28 februari 2013

Jasper S.: wel of niet in de war?

Het is in het Nederlandse strafrecht vrijwel uitgesloten om levensgevaarlijke mensen van de maatschappij uit te sluiten. Het door de rechter toekennen van tbs na afloop van een straf is in feite de enige mogelijkheid. Dan moet het duidelijk zijn dat de desbetreffende misdadiger psychische/psychiatrische problemen of afwijkingen heeft die behandeling in een tbs-kliniek rechtvaardigen. Jasper Steringa is in 2009 veroordeeld voor diefstal van de auto van de buurman. Hij wilde er mee naar de hoeren in Groningen gaan. Bij de rechtszaak oordeelde een psychiater dat S. zijn daad pleegde zonder te beseffen wat hij deed en zonder oog te hebben voor de gevolgen. Steringa was ernstig in de war geweest. Of in wat meer juridische termen: hij was ontoerekeningsvatbaar. Als er sprake zou zijn geweest van een moord, had tbs aan de orde kunnen zijn, maar het was een relatief onschuldig vergrijp. Hij kwam er met een lichte straf vanaf. Tien jaar eerder had hij Marianne Vaatstra vermoord. Weer zijn er psychiaters aan te pas gekomen. Die hebben nu geconcludeerd dat S. bij de moord in 1999 volledig bij zijn positieven was, dus wel volledig toerekeningsvatbaar. Ik heb het rapport natuurlijk niet gelezen en ik ben ook geen psycholoog of psychiater. Vreemd is het echter wel dat verschillende psychiaters tot tegenstrijdige conclusies komen bij eenzelfde persoon. Weten we nu wel of niet of Jasper S. toerekeningsvatbaar was bij het plegen van zijn misdaden? Kan de ‘echte’ psychiater misschien opstaan en daar een antwoord op geven?

27 februari 2013

Jasper Steringa: geen slecht mens?

Hoe weet je of iemand een goed of een slecht mens is? Jasper Steringa, de melkveehouder die eind vorig jaar heeft bekend Marianne Vaatstra in 1999 te hebben verkracht en vermoord, is volgens zijn advocaat een ‘aardige, lieve hardwerkende man’ en niet slecht. Inderdaad, oorlogsmisdadigers bleken voor en, zo mogelijk, na ‘de’ oorlog vaak goede huisvaders te zijn. Steringa was kennelijk ook een goede huisvader, maar met de ‘benefit of hindsight’ is het vreemd dat hij nooit eerder als verdachte van de moord in beeld is gekomen. Hij fietste soms ’s nachts naar de hoeren in Groningen, maar dat is in Nederland niet strafbaar. Wel was hij eens veroordeeld voor diefstal van de auto van de buurman waarmee hij naar de hoeren wilde gaan. Er was toen een psychiater aan te pas gekomen om Steringa te onderzoeken. Zelfs deze psychiater, die toch een mensenkenner bij uitstek zou moeten zijn, kwam niet op het idee dat Steringa een misdadig type zou kunnen zijn. Steringa was alleen maar even in de war geweest. Dat was hij, weten we nu, wel vaker en we weten ook dat zijn verwarring levensgevaarlijk was voor anderen.

25 februari 2013

Jorge Zorreguieta: beter dan Julian Poch?

Videla en Zorreguieta
We weten dat de Nederlander Julian Poch al drie jaar in Argentinië in voorarrest zit omdat hij misschien betrokken is geweest bij de verdwijningen van mensen tijdens de militaire dictatuur van Videla in Argentinië (1976-1981). In die periode werden tegenstanders van het regime op grote hoogte levend uit vliegtuigen gegooid. Poch was destijds piloot bij het onderdeel dat deze vluchten uitvoerde. Hij ontkent enige betrokkenheid. De toenmalige staatssecretaris van landbouw onder Videla, Jorge Zorreguieta, heeft ook altijd schuld ontkend. Maar dat hij niets geweten zou hebben van wat het regime met gevangenen uitvoerde is nog onwaarschijnlijker dan dat Poch niets geweten zou hebben. Het afgelopen weekend werd dit in De Volkskrant bevestigd door Mario Cadenas Madariaga, de voorganger van Zorreguieta als Argentijns staatssecretaris van Landbouw en ook nog eens een goede vriend van Jorge Zorreguieta. Zorreguieta wist dat de militairen mensen lieten verdwijnen. Toch heeft Zorreguieta niet zoals Poch drie jaar in de cel doorgebracht. Hij heeft zelfs nog geen minuut in een Argentijnse cel gezeten. Er is veel onrecht in de wereld.

