30 oktober 2012

Diederik Samson en Mark Rutte: slaan een brug

Samson en Rutte gaan bruggen slaan. Dat zeggen ze in hun regeerakkoord. Geen brug gezien in dat akkoord. Wel herverdeling waar het niet thuis hoort: in de zorg. De zorg is geen sector waar je inkomens herverdeelt, maar waar je (althans de politici) er voor zorgt dat iedereen op gelijke wijze zorg krijgt. Dat hebben S&R nog niet helemaal begrepen. S&R zijn voorts zo eurofiel, we zeiden het eerder, dat ze beiden bereid zijn het financieringstekort meer te verlagen dan volgens de EU nodig is en zonder dat daar een economische of sociale reden voor is. Wie moeten daar voor boeten? Voor een groot deel gemeenten: zij mogen in de zorg voor 3 miljard euro bezuinigen op thuiszorg en dat soort zaken. En het kabinet heft gewoon provincies op. Weg ermee, en ook de WW wordt min of meer opgeheven. Werklozen moeten maar in de bijstand. Hadden ze maar niet werkloos moeten worden. Misschien kan de regering ervoor zorgen dat, net als in de jaren dertig, werklozen kanalen gaan graven. Slaan S&R er een brug over.

28 oktober 2012

Ronald Plasterk (PvdA): krijgt niet financiën

Hij was vroeger bioloog/chemicus, maar nu financieel woordvoerder van de PvdA in de Kamer en, volgens de partijlijn, tevens eurofiel. Hij heeft nog niet door dat een gemeenschappelijke munt zonder een gemeenschappelijke economie betekent dat de achterlopende economieën continu ondersteund moeten worden door de voorlijke economieën, waaronder Nederland. Hij zei onlangs in een talkshow dat hij het leerboek van Flip de Kam over openbare financiën had gelezen. Toen ging er bij ons een lichtje op. Hij wilde natuurlijk minister van financiën worden. Dat boek van Flip, overigens, is een bewerking van een leerboek van Koopmans en Wellink (inderdaad, de Wellink) uit de jaren zeventig en tachtig. Koopmans en Wellink hadden toen al topfuncties, maar hun kennis van het terrein van de openbare financiën bleek zeer onbeholpen. Wat vooral ontbrak was de theoretisch-economische invalshoek. In de bewerking van Flip de Kam ontbreekt dat nog steeds, maar het is in ieder geval wel up-to-date. Het geeft genoeg bagage om er minister van financiën mee te kunnen worden. Een minister van financiën hoeft geen theoretisch licht te zijn. De laatste die dat wel was in deze functie was Witteveen, maar dat is alweer meer dan veertig jaar geleden. Dus Plasterk mag gerust die mooie functie krijgen. Maar nu blijkt dat niet Plasterk, maar zijn fractiegenoot Jeroen Dijsselbloem in de running is voor deze prestigieuze ministerpost. Of Dijsselbloem het leerboek van Flip de Kam heeft gelezen, wagen wij te betwijfelen. Plasterk krijgt binnenlandse zaken en krijgt nu bestuurskunde op zijn bord in plaats van economie. Wij zijn wel bereid hem enige bijlessen in centralisatie versus decentralisatie van overheidstaken te doen toekomen. Gratis.

27 oktober 2012

Frans Timmermans (PvdA): beloond voor slecht werk

Hij verdedigt tot op de dag van vandaag de EU grondwet die massaal door de kiezers op 1 juni 2005 per referendum werd afgewezen. Hij had aan die grondwet meegeschreven. In die grondwet zat de kern van de huidige problemen in de EU al ingebakken: een begrotingsnorm voor de eurolanden zonder een overtuigend sanctiemechanisme, zodat landen als Griekenland er vrijelijk een bende van konden maken. Dankzij die mislukte norm, die natuurlijk werd gehandhaafd, betaalt Nederland nu miljarden om de euro te redden. Timmermans denkt nog steeds dat die afgewezen grondwet goed was voor de Nederlanders. Vervolgens liet hij begin van dit jaar een e-mail ‘uitlekken’ waarin hij zei het “hopeloos” te vinden dat de toenmalig partijleider Job Cohen de PvdA als “SP-light” positioneerde. Het bleek de dolkstoot te zijn voor Cohen als leider, maar niet voor Timmermans. Hij mag nu, naar het schijnt, zelfs minister van buitenlandse zaken worden. Sommige mensen maken promotie ondanks of misschien zelfs dankzij wanprestaties.

