid. Mijn voormalige collega Diederik Stapel was ook koning in een zelf gesticht koninkrijk met jonge wetenschappers die van hem afhankelijk waren. Diederik Stapel werd in 2006 met veel tromgeroffel en bankbiljetten naar Tilburg gehaald. Wie was daar toen ook al weer rector? Je mag drie maal raden. 

23 september 2013

Mart Bax: zelfplagiaat?

De Volkskrant schreef vanochtend over het ‘wetenschappelijk wangedrag’ van de gepensioneerde hoogleraar politieke antropologie van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Mart Bax zou zich onder andere schuldig hebben gemaakt aan zelfplagiaat. Dat wil zeggen, hij ‘hergebruikte’ zijn eigen artikelen tot in het vijfvoudige onder steeds andere titels. Ik wist helemaal niet dat dit wangedrag was. In feite wordt deze praktijk door zowel de universiteiten als door de overheid aangemoedigd. Hoe meer je publiceert, des te beter je bent als wetenschapper. Dus, wat doe je als je een aardig resultaat hebt? Je schrijft een artikel dat hopelijk in een goed tijdschrift gepubliceerd wordt. Vervolgens herschrijf je het artikel een beetje, je voegt een tabel toe en je verandert de focus van het artikel wat. Tenslotte stuur je het ‘nieuwe’ artikel naar een ander tijdschrift en als het wordt geaccepteerd voor publicatie: kassa! Weer een paar plaatsen op de wetenschapsladder gestegen. Deze vorm van hergebruik kan eindeloos herhaald worden (vijfvoudig herhalen, zoals Bax deed is dan nog maar kinderspel). Er zijn zelfs wetenschappers die hun hele carrière op dezelfde vierkante centimeter van hun vakgebied blijven rondcirkelen en met hun tientallen artikelen over die zelfde vierkante centimeter min of meer beroemd worden. 

Ronald Plasterk: de overheid gaat het gras niet meer knippen

Hij is topwetenschapper geweest in het kankeronderzoek. Daarnaast actief geweest in de lokale politiek. Hij heeft ook nog een propedeuse (eerste jaar) in de economie gehaald. Hij is nu minister van binnenlandse zaken. Geen domme man dus. Nu blijkt hij een warm voorstander van de ‘participatiesamenleving’.  Dat is een samenleving waar mensen meer hun eigen problemen moeten oplossen. In bestuurlijk taal zei hij onlangs in een opiniestuk: “Het kabinet zal de komende jaren op verschillende manieren de beweging naar de participatiesamenleving inpassen. De grootste ontwikkeling in het binnenlands bestuur in de laatste decennia is dat een pakket van verantwoordelijkheden op het gebied van zorg en sociale zekerheid verhuist van het Rijk naar de gemeenten.” Toevallig weet ik hoe die ‘verhuizing’ zo ongeveer gaat. De centrale overheid wil bezuinigen op een bepaald onderwerp, bijvoorbeeld de jeugdzorg, maar ziet in dat dit tot aantasting van de zorg zal leiden. Wat doet ze dan? Ze gooit het geld na aftrek van de gewenste bezuinigingen over de schutting in de tuin van de gemeenten, want zo zegt Plasterk: “Dit is de bestuurslaag die het best in staat is bij mensen thuis te komen, mensen in de ogen te kijken.” Gemeenten moeten het maar oplossen en ze zullen er wel voor zorgen dat mensen zelf hun problemen oplossen. De mensen zullen waarschijnlijk wel moeten, want de gemeenten krijgen gewoon minder geld (van de verantwoordelijke minister, dus: Plasterk). De participatiesamenleving waar Plasterk zo’n fan van is komt er niet omdat burgers het zo willen, maar gewoon omdat de centrale overheid geen zin meer heeft om grassprietjes te knippen om maar weer de woorden van Plasterk te gebruiken.  