23 februari 2013

Theo Stevers: mijn voorganger is dood

De Katholieke Hogeschool Tilburg
In het begin van de jaren 70 was Theo Stevers, hoogleraar aan de Katholieke Hogeschool Tilburg, een grote naam in politiek en economisch Nederland. Ieder jaar op Prinsjesdag schreef hij een commentaar op het begrotingsbeleid dat vaak bijtende kritiek op de PvdA-politiek bevatte. Hij was zelf prominent PvdA-lid en had, naar eigen zeggen, directe lijnen naar de toenmalige minister president Joop de Uyl. Later trok hij zich terug uit de publiciteit en begon leerboeken te schrijven. De laatste daarvan voltooide hij vlak voor zijn pensionering. Die boeken vallen op door een heel vergaande detaillering van de behandelde onderwerpen. Bladzijden lang beschrijft hij, bijvoorbeeld, hoe de overheid in de nationale rekeningen wordt behandeld. Het is leerzaam, maar je moet wel heel erg veel interesse hebben in de overheid en/of in de nationale rekeningen om dat allemaal precies tot je te willen nemen. In details zijn steeds minder mensen geïnteresseerd: zijn boeken zijn nagenoeg vergeten. Hijzelf, zo lijkt het, ook. Op het internet is hij niet te vinden en bij zijn overlijden afgelopen week, 89 jaar oud, kon er van de universiteit waar hij bijna 30 jaar doceerde een necrologie af van precies 88 woorden met voornamelijk nietszeggende woorden: “scherpe geest”, “strakke logica”, “bevlogen docent”, “kritische pen”. Ik herinner me hem als iemand die heel erg met zijn eigen onderwerpen bezig was, zo erg dat wat anderen deden hem maar matig interesseerde. Het maakte dat contact met hem niet altijd even aangenaam was, maar dat is niet meer relevant: contact maken met Theo Stevers kan nooit meer.

22 februari 2013

Bram Moszkowicz: spijt?

Bram op zijn best
Hij wil zo graag bekend zijn. We hebben het al eerder gezegd, voor draaiende camera’s is hij op zijn best en weet hij een juridische show te maken van wat er maar voor zijn weg komt. Hij is, helaas, geschorst als advocaat. Zijn kantoorvoering was niet naar behoren; tegen de regels nam hij stelselmatig contante betalingen aan; de jaarrekeningen waren niet op orde; hij kwam afspraken met cliënten niet na en er waren ongespecificeerde declaraties.  In een hoger beroep tegen zijn schorsing heeft hij nu spijt betuigd, hoewel hij nog wel de indruk wist te wekken dat hij bijna geen fouten maakt. Een paar fouten gaf hij toe, maar die waren het gevolg van zijn onvoldoende beheersing van digitale technieken, zo zei hij. Daar is door velen (supporters en haters) hartelijk om gelachen. Dit moet ongetwijfeld het zwakste argument zijn dat hij ooit in zijn praktijk als advocaat als bewijs van onschuld naar voren heeft gebracht. Zoveel spijt zal hij dus ook wel niet hebben dat hij denkt met digibetisme als excuus voor malversaties weg te kunnen komen.

20 februari 2013

Jelle Brandt Corstius: toontje lager?