26 oktober 2012

Bas Haring: filosoof, nog geen econoom, II

Hij is filosoof en schrijft een keer per week in De Volkskrant stukjes over de economie als wetenschap. De economische wetenschap ligt sinds de kredietcrisis onder vuur, want wij (economen) zagen die crisis niet aankomen. In Italië kregen seismologen 6 jaar gevangenisstraf omdat ze een aardbeving niet zagen aankomen. Door de kredietcrisis zijn er miljarden verloren gegaan, zijn mensen werkloos geworden, levens geruïneerd en ligt de EU (economisch gezien) voor een deel in puin. Toch is er geen enkele econoom de gevangenis ingegaan omdat hij/zij de kredietcrisis niet wist te voorspellen. Integendeel, economen hebben nog steeds het hoogste woord. Wat is de economie dus voor een wetenschap dat als ze de plank volledig misslaat ze toch nog steeds serieus wordt genomen? Dat zou Haring kunnen uitleggen. Helaas, zijn bijdrage van vandaag heeft niets met de economische wetenschap te maken. Het gaat over het door hem geconstateerde feit dat er hier vaak over de belasting wordt gezeurd (“en dat allemaal van mijn belastingcenten”), terwijl dat in de Angelsaksische landen niet zo is. Dat lijkt me een misvatting. In de VS mag de overheid grondwettelijk belasting heffen. Belasting is een noodzakelijk kwaad, maar als de overheid ergens geld voor vraagt en het is niet zeker dat je dat een belasting kunt noemen, dan zijn de rapen gaar. Dat blijkt bij de discussie over zorgverzekeringen. Hele serieuze discussies, tot aan het hoogste rechtscollege in de VS aan toe, zijn er gevoerd of een door de overheid afgedwongen ziektekostenpremie nu wel of niet een belasting is. Wij doen daar niet moeilijk over, maar in de VS wel. Als die premie geen belasting zou zijn, is een verplichte zorgverzekering tegen de grondwet. Kortom, men doet in de VS in het geheel niet relaxed over belastingen. Er zijn krachten die proberen de beschikkingsmacht van de overheid over het inkomen van de burger (dus het heffen van belastingen) zo klein mogelijk te doen zijn. Zelfs als het gevolg daarvan is dat een kwart van de bevolking geen adequate medische zorg krijgt bij ziekte.

24 oktober 2012

Ewald Kist (ex-ING): heeft ook nooit genoeg

Toen Kist nog indexatie kreeg 
Wilde ik het eens een keer over goede mensen hebben, komt daar het bericht door dat Ewald Kist, voormalig bestuursvoorzitter van ING, een rechtzaak tegen het pensioenfonds van ING heeft verloren. Hij (en andere ex-managers van ING) eiste indexatie van zijn pensioen. Het is bekend dat pensioenfondsen door de kredietcrisis in zwaar weer zijn terecht gekomen. Dalende beurskoersen en lage rentestanden hebben hun vermogen uitgehold, zodat zij problemen krijgen met het financieren van de pensioenuitkeringen. Om er weer enigszins bovenop te komen zijn de pensioenuitkeringen niet aangepast aan de welvaartsontwikkelingen. Door het middelloonstelsel in de pensioenen geldt dat dan niet alleen voor huidige gepensioneerden, maar ook voor toekomstige gepensioneerden. De huidige jongere premiebetalers dragen dus ook voor een deel bij aan de oplossing van de financiële problemen van de pensioenfondsen, maar zij zouden nog meer moeten bijdragen als Ewald Kist en zijn makkers gelijk hadden gekregen van de rechter. Kist verdiende in zijn laatste jaren als bestuursvoorzitter bij ING meer dan een miljoen euro en vult zijn pensioeninkomen ongetwijfeld riant aan met inkomsten uit commissariaten bij De Nederlandse Bank, DSM, en Philips. Het is niet genoeg. Hij vindt kennelijk dat anderen maar moeten bloeden voor de gevolgen van de kredietcrisis. Die crisis was toch zijn schuld niet!

23 oktober 2012

Jos van Rey en Ton Hooijmaijers: grote verdiensten?