20 september 2013

Meindert Fennema: Jos van Rey is zielig

Gisteren stond er een merkwaardig opiniestuk in De Volkskrant Van Meindert Fennema over Jos van Rey. Nog even herhalen: Jos van Rey kwam eind 2011 in het nieuws door krantenberichten dat hij als VVD-wethouder van Roermond structureel ‘de schijn van belangenverstrengeling op zich laadde‘.Volgens lokale bladen zou Van Rey, als wethouder grondpolitiek, mee beslissen over kwesties die de belangen van een bevriende projectontwikkelaar, P. van Pol, raakten. Deze kwestie is daarop uitgezocht door de commissie Sorgdrager/Frissen. Zij schreven een uiterst voorzichtig rapport met tientallen juridische mitsen en maren. Toch lezen we in dat rapport: “Hij [dus Van Rey] blijft medeverantwoordelijk voor de besluiten van B&W. Daar komt nog bij dat de wethouder in de voorbereiding van besluitvorming een belangrijke rol speelt” (blz. 20). Van Pol krijgt een belangrijk project in de gemeente Roermond toegewezen door het college van B&W, namelijk de ontwikkeling van het Kazernevoorterrein en “de commissie heeft niet kunnen vaststellen of wethouder van Rey zich in het college heeft onthouden van deelname aan besluiten omtrent het Kazernevoorterrein” (blz. 33). Als je dit leest moet je wel heel erg goed van vertrouwen zijn om te willen concluderen dat Van Rey feitelijk geen invloed heeft gehad op besluiten die gunstig voor Van Pol uitvielen. Meindert Fennema concludeert echter dat er voor feitelijke belangenverstrengeling geen aanwijzingen waren. Dus wordt Van Rey onrecht aangedaan. Dat is wat Van Rey zelf ook steeds beweert. Maar het is absurd om, uit de vaststelling dat er een “schijn van belangenverstrengeling” is, te concluderen dat er geen aanwijzingen zijn van feitelijke belangenverstrengeling. Van Rey heeft niet alleen de schijn, maar ook de feiten tegen. 

18 september 2013

Mark Rutte: schuld is ziekte en de EU is ook een ziekte

Mark Rutte vindt staatsschuld een ziekte die bestreden moet worden. Het medicijn dat Rutte voor ogen heeft zijn natuurlijk bezuinigingen en belastingverhogingen. Er moet ingegrepen worden niet omdat de EU het wil, maar omdat we het zelf moeten willen, aldus Rutte. De overheidsschuld (als percentage van het nationaal inkomen) is van 2012 op 2013 met 3,7%-punt gestegen. Dat is ruim 22 miljard euro schuld erbij. Dat lijkt inderdaad wel veel. Kijken we even waar onder andere die stijging vandaan kwam. Natuurlijk, ten eerste, voor een belangrijk deel, hebben wij (wij belastingbetalers) de erfenis van Sjoerd Van Keulen op ons dak gekregen, ofte wel de nationalisatie van SNS Reaal (9 miljard euro). Ook de bijdrage van Nederland aan de noodfondsen van de EU mag er wezen: 4 miljard euro. Dus meer dan de helft van de stijging van onze overheidsschuld (13 miljard euro) komt omdat andere EU-landen hun begroting niet op orde krijgen en wij (wij belastingbetalers) de kapotte speeltjes van incompetente bankiers moeten overnemen. Als onze premier Rutte overheidsschuld een ziekte noemt, bedoelt hij dan dus ook dat banken een ziekte zijn en dus ook dat de EU een ziekte is. Gek eigenlijk dat wij (wij belastingbetalers) meehelpen andere landen van de EU van hun begrotingsproblemen af te komen waardoor onze schuld stijgt waarop de dankbare EU zegt dat wij nog een keer moeten dokken, namelijk om onze door de EU gestegen overheidsschuld alsnog te verlagen. Dat is inderdaad ziek. Bedankt voor het inzicht, minister president.    


17 september 2013

Jos van Rey: ex-VVD?

