28 september 2012

Prof. F.A. van Vught: collaborateur?

Halbe (2e van links) en Frans (rechts)
Deze week werd ik opgeschrikt door een krantebericht over zogenaamde prestatieafspraken in het hoger onderwijs. Wat was het geval? Alle instellingen van hoger onderwijs moesten van staatssecretaris Halbe Zijlstra, een plan schrijven over de prestaties die ze de komende jaren denken te gaan leveren. Die plannen werden beoordeeld door een commissie onder leiding van professor Van Vught. Prestatieafspraken? Daar lust Halbe natuurlijk pap van, zoals we allemaal weten, maar waarom moeten wij (wij betrokkenen bij het h.o.) daar aan meewerken? Het is toch heel simpel: wil Halbe meer excellente studenten in het h.o? Hupsakee, wij definiëren alle studenten met een 7 of hoger als excellent. Wil Halbe minder studieuitval? Ook goed: het minimumcijfer voor een tentamen wordt vanaf vandaag een 6. Enzovoorts. Ik heb een paar van die prestatieplannen van instellingen gelezen. Ronkende teksten. Ook die van mijn eigen universiteit (Tilburg, UvT), maar zeker ook die van de Universiteit van Utrecht (UU). Maar toch kreeg de UvT een 8 van commissie Van Vught en de UU een 10. Waarom? Luisteren we even naar wat Van Vught zegt over de UU: ”(…) alles afwegende, beoordeelt de commissie het instellingsvoorstel als bijzonder ambitieus.” en over de UvT: “(…) alles afwegende, beoordeelt de commissie het instellingsvoorstel als merendeels ambitieus.” Juist, de UvT is ‘merendeels ambitieus’ en de UU is ‘bijzonder ambitieus’. Het ontging mij waar dat subtiele verschil in beoordeling op gebaseerd was. Dat cijfer 8 voor de UvT betekende wel een onvoldoende, want daarmee kom je nagenoeg in de onderste categorie wat prestatieplannen betreft en dat gaat budget kosten. Waarom moest/wilde/kon professor Van Vught aan deze onzin meewerken?

26 september 2012

Rob Bats: nog steeds burgemeester van Haren

Gisteravond was Rob Bats, burgemeester van Haren, te gast bij Pauw en Witteman. Om uit te leggen wat hij fout gegaan had bij het 'virale feest'? Zo ver probeerden P&W Bats wel te krijgen, maar de slimme burgervader ging daar niet in mee. Hij blijkt een breedsprakige man te zijn die het waarschijnlijk wel gezellig kan maken tijdens de vergaderingen van de Harense gemeenteraad. De sociale media, maar natuurlijk ook de rol van de traditionele media moesten zeker geëvalueerd worden. Ja, ook zijn eigen rol, maar de burgemeester en de politie was zeker op het ergste voorbereid geweest, zei Bats. Nee toch niet, zei hij enige tijd later, niet voorbereid op het allerergste. En stonden er maar drie (3!!) agenten op het station van Haren om de meute ‘feestvierders’, bepakt en bezakt met flessen bier, op te vangen, vroegen P&W? Nou, dat vond de burgermeester maar een detail. Hij suggereerde dat hij dat niet hoefde te weten. En dat alcoholverbod werd niet gehandhaafd omdat dan de veiligheid van agenten in gevaar kon worden gebracht. En de veiligheid van zijn eigen burgers? Tja, het was duidelijk: voor de burgemeester was dit feest een geheel nieuwe ervaring en hij hoopte dat dit ook de laatste keer zou zijn dat hij dit meemaakte. Daarin kunnen we het eens zijn: Rob Bats zou geen gelegenheid mogen krijgen dit nog eens mee te maken.