Superstalkers
Jelle Brandt Corstius is, zoals hier eerder gemeld, een campagne begonnen tegen Sjoerd van Keulen, de ex-topman van SNS. Hij raadde zijn volgers aan een e-mail naar Van Keulen te sturen en op zijn geweten te werken zodat hij een bonus uit zijn SNS-tijd zou terug geven. Geweld tegen Van Keulen hoefde niet van Jelle, want “dat werkt alleen maar averechts”. Het schijnt aan te slaan, want Van Keulen wordt overstelpt met e-mails, met een ‘nette’ tot een ‘niet zo nette’ toon. De aandacht heeft zich nu echter verplaatst naar Jelle Brandt Corstius zelf. Mag je wel aanzetten tot het digitaal stalken van iemand? Advocaten en rechters vermoeden inmiddels een strafbaar feit. Jelle echter, op zijn beurt, beklaagt zich er over dat het nu over de ‘toon van het debat’ gaat en niet meer over de inhoud. Vijf jaar geleden hebben de politici beloofd, aldus JBC, dat banken kleiner zouden worden gemaakt, zodat er geen banken meer zijn ‘too big to fail zijn’; en dat spaarbanken gescheiden zijn van de veel riskantere investeringsbanken. Het is allemaal niet gebeurd. Dat is waar; ik ben ook sterk voor die scheiding, maar eerst moeten zich in Nederland 20 commissies met Professor Herman Wijffels aan het hoofd 20 jaar de tijd krijgen om te adviseren. Tanden knarsen voor Jelle en dus gaat hij zijn eigen recht maar halen door tot stalken aan te zetten. Inderdaad, dat riekt naar een volksgericht, niet zoals in India, waarschijnlijk, maar een volksgericht blijft het. Bovendien op het verkeerde gericht: de politiek heeft het toegelaten dat Van Keulen domme dingen kon doen. Nog steeds zijn er maar weinig politieke partijen in Nederland die van de banken bankjes willen maken. Alleen de SP schiet me te binnen. Stalk al die andere politieke partijen, JBC, om ook eens na te denken over hoe groot banken in Nederland mogen zijn. Zet ze aan tot wetgeving. 

19 februari 2013

Marjan Oudeman (AkzoNobel): meisjeshoop in bange dagen

Ik geef nu meer dan 30 jaar les aan universiteiten en heb dus al heel wat generaties studenten zien langs komen. Studenten veranderen, maar wat constant gebleven is in die jaren is dat de meisjes (gemiddeld) de harde werkers zijn en de jongens (gemiddeld) de flierefluiters. Jongens maken zich niet zo veel zorgen over de cijfers die ze halen. Pas zo tegen het einde van de studie lijkt er enige motivatie bij hen op te komen. Klaar voor de grote carrièresprongen die ze van plan zijn te gaan maken. Meisjes blijven hun hele studie door gewoon hun best doen, maar lijken daarna weg te zakken in een leven van alledag waarbij ze man, carrière van man en kinderen mogen verzorgen. Hun eigen carrière schijnen ze te moeten vergeten, misschien omdat ze met een machoman getrouwd zijn die zichzelf te goed vindt om thuis te zitten. Marjan Oudeman heeft het wat dat betreft beter getroffen. Haar echtgenoot is fulltime huisman. Ze heeft nu een hoge functie bij AkzoNobel, geschat salaris ergens tussen de 2 en 5 ton. Ze vertrekt echter bij het chemieconcern en gaat per 1 juli 2013 aan de slag als voorzitter van het college van bestuur van de Universiteit Utrecht (UU), geschat salaris maximaal 2 ton door de nieuwe Balkenende-norm waar de UU zich aan gaat houden. Geen bezwaar, kennelijk, voor Oudeman om minder te verdienen. Als al die machomannen ook eens zo dachten, zouden er de laatste tijd heel wat minder ongelukken gebeurd zijn bij het hoger onderwijs, bij de banken, bij de woningbouwcorporaties, bij de …..(vul zelf maar in).