Jos van Rey is nu dan toch weg uit het openbaar bestuur, minstens een half jaar te laat. Ton Hooijmaijers, die andere corrupte bestuurder, was al eerder weg. Opvallend bij hun beider vertrek was de verzuchting dat deze heren (en bij gevolg ook vele andere corrupte heren en, wie weet, dames) zulke grote verdiensten voor de stad en/of provincie hebben gehad. Voor Van Rey werd ooit nog eens een steuncomité opgericht omdat hij “Roermond op de kaart zou hebben gezet.” Hooijmaijers zou ook allemaal plannen hebben gehad die goed waren voor de provincie Noord-Holland. Maar of die plannen echt zo goed waren, weten we helemaal niet. Veel van Hooijmaijers projecten hebben tot geen enkel positief resultaat geleid. Het enige dat wij weten is dat er dankzij de corrupte heren belastinggeld naar lieden uit de vastgoedsector is overgeheveld zonder de garantie dat die lieden ook de best mogelijke prestatie zouden leveren. We zullen nooit weten hoe de wereld er in Roermond en Noord-Holland zou hebben uitgezien als de heren brandschone en betrouwbare bestuurders waren geweest.

21 oktober 2012

Ton Hooijmaijers: corruptie hoort

Het zijn wel bittere tijden als je hoop op een betere toekomst voor een groot deel afhangt van de kwaliteit van het openbaar bestuur. Er blijken wel erg veel incapabele en/of corrupte en/of misdadige en/of op macht beluste en/of ijdele bestuurders in de publieke sector rond te lopen. Het laatste half jaar kwamen er minstens 20 schandalen naar buiten waarbij het ging om miljarden euro’s belastinggeld. Met een opvallend hoog PvdA-VVD gehalte, overigens. Wie weet hoe groot de ijsberg eigenlijk is? En wie weet waarom steeds weer dit soort lieden op hoge posten in de publieke sector terecht komen? Neem Ton Hooijmaijers, voormalig gedeputeerde in Noord Holland. Hij liet zich als gedeputeerde betalen door private projectontwikkelaars om de politieke besluitvorming ten gunste van die ontwikkelaars te beïnvloeden. Hij hielp vastgoedondernemers aan vergunningen. Enfin, het staat allemaal in de kranten en de tenlastelegging van het openbaar ministerie. Natuurlijk, hij is alleen nog maar verdachte, hij is nog niet veroordeeld. Maar het meest angstwekkende is dat hij denkt dat hij niets fouts heeft gedaan. Alsof een bestuurder in de publieke sector niets anders is dan een makelaar die het speculanten makkelijk moet maken om belastinggeld te kunnen ontvreemden.

20 oktober 2012

Bas Haring: filosoof, nog geen econoom

Hij is filosoof en schrijft in De Volkskrant stukjes over de economie als wetenschap, min of meer uit nieuwsgierigheid of hij dit ‘vak’ in de vingers kan krijgen. Ik schrijf vak tussen aanhalingsteken, want ik weet eigenlijk niet of economie wel een vak is. In ieder geval is het geen wetenschap zoals technische scheikunde (ik noem maar wat), want als je dat gestudeerd hebt kun je olie-installaties in fabrieken bouwen, of je kunt de scheikundige samenstelling van voedingsproducten zo veranderen dat die producten lekkerder smaken, of beter houdbaar worden, of veiliger. Dat laatste gaat ook wel eens fout, zoals we de afgelopen weken aan de zalm merkten. Met economie kun je voorspellen, maar helaas is de kwaliteit van de voorspellingen vaak nog slechter dan de weersvoorspellingen. Zie de kredietcrisis, door niemand voorspeld. Wat is economie dan wel? Niet meer dan een logische theorie, die misschien wel maar misschien ook niet op de ‘echte’ economie lijkt. Dat begrijpt Bas Haring. Zo schreef hij op 19 oktober: “Economen zijn professionals in het maximaliseren (…) bijvoorbeeld van de welvaart.” Dat klopt, maar Haring denkt dat het dan gaat om het maximaliseren van de som van de ‘individuele gelukspunten’ zoals hij dat noemt. Economen maximaliseren echter functies van individuele gelukspunten. Het kan dan best zo zijn dat je dan alleen de gelukspunten van de grootste armoedzaaiers zo groot mogelijk probeert te maken. In de tijd dat de VVD een partij van intellectuelen was, pretendeerde deze partij dat dit hun uitgangspunt was. Aan Bas Haring is dit nog niet besteed. Nog even studeren dus.