Over Jos van Rey kun je iedere dag wel een blog schrijven. Hij was wethouder in Roermond met grondpolitiek in zijn portefeuille, hij was bevriend met projectontwikkelaar Van Pol en hij wordt verdacht van corruptie. Het Openbaar Ministerie zit al enige tijd daar 300.000 documenten over te lezen. 300.000! Van Rey is het allang zat dat bij het OM zulke langzame lezers zitten. Bovendien, het is helemaal niet nodig die stukken te lezen, hij is immers onschuldig. De VVD, althans de landelijke prominenten, is van dat laatste nog niet zeker. Van Rey moet eerst maar eens de rechtsgang afwachten voordat hij weer allerlei politieke baantjes in de VVD op zich neemt. Heel, of toch minstens half liberaal Roermond boos, want Us Joske is onschuldig. Dus richten ze een eigen partij op waar Joske gewoon op de lijst mag gaan staan. De naam van de partij is “criminale partij”, als ik het wel heb, maar Van Rey blijft ook gewoon VVD-lid. Hij is immers onschuldig en kan dus ook niet geroyeerd worden. 

16 september 2013

Willem Aldershoff: EU-adviseur over onecht recht

Nu we het toch over internationaal recht hebben, we hadden nog Willem Aldershoff tussen de zomerkomkommers liggen. Aldershoff adviseert de EU over het Israël-Palestina beleid. Althans, naar eigen zeggen. Als ik de EU was, zou ik zijn adviezen niet hoeven. In de zomer had hij een groot opiniestuk over dit beleid. Zijn bijdrage kwam er op neer dat om het Midden-Oostenconflict op te lossen Israël zich eindelijk eens moet houden aan het internationale recht en de onderdrukking van het Palestijnse volk moet staken, een volk dat “zijn recht op zelfbeschikking wordt onthouden”. Mijn vraag is altijd, wat is dat ‘internationaal recht’? Veelal resoluties van de VN-veiligheidsraad. We weten allemaal, behalve dan natuurlijk Aldershoff, dat besluitvorming in de VN krom staat van de ongerijmdheden. Ik geef maar één voorbeeld. De ongeveer 4 miljoen Palestijnen die wonen op de Westoever en in de Gazastrook verschillen in niets van de Arabieren die ook in Irak of Syrië, of waar dan ook wonen. Ze spreken ook gewoon Arabisch. Het is dus geen volk, met andere woorden. Maar van de VN hebben ze toch de status van een volk gekregen met recht op een staat. De Koerden, een etnisch onderscheiden groep van meer dan 30 miljoen mensen spreken wel een eigen taal, maar van de VN krijgen ze geen eigen staat. Dan zou de VN de Arabische leiders moeten aanspreken. Moeilijk. De Israëlische leiders aanspreken is veel makkelijker. Internationaal recht kun je nauwelijks recht noemen. Willem Aldershoff adviseert over onecht recht.

15 september 2013

John Kerry en Sergey Lavrov: onderhandelbaar recht

De burgeroorlog in Syrië is voor de sceptische toeschouwer de doodsteek voor het internationale recht. Hij of zij moet al twee jaar toezien hoe in Syrië mensenrechten met voeten worden gedreven (door meerdere partijen) en hoe tegen alle internationale verdragen in, ongestraft chemische wapens worden gebruikt (vrijwel zeker door de Syrische regering). De VN doen niets, want die worden gegijzeld door veto’s van Rusland en China. En als de VS overweegt op eigen gelegenheid in te grijpen, verwijst de Russische president (of premier, of allebei) Vladimir Poetin cynisch naar het internationaal recht dat immers het monopolie van geweld in internationale conflictsituatie aan de VN heeft toegewezen. De lijdende Syrische bevolking is, behalve het slachtoffer van de burgeroorlog, ook het slachtoffer van het machtspolitieke denken van Rusland. Nu hebben de Amerikaanse en Russische ministers van buitenlandse zaken een ‘deal’ gesloten over de verwijdering van chemische wapens uit het arsenaal van dictator Bashar Assad. Reden tot optimisme over de terugkeer van het internationaal recht als leidraad bij het beschermen van de mensenrechten? Je zou het haast zeggen als je de reacties uit sommige hoofdsteden hoort. Maar, stel nu eens voor dat het in plaats van om Bashar A. om onze eigen Willem H, ging toen hij nog berecht moest worden. En stel dat de rechters van, bijvoorbeeld, Groningen en Maastricht bij elkaar waren gaan zitten en waren gaan onderhandelen over de straf van H.? En stel dat ze tot een akkoord waren gekomen, bijvoorbeeld dat H. al zijn scooters zou moeten inleveren. Zouden we dat een overwinning van het recht noemen? Rechtspraak als de uitkomst van een ‘deal’, is dat ‘recht’? Of is het krom?