15 februari 2013

Leo Lenssen (ex-Amarantis): van de grond los

De belangrijkste taak van onderwijsbestuurders is er voor te zorgen dat de faciliteiten voor de docenten van zodanig niveau zijn dat zij hun werk in een optimale omgeving kunnen verrichten. Dit is, naar mijn idee, niet zo’n ingewikkelde taak. De salarisadministratie moet in orde zijn; de cijfers van studenten moeten op een handige manier worden geadministreerd; de meest up-to-date presentatietechnieken moeten aanwezig zijn, enzovoorts. Mijn indruk is dat dit soort zaken niet altijd goed geregeld zijn bij onderwijsinstellingen. Cijferadministraties deugen soms niet, presentatietechnieken zijn hopeloos verouderd (in het ergste geval zijn er slechts krijtjes en overheadprojectors) en ambitieuze internationaliseringsprojecten verzanden wegens gebrek aan belangstelling van buitenlandse studenten of, erger, wegens te veel en/of te dure internationaliseringsmedewerkers. Gezien deze ervaringen, die iedereen in het land wel ergens kent, zouden wij liever bescheiden, onzichtbare en niet al te ambitieuze bestuurders hebben. Leo Lenssen, tot 2004 bestuursvoorzitter van de onderwijsgigant Amarantis had twee lease-auto’s van de ‘zaak’ voor de deur staan, een OV-kaart en declareerde daarnaast nog al zijn taxikosten. Het was duidelijk: deze man vertoefde in hogere sferen, ver weg van de werkvloer. Hij verklaart nu dat zijn gedrag en bestedingen bij Amarantis ‘binnen het normenkader’ zijn gebleven. Zijn normen zijn kennelijk onze normen niet: hij lijdt aan de zelfoverschatting waar zo veel bestuurders, zowel bij de overheid als in de private sector (SNS), last van hebben. Gelukkig is hij inmiddels gepensioneerd en zal hij weinig schade meer kunnen aanrichten in het onderwijs.    

14 februari 2013

Pieter Kooijmans (rechtsgeleerde en bewindsman): dood

Pieter Kooijmans, voormalig rechtsgeleerde en bewindsman, heb ik nooit ontmoet. Hij wordt steevast omschreven als een integer man. Ik wil het graag geloven. Hij was rechter bij het Internationaal Gerechtshof en in die hoedanigheid was hij betrokken bij de uitspraak van het Hof uit 2004 over de omstreden afscheidingsmuur op de door Israel bezette Westelijke Jordaanoever. Het Hof deed die uitspraak nadat het daar uitdrukkelijk om was gevraagd door een meerderheid van de algemene vergadering van de Verenigde Naties. Het verzoek van de algemene vergadering van de VN aan het Hof bevatte al een veroordeling van Israël. Zo schreef de VN aan het Hof: “Aangezien Israël, de bezettende macht, blijft weigeren aan het internationale recht te voldoen, gezien de bouw van de muur…” Dat verzoek leek dus wel een opdracht aan het Hof om de algemene vergadering in zijn vooropgezette mening te bevestigen. Het was een van de redenen waarom Israël weigerde mee te werken aan de procedures van het Hof. Daardoor konden de argumenten van Israël niet worden mee gewogen. Bovenal echter was de uitspraak van het Hof daardoor niet bindend, maar niets meer dan een ‘advies’, zoals het Hof zelf benadrukte. Pieter Kooijmans, als rechter van het Hof, was kritisch over de uitspraak. Zo vond hij dat het recht op ‘zelfbeschikking voor het Palestijnse volk’ beter buiten de uitspraken van het Hof hadden kunnen blijven, omdat niet was aangetoond dat de Muur dat zelfbeschikkingsrecht geweld aandeed. Het ‘advies’ van het Hof is in het publieke debat in Nederland meerdere malen misbruikt door mensen als Liesbeth Zegveld en Dries van Agt die het als een onweerlegbare veroordeling van de bouw van de muur voorstelden. Het is jammer dat Kooijmans bij leven hier als integer jurist geen weerwerk tegen geleverd heeft.

13 februari 2013

Buma CDA): het nakijken

Natuurlijk hebben we allemaal mee zitten kijken naar de persconferentie over het akkoord tussen rekenwonder en tegenwoordig minister Stef Blok en drie kruimelpartijen die van RekenStef zomaar mochten meepraten. Het schijnt dat dankzij de politieke kruimels Blok nu op een meerderheid mag rekenen in de Eerste Kamer (ik hoop dat Stef dit keer wel goed geteld heeft).  Ik heb natuurlijk goed naar de kruimels gekeken en geluisterd: ze zaten te glimmen, want ze hadden allemaal de woningmarkt gered, zo bleek. Prachtig. Ik keek eens goed van de een naar de ander, maar echt waar Buma (fractievoorzitter van het CDA) zat er niet bij, terwijl hij toch ook de woningmarkt wilde redden. Bovendien vond hij dat zijn partij ook eens wat aandacht moest krijgen van de media en van zijn kiezers. Waren ze Buma vergeten mee te nemen soms? Of wilde hij bij nader inzien toch niet de woningmarkt redden? Of had dit keer niet Blok, maar Buma de zeteltjes fout opgeteld en dacht Buma dat Blok niet zonder het CDA kon? Misschien, inderdaad, kan Buma voorlopig maar beter niet meer zijn nek uitsteken.