19 oktober 2012

Jos van Rey: met dank aan de raad van Roermond

Jos van Rey, wethouder in Roermond belast met grondpolitiek, is bevriend met projectontwikkelaar Van Pol. Van Pol kreeg mooie opdrachten van de gemeente. Daarover schreef de commissie Sorgdrager/Frissen dat er “een evidente en jarenlange schijn van belangenverstrengeling verbonden is met de vriendschap tussen Van Rey en Van Pol.”  Daarom moedigde ik eerder de gemeenteraad van Roermond aan deze man weg te sturen. Van Rey hoort niet in het openbaar bestuur thuis, zelfs al was maar de helft van wat de commissie Sorgdrager/Frissen gevonden had waar. Maar ja, die gemeenteraad leest mijn blog niet en corruptie in het openbaar bestuur? Ach wat, dit is Limburg, man. Maffiagebied van Nederland. Van Rey mocht blijven. Nu wordt er door het openbaar ministerie zelfs een inval gedaan in het huis van Jos Van Rey. Mooi stulpje, overigens. Hij wordt nog steeds verdacht van corruptie, maar nu ook van het lekken van vertrouwelijke informatie. Kan de gemeenteraad van Roermond ook niet weg?

Don Poldermans: fraudeur door dictatuur bij medisch onderzoek?

Hoe zat het ook alweer? Don Poldermans was een gevierd onderzoeker, annex medicus, die empirisch bewezen had dat bètablokkers een heilzame werking hadden bij hartoperaties. Nadat hij honderden artikelen gepubliceerd en tientallen promovendi had begeleid was daar opeens de verdenking dat er fraude in het spel was. Hij wilde zijn punt misschien iets te graag maken. Er kwam een onderzoek naar zijn onderzoek. Conclusie: Poldermans had de wetenschappelijke integriteit geschonden. Poldermans artikelen heb ik nooit gelezen, maar het onderzoek naar zijn onderzoek wel. Het blijkt dat bij sommige projecten wel tien onderzoekers waren betrokken. Hoe kan het dat al die co-auteurs hun mond hielden als er fraude in het spel was? Waarom kreeg niemand last van zijn geweten? Waarom werden al die medewerkers niet verdacht van fraude? Werden ze door Poldermans gedwongen mee te doen aan de fraude? Maar hoe kan dat terwijl bij academisch onderzoek het onafhankelijke en vrije individu voorop moet staan? Mijn conclusie uit het onderzoek naar het onderzoek zou zijn dat, als Poldermans fraude had gepleegd (wat niet erg rechtlijnig wordt bewezen) het onderzoekklimaat bij de medici ook niet kan deugen. Maar die conclusie wilde de onderzoekcommissie natuurlijk niet trekken, want de medici in die commissie zouden daarmee ook zichzelf diskwalificeren.

17 oktober 2012

Mariëlle Tweebeeke: goede interviews met slechte mensen?

Marielle schoffelde deze heren weg
Waarschijnlijk ben ik een oude zeur, maar ik verlang al tijden terug naar NOVA, de voorganger van het televisieprogramma Nieuwsuur. In dat programma was Clairy Polak, een van de ‘ankers’. Zij blonk uit in messcherpe interviews die, zo leek het, gevoed werden door een grote kennis van het bestaande terrein waardoor ze precies wist wanneer ze welke vragen moest stellen aan mensen die soms in de studio aanwezig waren om hun stoepje schoon te vegen. Haar opvolgster, Mariëlle Tweebeeke, had die brille niet, maar het hielp ook niet mee dat het nieuws in Nieuwsuur voor een deel opgewarmde prak van het 8uur journaal, voor een deel sport zonder al te veel nieuwswaarde en voor maar een heel klein deel achtergrond bij het nieuws was/is. Ik liet het programma al gauw los en ik ben ook niet meer terug gekomen. Ik moet me wel erg depressief voelen, wil ik om 10 uur in de avond de televisie op Nieuwsuur aanzetten. Dus miste ik het interview waar ze de Sonja-Barend Award mee heeft gewonnen. Uiteraard alsnog gekeken en het was, ik moet het toegeven, een prachtig interview. Vooral hoe de toenmalige topman van het VU-ziekenhuis, Elmer Mulder, aan het wankelen werd gebracht. Smullen. Wat zei Tweebeeke bij het in ontvangst nemen van de prijs? Dat ze dat interview wel moest doen, omdat ze zelf het geval (het soms zonder toestemming van patiënten aanwezig zijn, meekijken en meeluisteren van commerciële televisiemensen bij de patiëntopnames op de eerste-hulppost van de VU) als schokkend had ervaren. Inderdaad, misschien moet Tweebeeke zich andere gebeurtenissen in de wereld ook maar iets meer aantrekken, de eurocrisis bijvoorbeeld. Komen er wellicht toch nog meer goede interviews met slechte mensen.