25 september 2012

Youp van ’t Hek: heeft geen spierziekte

De spierziekte is een verschrikkelijke ziekte. Het overvalt je en je bent grotendeels weerloos. Iedereen hoopt dat er ooit een werkzaam medicijn tegen gevonden kan worden dat ook nog de kwaliteit van het leven verbetert. Dat geldt voor vele ziekten. De medische wetenschap is echter niet zo ver, dat ze altijd met zekerheid de werking van medicijnen kan voorspellen. Het menselijk lichaam is, ondanks alle wetenschappelijke vooruitgang, toch nog te vaak een gesloten boek. Men moet dan een beroep doen op statistiek om de werking van medicijnen te kunnen nagaan, zoals ik eerder schreef. Helaas is veel van deze statistiek met fraude omgeven. De (geldelijke) belangen zijn groot en de farmaceutische industrie organiseert desnoods zijn eigen statistische fabrieken, zie daarover het boek Bad Science van Ben Goldacre. Toch moeten we het met statistiek doen. Bij ieder nieuw (of oud) medicijn zal de discussie moeten gaan over de vraag of de genezingskans die de statistiek voorspelt, voldoende opweegt tegen de extra kosten van het medicijn. Het is triviaal om op te merken, maar niet alles wat de medische techniek vermag kan uit de algemene financiële middelen worden gefinancierd. In het Verenigd Koninkrijk is er een maximaal bedrag per gewonnen levensjaar ingesteld. Boven dat bedrag (50.000 Britse ponden zeg ik uit mijn hoofd) wordt een medicijn niet vergoed door de National Health Service. Zo’n discussie wordt in Nederland nu ook voorzichtig gevoerd. Doktoren en patiënten verzetten zich tegen zo’n discussie, maar ook bekende Nederlanders gaan met het grootste gemak op de populistische toer. Dit is wat nationaal komiek Youp van ’t Hek op 4 augustus schreef in de NRC: “Dat je van God en alles los bent als je je überhaupt durft af te vragen of je de medicatie van kansloze patiënten met de Ziekte van Pompe moet stopzetten omdat ze te duur worden! Omdat ze in sommige gevallen wel 700.000 euro per jaar kosten (….) jagen ze die arme patiënten de stuipen op hun zieke lijven door te dreigen met het stoppen van hun te dure medicijnen!” Enzovoorts. Als we ons door Youp van ’t Hek laten leiden, zal over dertig jaar ons hele nationale inkomen aan gezondheidszorg besteed moeten worden.

24 september 2012

Rob Bats: burgemeester in (Project X) oorlogstijd?

feest in Haren
Hoe doen onze bestuurders het in tijden van nood? Helaas, niet altijd even goed. Neem de watersnoodramp van 1953 die als een dief in de nacht over het Zeeuwse land kwam. Het boek van Kees Slager geeft een minutieus verslag van, onder meer, het optreden van de bestuurders. Er is sprake van weifelende burgervaders; provinciale bestuurders die hun bed niet uit willen komen terwijl de ramp zich al aan het voltrekken was; bestuurders die in paniek op de vlucht sloegen. Enzovoorts. Nu heeft Bats, burgemeester van Haren, de kans gehad zijn daadkracht te tonen tijdens een uit de hand gelopen ‘viraal feest’ in zijn dorp. Is hij geslaagd? Nee dus. Dat het feest uit de hand zou kunnen lopen, was al dagen van te voren bekend. Naar eigen zeggen had de burgemeester met vele scenario’s rekening gehouden, maar niet met het ergste scenario. Jammer, want, zo erkende Bats later, dat was wel het scenario met de meeste realiteitswaarde. Door het ontbreken van dit scenario was er te weinig politie/ME op de been en was het niet mogelijk de orde te handhaven. Resultaat: bejaarde dorpsbewoners werden mishandeld, winkels werden geplunderd en auto’s werden in brand gestoken. Desalniettemin wekte de burgemeester de indruk dat de situatie onder controle was. Miljoenen Nederlanders keken inmiddels huiverend naar de geweldorgie die ook in hun straat had kunnen gebeuren. En ze vroegen zich af of hun burgemeester wel in staat zou zijn hen de gewenste bescherming te bieden.

22 september 2012

Frank de Grave: heraut van grootverdieners?