12 september 2013

Gerda de Vries (Feniks, Tilburg): helpt (arme) vrouwen

Mijn bijdrage aan het verbeteren van de wereld is klein, uiterst klein. Ik probeer studenten wijzer te maken, maar twijfel soms of, als ze dan iets van me leren, dat niet het verkeerde is. Verder probeer ik op bescheiden wijze leden van de plaatselijke gemeenteraad te leren beter opgewassen te zijn tegen de almacht van burgemeester, wethouders en ambtenaren. Zelfde vraag als bij de studenten: leren ze wel wat en, zo ja, hebben ze er wat aan? Daarom ben ik ook wel een beetje jaloers op mensen die echt wat DOEN. Dan bedoel ik niet Coen van Veenendaal, die duizenden mensen een berg op laat fietsen en zichzelf daarom een visionair iemand vindt. Ik bedoel eerder Gerda de Vries die directeur is van het stedelijk centrum voor emancipatie in Tilburg. Wat zij en haar centrum doen is vrouwen, die in armoede leven, leren daar uit te komen. Deze vrouwen zijn meestal alleenstaande moeders. Deze bijstandsmoeders zijn gedumpt door hun voormalige echtgenoot of ze zijn hem ontvlucht. Van Lodewijk Asscher moeten deze vrouwen vooral naar werk gaan zoeken. Maar hun hoofd staat helemaal niet naar werk zoeken, zegt Gerda de Vries vandaag in De Volkskrant. “Als je niet weet of je ’s avonds warm eten voor je kinderen hebt, als je niet slaapt van de schulden die je moet aflossen, dan is er geen energie om te zoeken naar een baan.” Maar toch is Gerda de Vries in staat de vrouwen te motiveren uit de armoede te komen, ook al duurt het vaak jaren. Gerda de Vries lijkt het beter met deze vrouwen voor te hebben dan Lodewijk Asscher. Asscher gaat met Prinsjesdag ongetwijfeld de bijstandsmoeders op hun kinderbijslag korten. Vergeleken met Asscher is mijn 'niets doen' dan een betere bijdrage aan het verbeteren van de wereld.

10 september 2013

Abu Moussa (Gerrit de Jong): voetballen voor Allah

Abu Moussa is een autochtone Nederlander die gewoon Gerrit de Jong heet, maar zich bekeerd heeft tot de islam. Misschien omdat hij bang is dat de almachtige en alwetende Allah geen Nederlands kent heeft hij een Arabische naam aangenomen. Als dat de reden is, is dat natuurlijk een belediging voor Allah die immers alwetend is. Dus ook gewoon Gerrit de Jong kan lezen. Hoe dan ook, hij is een tijdje als jihadstrijder in Syrië geweest, maar hij zet nu toch liever de strijd in Nederland voort. Hier is iets minder chemische vervuiling, ongetwijfeld. Er is in Delft, waar hij vandaan komt, om zijn arrestatie gevraagd bij de plaatselijke burgemeester. Daar was een goede reden voor, want, voor zover ik weet, is het strafbaar om in vreemde krijgsdienst te zijn, of te zijn geweest. De burgemeester van Delft heeft het arrestatieverzoek kennelijk niet ingewilligd, want volgens De Volkskrant is Abu gesignaleerd op voetbalveldjes in Den Haag. Hij poogde daar met zo’n 40 andere moslims aan te tonen, dat Nederland een politiestaat voor moslims is waar moslims niet mogen voetballen. Inderdaad, de politie was ter plekke om te verhinderen dat er voor Allah gevoetbald zou worden. Er waren te veel spelers/moslims voor een ordelijke wedstrijd. 

09 september 2013

Willem Buiter: Meesvrij?