15 oktober 2012

Beatrice de Graaf: onder het bloed van Tanja Nijmeijer

Tanja in de jungle
De FARC in Columbia begon in 1964 als een organisatie van vrijheidsstrijders die opkwam voor de rechten van arme boeren. Gaandeweg heeft de FARC zich ontwikkeld tot een terreurorganisatie die ook misdaden begaat tegen de mensen die ze zegt te vertegenwoordigen. Dat is allemaal niets nieuws en het is ook niet zo’n verwonderlijke ontwikkeling. Veel idealen verkeren in hun tegendeel: kijk naar de voormalige Sovjet-Unie, naar Zimbabwe, naar de vrijheidsstrijders in Afghanistan die al gauw zelf terroristen bleken te zijn. Enzovoorts. Enzovoorts. Het gebruik van geweld om je doel te bereiken is altijd een af te raden weg: zolang je nog niet gewonnen hebt, blijf je geweld gebruiken, maar als je wint is de verleiding ook groot om geweld te blijven gebruiken. Maar natuurlijk trekken die organisaties altijd mensen aan die geweld goedkeuren, zelfs verheerlijken en daar zelf aan willen deelnemen. Deze mensen kunnen (of willen) het onderscheid tussen goed (verzet tegen onrecht) en kwaad (geweld) niet maken. Tanja Nijmeijer, nu weer volop in het nieuws, is zo iemand. Tien jaar geleden werd ze lid van de FARC en ze verkeert nu nog steeds in de Colombiaanse jungle. Prof. Beatrice de Graaf, hoogleraar conflict en veiligheid in historisch perspectief, denkt nu dat wij een te romantisch beeld van Tanja hebben. “Zij is een gevaarlijke terrorist en heeft bloed aan haar handen,” waarschuwt ze het Nederlandse volk. Nee hoor, prof. Beatrice, wij hebben er dan wel niet voor door geleerd, maar we denken echt niet dat Tanja een schattige idealiste is die in de jungle arme boeren helpt oversteken voor aanstormende uitbuiters. Dat haar moeder dat liever wel denkt, kunnen we ons dan weer, in tegenstelling tot prof. Beatrice, wel voorstellen.

14 oktober 2012

Don Poldermans: fraudeur of sloddervos?

Eerder zagen wij dat het voor een onderzoeker niet erg aantrekkelijk is om veel tijd te besteden aan het archiveren van data van afgesloten onderzoekprojecten. Dat geldt zeker als je zoals Poldermans, internist en (voormalig) onderzoeker naar risicofactoren bij hartoperaties, honderden artikelen publiceert en tientallen promovendi begeleidt in een tijdsbestek van ruwweg 15 jaar. Dan is het onmogelijk om er zelf voor zorg te dragen dat alle procedures, protocols en gegevens rond een bepaald project op een ordelijke wijze worden gearchiveerd. Dat zal moeten worden overgelaten aan degenen die het onderzoek uitvoerden. Dat had hij kennelijk niet goed georganiseerd. Dat bleek uit een onderzoek van de Erasmus universiteit, waar Poldermans was aangesteld, naar de vraag of er sprake was van schending van de wetenschappelijke integriteit. De conclusie van het laatste rapport (september 2012) was dat Poldermans die integriteit geweld had aangedaan. Wie dat rapport leest, krijgt inderdaad het gevoel dat Poldermans er een enorme rotzooi van maakte. Gegevensbestanden zijn deels verdwenen, of niet goed gearchiveerd. Gegevensbestanden van patiënten komen ook niet overeen met de informatie die door ziekenhuizen konden worden geleverd. Was hij daarmee een fraudeur? Of was Poldermans gewoon een enorme sloddervos? Dat zullen we nooit zeker weten, maar inderdaad, gezien de grote financiële belangen die er bij medisch onderzoek spelen, moeten we het hem wel kwalijk nemen dat hij de archivering niet beter georganiseerd had. Maar, wacht even, er waren bij deze projecten soms wel tien onderzoekers betrokken. Treffen zij geen blaam, of is er iets fundamenteel mis in de medische onderzoekwereld? Laten we daar nog een paar nachtjes over slapen.