12 februari 2013

Paus Benedictus XVI: v/h Joseph Ratzinger en v.v.

Het was Paus Paulus VI die mij in 1968 effectief de katholieke kerk uitjoeg met zijn verbod op het gebruik van ‘de pil’. Ik was 17 en dacht dat de pil een einde kon maken aan armoede in de wereld. Dat was een naïeve gedachte, weet ik nu. Sommigen zeggen dat het pauselijk verbod op de pil juist bedoeld was om de vrouw te beschermen. Door de pil zou de vrouw tot lustobject verworden en de mannen zouden hun eerbied voor de vrouw verliezen. Ook dat is een naïeve gedachte: het zou mij, bijvoorbeeld, verbazen als door de pil sinds de jaren 60 het aantal verkrachtingen is toegenomen. Bovendien ontkent deze gedachte dat de pil vrouwen heeft behoed voor gezinsgrootten van 10 of meer, zoals in de jaren 50 voorkwam. Ook heeft de pil gedwongen huwelijken uitgebannen die het gevolg waren van ongewenste zwangerschap. Ook dat kwam voor in de jaren 50 in Nederland in katholieke gezinnen. Paus Benedictus XVI heeft het officiële standpunt van de kerk over de pil nooit veranderd. Van hem wordt gezegd dat hij in Europa de laatste gelovigen de kerk heeft uitgejaagd. Hij had de pech dat de hypocrisie over seks die jarenlang in de kerk verborgen is gebleven bij hem aan de oppervlakte kwam. Het bleek dat hij als bisschop seksueel misbruik door priesters had toegedekt. Als er een vagevuur bestaat, zal hij daar na zijn dood lang moeten branden om te boeten voor deze misdaad.

11 februari 2013

Erwin Lensink: oranje republikein en waxinelichthoudergooier

Het is inderdaad een raar idee dat ons koningshuis afstamt van Willem van Oranje. Willem was een soort zaakgelastigde van de Spaanse koning in de Nederlanden, maar droeg er toch toe bij dat de Nederlandse provinciën zich van de Spaanse monarchie konden bevrijden. De Nederlanden vormden daarna een republiek. De latere Oranjes hebben Nederland juist weer een monarchie bezorgd. Tot groot verdriet van Erwin Lensink die uit frustratie op Prinsjesdag 2010 een waxinelichthouder naar de Gouden Koets gooit. Voor die daad gaat hij twee jaar de gevangenis in; voor een moord wordt soms minder straf opgelegd. En dat terwijl Willem van Oranje zijn held is, zoals hij vandaag in de krant zegt, want Willem was “een democratisch gekozen stadhouder.” Daarom wil Erwin zich wel laten fotograferen in een oranje trainingsjack met de nationale driekleur op een klein vignet. Hoewel hij dus tegen de monarchie is, wil hij wel zeker weten dat de huidige Koninklijke familie afstamt van de Vader des Vaderlands.  Daarom stelde hij in de rechtszaal voor dat de leden van het koningshuis zich aan een dna-test onderwerpen. Als de merknaam Oranje geen namaak is, is de Oranje monarchie misschien iets draaglijker voor hem en andere republikeinen.