Willem Buiter ging vreemd met Heleen Mees. Dat weet nu inmiddels de hele economische wereld. Ze was een fatal attraction, kennelijk. Dat terwijl Buiter toch een van de grootste Nederlandse economen is. Het lijkt wel dat hoe slimmer de econoom, des te minder hij zijn gevoelens onder controle heeft. We kennen voorbeelden van andere topeconomen die hun huiselijk leven niet helemaal op orde hebben. Als je de artikelen van Buiter leest, dan is het een en al orde, regelmaat en grote wijsheid. Hij had bijvoorbeeld al door dat Ice Save onhoudbaar werd, ver voor Noud Wellink (toenmalig president van De Nederlandsche Bank) alarmbellen hoorde rinkelen. Een grote wetenschappelijke carrière en daarna ook nog een carrière in het bankwezen. Wie kan hem dat nazeggen? En toen kwam hij Heleen Mees tegen en liet het zover komen dat we nu allemaal weet hebben van zijn seksuele handelingen met Heleen Mees. Of omgekeerd. Stalken (Mees) is strafbaar en overspel (Buiter) niet. Overspel is een min of meer aanvaarde vorm van bedrog in onze maatschappij. De advocaat van Mees wist dat ook en beweerde voor de rechter dat Buiter contact met Mees had gezocht, ook toen zij al van het stalken van Buiter en zijn familie was beschuldigd. Buiter stalkte dus ook. Min of meer. De rechter in New York doet in oktober uitspraak.

08 september 2013

Coen van Veenendaal (Alpe D’HuZes) II: een goed doel kost geld

Dit weekend stond er een interview in mijn krant met een professionele fondsenwerver voor goede doelen. Hij runt een bedrijf dat acties voor goede doelen organiseert. Het bedrijf krijgt een percentage van de inkomsten van de acties en daaruit moeten de bedrijfskosten gedekt worden. Na de affaire rond Coen van Veenendaal en Alpe D’HuZes is het verdacht als er iets “aan de strijkstok blijft hangen”, terwijl het evident is dat een evenement niet vanzelf van de grond komt. Waar het om gaat is, zo zei de fondsenwerver, welke opbrengsten de investeringen van zijn bedrijf genereren en waaraan die worden uitgegeven. Helemaal eens, uiteraard, maar wie kijkt daar naar? Het goede-doelenfonds, de fondsenwerver, de donors? Neem Alpe D’HuZes. Is het zo dat die tientallen miljoenen die jaarlijks door de berg op te fietsen worden opgehaald tot een ‘echte’ bestrijding van kanker leiden? Mijn indruk is dat er al heel veel onderzoek naar de bestrijding van kanker wordt gedaan en dat die extra miljoenen van Alpe D’HuZes de eerstkomende twintig jaar kanker niet reduceert tot een chronische ziekte. Met andere woorden, deze actie is gebouwd op een valse belofte aan de fietsende donors. Niet alleen de informatie over ‘de strijkstok’ was misleidend, maar ook de informatie over ‘het rendement’ van de opbrengst was dat. En is dat nog steeds.

06 september 2013

Coen van Veenendaal (Alpe D’HuZes): zes bergen te ver

Velen vonden hem inspirerend omdat hij in staat bleek honderden Nederlanders zo gek te krijgen om in één dag zes keer een steile berg op te rijden. Die Nederlanders moesten daar nog geld voor neertellen ook. Veel geld. Het was dan ook voor een goed doel. Kankerbestrijding. Van Veenendaal en zijn stichting Alpe d'HuZes haalden er tientallen miljoenen per jaar mee op. Geheel onbaatzuchtig, zo werd de deelnemers verzekerd. Van Veenendaal was er voor anderen, niet voor zichzelf. Voor al die miljoenen kan heel veel onderzoek gefinancierd worden, maar zo veel onderzoek blijkt er ook weer niet mogelijk te zijn. Er ligt nog veel geld op de plank: te wachten op geschikt onderzoek. Dat is ook niet verwonderlijk. Er wordt al veel onderzoek naar de bestrijding van kanker gedaan door knappe koppen. Als je er nog meer geld aan besteedt, moet je wel de minder knappe koppen gaan inschakelen. Daarmee gaat kanker de wereld niet uit. Maar nu blijkt Van Veenendaal toch iets minder onbaatzuchtig te zijn dan hij eerder suggereerde. Hij heeft tonnen gedeclareerd bij zijn fondsen voor zijn eigen onderhoud. “Niet erg”, wordt er geroepen op internet, zelfs door Geen Stijl, anders toch nooit te beroerd een bedrieger onderuit te halen, “kijk wat hij bereikt heeft!” Ongetwijfeld is Van Veenendaal een uitstekende organisator en hij weet ook dat mensen graag pijn lijden (zes keer een berg over fietsen) als hen dat de illusie geeft anderen te helpen. Coen van Veenendaal is echter geen visionair, zoals hij wel van zichzelf op allerlei seminars beweert. Hij is gewoon iemand die onder valse beloften (“niets blijft aan de strijkstok hangen”) heel veel geld heeft weten binnen te halen.   