13 oktober 2012

Peter Rehwinkel: liever geen natte sokken

Onze bestuurders laten het in tijden van nood nog wel eens afweten. Klassiek is de Zeeuwse watersnoodramp (1953) waar het bestuurlijk falen van diverse gezagsdragers zo pijnlijk duidelijk was. In het boek ‘de ramp’ van Kees Slager staan talloze voorbeelden. De burgemeester van Willemstad faalde niet. Hij had in de oorlog in het verzet gezeten en wist dus kennelijk wanneer er actie moest worden ondernomen. Op de eerste avond (1 februari) van de ramp belde hij de commissaris der koningin, prof. dr. Jan de Quay, en waarschuwde dat de dijken zouden kunnen breken. Deze laatste was in de oorlog fout was geweest en deed ook nu niet het goede. De Quay ging naar bed en werd om vier uur in de nacht weer gebeld door de burgemeester van Willemstad, maar toen liep het stadje al onder water en was het onbereikbaar geworden. De Quay werd later minister president. De geschiedenis herhaalt zich. In de nacht van 6 januari 2012 stond er een dijk op doorbreken bij Woltersum. De vicevoorzitter van de veiligheidsregio Groningen belt de voorzitter, Peter Rehwinkel. Maar Rehwinkel slaapt en zijn telefoon staat uit. Dan besluit de vicevoorzitter tot evacuatie. Pas uren later, als Rehwinkel op de rand van het bed zijn sokken weer aantrekt, hoort hij van de evacuatie. Zijn sokken zijn nog droog. Hij zal het nog wel tot minister president schoppen.

12 oktober 2012

Don Poldermans: waar zijn de data?

Zelf heb ik tot een paar jaar geleden onderzoek gedaan waarbij met behulp van experimenten, het gedrag van individuen in een bepaalde setting werd bestudeerd. Individuen moesten bijvoorbeeld beslissen hoeveel ze aan een gezamenlijk doel wensten te besteden als zij weten hoe ‘opofferingsgezind’ andere deelnemers, bijvoorbeeld de leiders in de groep zijn. In dat soort experimenten moet je precies opschrijven welke informatie je aan de deelnemers geeft en in welke vorm. Je hebt dat ergens geregistreerd in een document en je neemt je voor dat ‘later’ nog eens kort en bondig samen te vatten. Ook de resultaten van je experiment schrijf je weg op een file en je zult ‘later’ nog eens precies documenteren hoe die verschillende resultaten er uit zien. Later. Dan ben je al weer met ander werk bezig en het paper dat je hebt geschreven is al geaccepteerd voor publicatie. Je gaat het heus nog wel eens doen, maar helaas nog iets later dan je eerst van plan was. Het blijft bij later om je data keurig te rubriceren. Van dit ‘later’-syndroom blijkt nu ook gerenommeerd medisch onderzoeker Don Poldermand last te hebben gehad. Mogen we dat hem kwalijk nemen? Daarover later meer.

08 oktober 2012

Peter Rehwinkel: opperburgemeester in oorlogstijd?

Onze bestuurders laten het in tijden van nood nog wel eens afweten. We weten nu allemaal dat Rob Bats, burgemeester van Haren, het veel besproken facebook feest in zijn dorp niet in de hand had. Er was te weinig politie/ME op de been met als gevolg dat bejaarde dorpsbewoners werden mishandeld, winkels werden geplunderd en auto’s in brand werden gestoken. Die arme Rob Bats, deze gebeurtenis was te groot voor zijn daadkracht. Maar daarom is hij ook burgemeester van een klein dorp en niet van een grote stad als Groningen waar Peter Rehwinkel burgemeester is en ook nog eens voorzitter van de veiligheidsregio Groningen. Veiligheidsregio’s kunnen optreden als lokale gebeurtenissen ‘te groot’ worden voor de lokale bestuurders. Dus, zo zeggen deskundigen, Rehwinkel had hier op moeten treden toen Rob Bats het liet afweten. “Nee hoor”, zegt Peter Rehwinkel, “ik had daar helemaal geen bevoegdheden toe. Dit was een zaak voor collega Bats”. Peter Rehwinkel is daarmee een typische bestuurlijke angsthaas, want inderdaad de regeling gaat, echt Nederlands, over bestuurlijke samenwerking in geval van een crisis. De wet zegt niet dat de veiligheidsregio dan moet optreden. Het is natuurlijk wel de bedoeling, maar Rehwinkel deed het niet. O ja, dan is er ook nog de Inspectie Veiligheid en Justitie, die toezichthouder is op het terrein van politie, rampenbestrijding en crisisbeheersing. Die inspectie had Rehwinkel laten weten dat hij juist had gehandeld bij de Facebookrellen. Tenminste, dat vertelde Rehwinkel zelf. De inspectie wist van geen positief oordeel af.