10 februari 2013

Jelle Brandt Corstius: zo vader, zo zoon

Vader en zoon
Van zijn vader Hugo Brandt Corstius heb ik Opperlandse Taal & Letterkunde in de boekenkast staan. Een geweldig boek bij eerste lezing, maar bij tweede lezing begint al die spitsvondigheid toch een beetje te vervelen. Hugo, alias veel gelezen columnist Piet Grijs, is ook bekend geworden als de superstalker van Wouter Buikhuisen. Buikhuisen wilde eind jaren 70 onderzoek doen naar de biologische oorzaken van criminaliteit. Tegenwoordig is dat, zeker sinds Wij zijn ons brein van Dick Swaab, een triviaal onderzoekonderwerp, maar toen was dat anders. Piet Grijs, alias Hugo, vond dit onderzoek fascistisch, te vergelijken met de ‘medische experimenten’ die artsen in concentratiekampen op onschuldige gevangenen uitvoerden. Hij ontketende een hetze tegen Buikhuisen waarin hij hem een “kale, impotente carrièrewetenschapper”,  een “verblinde vakidioot”, een “‘bedrieger”, een “slangenbezweerder”, een “aartsopportunist”, een “domme charlatan” en natuurlijk een fascist noemde. Het was een effectieve hetze, waaraan ook de ‘eminente geleerde’ socioloog Cees Schuyt meedeed. Buikhuisen werd met de dood bedreigd en het werken werd hem onmogelijk gemaakt. Aan zijn onderzoek is Buikhuisen nooit toe gekomen. Zoon Jelle is nu een week geleden net zo’n soort hetze begonnen tegen Sjoerd van Keulen, de ex-topman van SNS. Geweld tegen Van Keulen hoeft niet van Jelle, want “dat werkt alleen maar averechts”. Het verschil met vader Hugo is dat vader nog zelf zijn venijnige stukjes schreef terwijl Jelle aan anderen vraagt om te schrijven. Een ander verschil is dat vader Hugo zijn hetze begon toen Buikhuisen aan zijn werk wilde beginnen. Jelle was echter in geen velden of wegen te bekennen toen Van Keulen het vastgoedfonds kocht waar SNS aan failliet gegaan is. Dat was in 2006. Waar was Jelle toen? Waarom liet hij toen niet van zich horen? Als je het wilt weten, schrijf of bel Jelle, maar geen geweld, natuurlijk.

09 februari 2013

Peter Rehwinkel: Calimero?

De burgemeester van Groningen gaat naar bed
Onze bestuurders laten het in tijden van nood nog wel eens afweten. Neem de burgemeester van Groningen en voorzitter van de veiligheidsregio Groningen, Peter Rehwinkel. In die laatste hoedanigheid had hij bij de zogeheten Projext-X rellen in Haren moeten optreden toen de burgemeester van Haren het liet afweten. Rehwinkel deed het niet. Eerder al had hij het laten afweten toen er een dijk op doorbreken bij Woltersum stond. Peter Rehwinkel ging naar bed en liet zijn vice-voorzitter het probleem oplossen. Nu dreigen in Groningen problemen door aardbevingen. Die problemen zijn het gevolg van gasboringen en de commissaris van de koningin in Groningen heeft ervoor gepleit dat er een fonds komt met 1 miljard euro te vullen door de Nederlandse Aardolie Maatschappij die de boringen uitvoert. Rehwinkel heeft als reactie een echte brief geschreven waarin hij beweert dat het voorbarig is om nu al te zeggen dat het een miljard euro moet zijn. “We moeten niet meer in de rol van Calimero komen (…) en te boek willen (…) staan als zielige provincie”, aldus de burgervader. We begrijpen het argument: nog een bestuurlijke Calimero in Groningen erbij lijkt inderdaad wat te veel van het goede. 

08 februari 2013

Eduard Backx (ex ABN-AMRO, ex SNS, nu WSW): riskante manager

In 2006 op het hoogtepunt van de vastgoedmarkt kocht Sjoerd van Keulen, CEO van SNS, een vastgoedfonds. Zijn financiële topman, Ronald Latenstein, had niet door dat dit een riskante aankoop was. Hoofd Credit Risk bij dat vastgoedfonds was op dat moment Eduard Backx. Die ging natuurlijk niet verklappen dat zijn eigen fonds nogal ‘risky’ was. Hij was naar eigen zeggen toch vooral “gesprekspartner voor directeuren en risk managers in de business”. Juist, mooie ‘business’ om zo’n kat in de zak te verkopen, maar Eduard ging gewoon mee naar zijn nieuwe werkgever en werd daar ‘bedrijfshoofd risk management.’ Wij weten natuurlijk niet precies hoe Eduard risico wist te managen. Op zijn voormalige fonds werd door SNS in ieder geval voornamelijk afgeschreven. Tot ook Eduard was afgeschreven en hij mocht vertrekken. Nu is hij ‘Risk Manager’ bij het Waarborgfonds Sociale Woningbouw (WSW). WSW zag een paar jaar geleden over het hoofd dat de financiële man bij woningcorporatie Vestia voor miljarden aan het speculeren was op kosten van de belastingbetaler. Eduard moet dat nu in de gaten houden. Zou hij het nu wel verklappen als hij een groot risico ziet? WSW denkt kennelijk van wel, maar mij lijkt Eduard Backx voor de belastingbetaler toch voornamelijk een riskante manager.