05 september 2013

Milen Y.: de waarschijnlijkheidsrekening van justitie

Nog zo’n verhaal van de afgelopen komkommertijd, maar dan wel een heel serieuze: de bijna niet-veroordeling van pathologische verkeersovertreder Milen Y. Milen Y. had al diverse bekeuringen voor te hard rijden op zak toen hij vorig jaar juli de 13-jarige Donnie Rog dood reed. Daarna werd hij nog diverse malen bekeurd, zo wisten de ouders van Donnie te melden. Volgens het openbaar ministerie was hier echter sprake van een tragisch ongeval: zowel Donnie als Milen waren op de verkeerde plek op de verkeerde tijd. Toeval dus. Toeval? Wij moesten direct denken aan de verpleegkundige Lucia de Berk die van justitie in 2003 levenslang de cel in moest omdat het geen toeval kon zijn dat er zoveel patiënten stierven, terwijl zij in de buurt was. Er was geen enkel direct bewijs dat Lucia de Berk moorddadige handelingen op haar patiënten had verricht. Toeval lag hier meer voor de hand, zoals statistici van naam en faam later ook benadrukten. Toen zat Lucia al 5 jaar onschuldig in de gevangenis. Lucia de Berk werd gestraft zonder dat haar gedrag daar aanleiding toe gaf, maar veelpleger Milen Y. kon met roekeloos gedrag wegkomen. Zo leek het, maar mede door de ouders van Donnie leidde de eis van justitie tot nationale verontwaardiging. De rechter oordeelde anders, want strenger, dan de officier van justitie. Evengoed: het zou aan te bevelen zijn als studenten in de rechten verplicht worden een basiscursus statistiek te volgen. De desbetreffende officier van justitie, betrokken bij de zaak Milen Y., moet natuurlijk ook op statistiekles. 

03 september 2013

Lodewijk Asscher: terecht gewezen door ministers Frans en Jet?

Lodewijk Asscher, minister van sociale zaken, heeft zijn zorg uitgesproken over de effecten van immigratie uit Oost Europa op de Nederlandse arbeidsmarkt. Zoals bekend kunnen vanaf 1 januari 2014 ook Bulgaarse en Roemeense werkzoekenden in West Europa hun geluk zoeken. Asscher vreest dat een massale verdringing aan de onderkant van de arbeidsmarkt het gevolg zal zijn. Interessant: bijna 10 jaar geleden uitte ik in het Financieele Dagblad dezelfde vrees, maar dan natuurlijk met betrekking tot de instroom van Poolse werknemers die toen aanstaande was. Na opening van de grenzen zouden er wel eens 500.000 Polen onze kant uit kunnen komen, zo schreef ik. Daarop kwam er in diezelfde krant een ingezonden brief van Frans Timmermans en Jet Bussekamer, waarin ze mij van stemmingmakerij over “Poolse hordes” beschuldigden: er zouden volgens hen niet meer dan een paar duizend Polen naar Nederland komen om te werken. Het zijn er, zoals we nu weten, veel meer geworden. Voor een mooie carrière in de politiek is zo’n evident foute inschatting van de gevolgen van (Europees) beleid beslist niet fnuikend. Timmermans en Bussemaker zijn beiden ministers in het huidige kabinet en dus collega’s van Asscher. Zouden Timmermans en Bussemaker hun collega Asscher al beschuldigd hebben van stemmingmakerij?