06 oktober 2012

Anja Meulenbelt: de gehandicapten van Hamas

Anja Meulenbelt doet zegenrijk werk in Gaza, dat stukje land aan de Middellandse Zee dat bestuurd wordt door de Islamitische groep Hamas. Anja zorgt daar voor gehandicapten. Bravo. Voor de rechten van gehandicapten, zo schrijft ze op 5 oktober op haar weblog, zijn in Gaza “hele mooie wetten (…) maar (ze hebben) zoveel zorgen aan hun kop door de aanhoudende blokkade dat het er niet erg van komt om die wet uit te voeren.” Eerlijk, maar wat bedoelt ze daarmee? Toevallig was er twee dagen eerder een rapport van de Human Rights Watch (HRW) uitgekomen, waarin beschreven wordt hoe Hamas Palestijnse gevangenen martelt. Politieke gevangenen, maar ook verdachten van drugshandel, en dergelijke. Er wordt een geval beschreven van een man die drie weken wordt gemarteld, waarna hij wordt berecht en vervolgens op last van rechters gefusilleerd. Zijn familie mocht hem niet begraven. Met die rechten zit het dus inderdaad nog niet helemaal goed, Anja, maar dat is een understatement. Overigens op 3 oktober was het opvallend stil op Anja’s weblog. Geen enkele melding van het HRW-rapport. Te druk met haar zegenrijke werk, ongetwijfeld

05 oktober 2012

Jolande Sap: met nog meer zure druiven

Nog maar een paar dagen geleden hadden we het over de zure druiven voor Sap. Die zure druiven waren haar bereid door Rutte en Samson in het zogeheten herfstakkoord dat deze twee heren over de begroting voor 2013 hadden gesloten. In dat akkoord werden een aantal groen linkse kroonjuwelen, die Sap in het lenteakkoord had weten te brengen, alsnog gesloopt. Het was 100 % politiek cynisme en minachting, maar dat werd dan tentoon gespreid door de politieke concurrenten of vijanden, Samson en Rutte. Maar nu zijn haar ook nog zure druiven bereid door haar eigen politieke vrienden in het bestuur van Groen Links. Dat bestuur heeft geen vertrouwen meer in Sap. Datzelfde bestuur liet de partij bijna ten onder gaan door onhandig optreden bij de lijsttrekkersverkiezing, voorafgaande aan de verkiezingen. Gokje wagen: dat bestuurlijke optreden heeft 4 zetels gekost. Wie kan het vertrouwen in dat bestuur opzeggen?

04 oktober 2012

Diederik Stapel: moet nu onder de grond

Diederik Stapel speelde vals met zijn onderzoek. Dat is genoegzaam bekend en een hele stoet aan collega’s in de sociale psychologie, die met hem samen werkten, heeft hij indirect besmet en in ieder geval belachelijk gemaakt. Zij werden onder hun eigen ogen beet genomen door Stapel. Niet alleen collega’s, maar ook de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO), een organisatie die met ongeveer een half miljard euro belastinggeld onderzoekvoorstellen subsidieert, werd in de maling genomen. Die voorstellen worden binnen NWO grotendeels beoordeeld door vakgenoten, sociaal psychologen dus. Die voorstellen werden kennelijk zo min mogelijk afgekraakt onder het motto: Ik bemoei me niet met jou, jij bemoeit je niet met mij. De sociaal psychologen haalden namelijk binnen de sociale wetenschappen de laatste jaren een onevenredig groot deel uit de subsidieruif van de NWO binnen. Een deel van dat gesubsidieerde onderzoek blijkt nu dus op fraude gebaseerd te zijn en de fiscus wil dat geld terugvorderen. Van Diederik Stapel dus, want hij heeft ook flink wat uit de subsidiepot gekregen. Ongetwijfeld heeft hij het niet in zijn eigen zak gestoken. Zo was hij niet. Hij heeft er jonge onderzoekers voor aangesteld. Diederik Stapel gaat daarom regelrecht failliet als hij over de brug moet komen. Ik kan me voorstellen dat dat zijn einde zou betekenen. Het is ook het failliet van NWO. De NWO had beter moeten opletten toen subsidiegeld aan sociaal psychologen werd uitgedeeld.