07 februari 2013

Sybrand van Haersma Buma (CDA): vergeefse aandacht

Je zou het bijna vergeten, maar het CDA is een politieke partij die vertegenwoordigd is in ons parlement. Je hoort zo nu en dan alleen wat van de fractie in de Eerste Kamer, want daar schijnen ze geen beleid op de huizenmarkt te willen. Van de Tweede Kamerfractie hoor je niets. Fractievoorzitter Buma vond het tijd dat zijn partij ook eens wat aandacht kreeg. Dat kan, zo dacht hij kennelijk, door een eurosceptisch geluid te laten horen, want het eurofiele geluid is niet sexy en ligt niet goed bij de kiezer. Dus gaf hij een interview waarin hij aangaf dat de Europese bemoeienis met landelijke regelgeving moest worden terug gedrongen. Hij gaf voorbeelden: regelingen op het gebied van zwangerschapsverlof, mediatoezicht, vrouwenquotum, enzovoorts kan Nederland zelf wel bepalen. Helaas op deze en andere terreinen die hij noemde bleek er, of geen Europese richtlijn te zijn, of was de Nederlandse regel strenger dan de Europese. De CDA-fractie is zo klein geworden dat er geen tijd meer is om de Europese wetgeving bij te houden. Het is helemaal niet zo erg dat Buma en zijn fractie niet zo vaak te horen is. Dat geeft minder electorale schade dan als hij tevergeefs om aandacht vraagt.

06 februari 2013

Ronald Latenstein van Voorst (ex SNS): wanbestuur?


Hij was al op zijn 31e financieel directeur, terwijl hij oorspronkelijk kok wilde worden. Op zijn 38e was hij de financiële topman bij SNS, op zijn 45e was hij de echte topman. Geen kleine jongen dus, deze Ronald Latenstein van Voorst. Hij had de pech dat zijn voorganger, Sjoerd van Keulen, in 2006 een vastgoedfonds had gekocht dat uiteindelijk een kat in een zak bleek. Hoewel, Latenstein zat er zelf bij toen deze beslissing werd genomen. Hij had er kennelijk ook geen rekening mee gehouden dat de vastgoedmarkt zou kunnen instorten. Hij wilde al gauw af van die kat-in-de-zak, maar toen was het al te laat: iedereen had inmiddels door dat er inderdaad een kat in die zak zat. Dus onverkoopbaar. Nu zit hij thuis, wegens wanbestuur, zoals premier Rutte op de dag van de nationalisatie van SNS uitlegde. Wanbestuur? Wat nu als er eens geen vastgoedcrisis was gekomen? Dan was hij nu de gevierde man, waarschijnlijk, met een mooi salaris van één miljoen plus. Wat bewijst dit? Het bewijst dat of een topman een goed of slecht bestuurder is meer een kwestie van geluk of pech is dan van kwaliteit. Dat geldt dus ook voor de door de regering nieuw benoemde topman voor SNS die dan ook maar een half miljoen per jaar krijgt.