02 september 2013

Heleen Mees: afhankelijk

Zij was hèt verhaal van de afgelopen komkommertijd: opgepakt in New York wegens het stalken van een van de beste Nederlandse economen (maar werkend in New York), Willem Buiter. Daarna konden we overal op het net bakken vol leedvermaak en toespelingen op haar seksuele overspannenheid vinden. Fijn. Had ze het er naar gemaakt? Ja, ze was dol op ‘ondeugende’ foto’s van zichzelf. De puberteit niet goed door gekomen, denk je dan, maar so what? Velen benijdden haar omdat ze succes had, kennelijk, want de vreugde over haar val was immens. Laat ik maar toegeven dat, toen ik het bericht over haar arrestatie las, ook even dacht: net goed. Wat was er dan goed? Heleen Mees is ‘groot’ geworden in Nederland door haar mening dat hoog opgeleide vrouwen zich voor 100 procent op hun carrière moeten storten. De meeste vrouwen echter geven hun economische zelfstandigheid op zodra ze zwanger raken, aldus Mees. Ze kiezen voor de kinderen en worden afhankelijk van hun partner. Wie zou er dan voor de kinderen moeten zorgen volgens Mees? Eenvoudig: allochtone nanny’s. Haar mening en oplossing heb ik altijd makkelijk en kolonialistisch gevonden. In Indië werden de kinderen van Nederlanders ook opgevangen door Indonesische vrouwen, zodat de Nederlandse vrouwen zich met nuttiger zaken konden bezig houden. Dat zorgende vrouwen hulpeloos kunnen raken als hun ‘droomprins’ hen verlaat voor zijn derde maîtresse, dat klopt natuurlijk. Dat moet je alleen niet oplossen door de moeder te verplichten de kinderen te verlaten, maar door de vader te verbieden de moeder te verlaten. Ik ben voor een verbod op echtscheiding, zolang er minderjarige kinderen zijn. De ironie van het verhaal is natuurlijk dat Heleen Mees een poging heeft gedaan het huwelijk van Buiter kapot te maken en dat toen Buiter, kennelijk, zijn huwelijk intact wilde laten, maîtresse Mees haar voormalige geliefde niet los wilde laten. Ze had zich afhankelijk gemaakt van een man. Misschien niet economisch afhankelijk, maar dan toch in ieder geval emotioneel afhankelijk. En afhankelijk is afhankelijk.

01 september 2013

Een nieuwe herfst en een oude zomer

Met een variant op de dode dichter: een nieuwe herfst, maar niks geen nieuw geluid. De zomer drukt nog zwaar op ons. Wat waren de slechte en goede mensen allemaal actief, de afgelopen zomer! Alsof het dan nooit vakantie is. Daar was superstalker Heleen Mees met de ook niet helemaal vrij te pleiten Willem Buiter. Midden in de zomer bleek Heleen al tijden seksueel overspannen. Geen verrassing: hot now, summer in the city. Lodewijk Asscher vond opeens immigratie niet meer zo leuk, net toen we weer een beetje terug begonnen te migreren vanuit het buitenland, zongebruind, met het zand nog tussen de tenen. En dan liet de Nederlandse justitie zich ook weer eens van haar beste kant zien. Serieel snelheidsovertreder Milen Y. kon er ook niet veel aan doen, vond justitie, dat hij een enkele keer een jongen in volle vaart mee sleurde. Maar later vond justitie het toch weer wel kwalijk dat Milen een verkeersslachtoffer op zijn geweten had. Kennelijk wat zonnesteken opgelopen, onze rechtelijke machten. Over recht gesproken: Palestijnen en Israëliërs zitten na jaren weer eens aan de onderhandelingstafel. Wat daar uit zou moeten komen, ik zou het niet weten. Willem Aldershoff wist het wel, midden in komkommertijd, wist hij wat recht was. Mooi dat het krom was. En o ja, mocht ik eens op het NOS-journaal komen, hartje zomer (7 juli), konden ze mijn naam niet onthouden. Helaas dus, eerst de komende dagen maar eens wat oude zomerkoeien uit de sloot vissen.