03 oktober 2012

Jolande Sap: met zure druiven

De druiven waren zuur voor Sap (GL), zoals de krant schreef. Ze had haar nek uitgestoken: ze was bereid geweest afspraken te maken met de VVD over de overheidsbegroting om aan de Europese eis van 3% te voldoen. Er zou bezuinigd worden, maar er zou ook ‘vergroening’ zijn. Andere dreumesen in het midden van de  Nederlandse politiek deden ook mee om de VVD van een probleem te  verlossen nadat Geert Wilders, PVV, niet meer mee wilde doen met regeren. Het was lente 2012 en de dreumesen (van links naar rechts: GL, CU, CDA en D66) waren maar wat trots toen het gelukt was: er was een lenteakkoord. Maar toen kwamen de verkiezingen van september en alle dreumesen bleven gewoon dreumesen, lilliputters zelfs zoals in het geval van GL. Quantités négligeables. De VVD had ze niet meer nodig om een meerderheid in het parlement te vormen. De VVD en de PvdA staan klaar om het politieke midden te vermorzelen en daar zelf te gaan zitten. Misschien wel voorgoed. Dus, werden de kroonjuwelen van een van de dreumesen alvast gesloopt uit het lenteakkoord. Weg vergroening. Inderdaad, voor het politieke talent van 2010, resten slechts zure druiven.

01 oktober 2012

Robin te Slaa: Is Wilders een fascist?

Het is in den lande een soort intellectualistisch vermaak geworden: een antwoord pogen te geven op de vraag of Geert Wilders een fascist is of niet. Het is zoiets als de oude theologische vraag hoeveel engelen kunnen dansen op een speld. Interessant voor de liefhebber, maar niet echt relevant, lijkt me. Maar wat is relevant? Zelf ben ik ook een paar keer in die discussie getrokken. Eerst toen Rob Riemen, een door mijn universiteit gesubsidieerde intellectueel, op Lowlands een tamelijk flinterdun pseudo-intellectueel bewijs gaf van de fascistische trekken van Wilders. Een tweede keer was, toen, alweer aan mijn universiteit, een betoog met denkfouten werd gepresenteerd als een onweerlegbaar bewijs van Wilders’ fascisme. Nu heeft Robin te Slaa een boekje geschreven met bovenstaande titel. Hij is ‘fascisme-deskundige’. Hij zal het dus wel weten. Inderdaad, het antwoord op de vraag is: nee, Wilders is geen fascist. Godzijdank. Kunnen we dan nu met die onzin ophouden? Te Slaa zegt zelf dat een aantal mensen niet overtuigd zal zijn. Het zal dus niet ophouden: binnenkort komt er een tegenbewijs. Ik ga ze niet lezen, zowel niet de boeken die bewijzen dat Wilders een fascist is, als de boeken die het tegendeel bewijzen.  

Ans van der Ploeg: bedacht Pompemedicijn

Afgelopen zaterdag stond in mijn krant een interview met Professor Ans van der Ploeg. Zij wordt voorgesteld als een van degenen die het Pompemedicijn bedachten. Het medicijn dat drie keer zo duur is als goud, zoals het interview vermeldt, en dat wordt geproduceerd in ovariumcellen van Chinese hamsters. Heeft Ans inzicht in de productiekosten, werd gevraagd. Nee, dat had ze niet. Dus, of de farmaceut monopoliewinsten maakt omdat de Nederlandse verzekeringswereld zo naïef is om alles maar te vergoeden wat er op de markt komt, weten we dan ook niet. Is er dan onderzoek waaruit blijkt dat het medicijn werkt? Dat onderzoek is er, maar het blijkt te bestaan uit de observatie van patiënten, niet uit het systematisch toetsen van de werkzaamheid. Een andere quote: “Het heeft geen zin om voor mensen met een zeldzame ziekte medicijnen te ontwikkelen als uiteindelijk blijkt dat we die onbetaalbaar vinden.” Het lijkt me andersom: als we alleen medicijnen gaan vergoeden die ‘betaalbaar’ zijn, zal de industrie er wel voor moeten zorgen dat die medicijnen betaalbaar worden. Anders verkoopt ze niets op de Nederlandse markt en die medicijnen worden toch ontwikkeld, want er zijn ook zieken elders in de wereld, waar de zelfde medicijnen vast niet zo duur zijn als hier.