03 februari 2013

Sjoerd van Keulen (ex SNS): gebeten hond

Ex topman van SNS

In 2006 kocht Sjoerd van Keulen, toen topman van SNS, het vastgoedfonds dat uiteindelijk de ondergang van SNS inluidde. Toen waren er zogenaamde beursanalisten die er niet blij mee waren, maar dat was niet omdat ze een instorting van de vastgoedmarkt voorzagen. Wie van diegenen die nu de strontemmer over Van Keulen pogen leeg te gooien, zoals de jongens en meisjes van Geen Stijl wisten in 2006 dat de vastgoedmarkt zou instorten? Geen enkele, lijkt me zo. In alle bescheidenheid, ik wist het wel. In 2000 heb ik het zelfs eens opgeschreven in een economenblaadje, maar wanneer het precies zou gebeuren zei ik er niet bij. Ik dacht na 2011, omdat dan de naoorlogse geboortegolf met pensioen zou gaan de pensionado's hun huizen aan een veel kleinere generatie zouden proberen te verkopen. De huizenmarkt stortte dus eerder in: in 2007 begon het in de VS waarna enige tijd later ook Europa aan de beurt kwam. Sjoerd van Keulen had mijn stukje uit 2000 niet gelezen, maar hij was ook maar politicoloog en las natuurlijk geen economenblaadjes. Treft hem dus geen blaam? Uiteraard wel: hij blijft verantwoordelijk voor het risico dat hij heeft genomen. Wat mij betreft mag hij dus ook de 3 miljoen euro die hij in 3 jaar bij SNS verdiende terugbetalen. Bij nader inzien had hij die toch niet verdiend. 

02 februari 2013

Bas Haring: nivellering is OK


Weer een voltreffer deze vrijdag (1 februari) van Bas Haring in De Volkskrant. Niet zo’n hele verrassende voltreffer, meer een schot voor open doel. Nivellering van inkomens, zo was de stelling, leidt tot een toename van de bestedingen. Er wordt immers geld overgedragen van mensen met hoge inkomens die weinig besteden van hun inkomen naar mensen met lage inkomens die veel besteden van hun inkomen. Dus, in een tijd van onderbesteding moet je nivelleren. Juist, alleen dat weten we al sinds Keynes. Sterker is dat ook als er geen crisis is nivelleren OK kan zijn. De redenering is als volgt. Omdat de rijken al zo veel euro’s hebben komt het verlies van een paar euro’s voor hen niet zo hard aan. De armen hebben echter niet zo veel euro’s en dus is de waarde van extra euro’s voor hen veel groter dan de waarde van het verlies van diezelfde euro’s voor de rijken. Als je euro’s overdraagt van de rijken naar de armen stijgt als het ware de waarde van die euro’s. Met andere woorden, de sociale welvaart neemt toe. Als we deze redenering doortrekken, zal de welvaart het grootst zijn als de inkomens volledig gelijk zijn. Een land waar iedereen hetzelfde besteedbare inkomen heeft, kent de hoogste welvaart. Gek dat de overheid daar niet naar streeft, of klopt er misschien iets niet?

01 februari 2013

Melanie Schultz (VVD): een beetje natte voeten mag

Natte voeten

Vandaag is de Zeeuwse watersnoodramp 60 jaar geleden. Er zijn steeds minder mensen die er herinneringen bij hebben. We weten wel dat de ramp een gevolg was van onderschatte natuurkrachten en van bestuurlijk falen. Ik heb al eens verteld van Jan de Quay, toen commissaris der Koningin in Noord Brabant, die rustig ging slapen nadat hij door een verontruste burgemeester was ingelicht over de riskante situatie. Na de ramp was het gevoel “dat nooit meer” en werd er een deltaplan gemaakt. Dat plan werd in 1960 aan wie anders dan de toenmalige minister-president Jan de Quay aangeboden. Hij kon rustig gaan slapen. Nederland werd een land van sterke en hoge dijken. Ook nu nog, nu opnieuw wassend water dreigt, maar nu door klimaatverandering, zijn er voorstellen om de dijken verder te verhogen. Dat is goed voor de ‘waterbouwers’ waar Nederland zo rijk aan is, maar slecht voor de belastingbetaler. Cees Veerman, alom aanwezig in Nederland als er ergens iets moet worden opgelost, vroeg een paar jaar geleden zelfs om 100 miljard euro om het waterprobleem op te lossen. Die zullen er niet komen. Melanie Schultz, minister van infrastructuur en milieu, zei onlangs in een interview dat “bouwen mét de natuur je beter beschermt dan technische oplossingen die tegen de natuur ingaan.”  Niet nog hogere dijken dus, een beetje natte voeten mag. Opvallend: een VVD-minister die niet gevoelig is voor de waterlobby.