Frank de Grave moet een integer mens zijn: hij hield het maar twee maanden uit als financiële topman bij DSB-woekerman Dirk Scheringa. Zijn partijgenoot en voorganger bij DSB, Gerrit Zalm, kon het vette salaris van Dirk niet missen. De Grave verkoos schone handen boven een goed gevulde portemonnee. Maar sinds 2010 is hij voorzitter van de orde van medisch specialisten. Een groep die niet bekend staat om hun karige inkomens. Ook een groep die voor een groot deel zelf zijn/haar inkomen bepaalt: hoe meer behandelingen een specialist verricht, des te hoger het inkomen zal zijn. Uit onderzoek blijkt inderdaad dat als er meer specialisten in een bepaald gebied werkzaam zijn, het aantal medische behandelingen groter is, bij eenzelfde gezondheidstoestand van de bevolking. Toch vindt De Grave dat het inkomen van specialisten niet verder omlaag kan. “De Nederlandse specialisteninkomens wijken niet af van die uit andere landen”, zei hij onlangs in een interview. Een gewaagde uitspraak, zeker nu het CBS heeft berekend dat de inkomens van specialisten en dan vooral van vrij gevestigde specialisten tussen 2001 en 2009 per jaar fors zijn gestegen. Binnenkort komt er een rapport over de inkomens van specialisten. We zullen dan zien of Frank de Grave alleen maar de boodschapper is van grootverdieners, of dat inderdaad medisch specialisten ons volledige respect verdienen.

21 september 2012

Johan Bakker: spierziekte met werkzaam medicijn

Johan Bakker heeft de spierziekte van Pompe, maar dankzij het Pompemedicijn kan hij weer volwaardig aan de maatschappij deelnemen, zo meldt hij op zijn website. Hoe weet Johan dat? Hoe kunnen we eigenlijk te weten komen of een medicijn werkzaam is? Dat kan alleen met een zekere waarschijnlijkheid worden bepaald met statistische toetsen. Dat gaat als volgt. Je hebt een groep patiënten die aan een ziekte, zeg de ziekte van Pompe, lijden. Je deelt deze groep in tweeën en je hoopt dat je in beide groepen voldoende mensen kunt vinden die vergelijkbaar zijn met mensen in de andere groep. De patiënten in de ene groep geef je het Pompemedicijn en aan de patiënten in de andere groep geef je een ander medicijn, maar dat kan ook een fakemedicijn zijn, zonder dat de patiënten dat weten. Bij alle patiënten wordt het verloop van de ziekte gemeten. Zijn de patiënten, die het Pompemedicijn toegediend kregen, na verloop van tijd ‘significant’ gezonder? Dat kun je met statistische toetsen nagaan. Als er geen verschil is, is het ‘echte’ medicijn dus niet werkzaam, dat wil zeggen: aan de patiënten kun je net zo goed een fakemedicijn geven dat waarschijnlijk heel wat minder zal kosten dan 750.000 euro per jaar. Let wel, dit wil niet zeggen dat patiënten die het Pompemedicijn krijgen zich niet beter zijn gaan voelen. Dat kan best. Johan Bakker voelt zich ook beter. Als echter statistisch vastgesteld is dat het Pompemedicijn geen andere werking heeft dan een fakemedicijn, weten we (bijna) zeker dat Johan zich niet beter voelt dankzij het Pompemedicijn.    

20 september 2012

Bram Moszkowicz: wie kent hem niet?

Vooral advocaat bij media-aandacht
Dat is misschien wel zijn grootste probleem. Hij wil te graag bekend zijn. Het proces tegen Geert Wilders. Ik geef toe, het was een ridicule vorm van geldverspilling, maar advocaat Bram genoot voor de camera’s van de verontwaardiging die hij eloquent over het voetlicht mocht brengen: dat rechters bij dat proces vooringenomen waren en dat er opzetjes gemaakt zouden zijn door ‘deskundigen’ als Bertus Hendriks om Wilders in een kwaad daglicht te stellen. En, waren er maar meer beruchte, maar tegelijk ook salonfähige criminelen als Willem Holleeder! Bram zou ze allemaal willen verdedigen. Of, anders een crimineel als Desi Bouterse, nu ook nog president van Suriname. Voor draaiende camera’s en met mediaschoonheid Eva Jinek aan zijn zijde zou hij daar een juridische show van weten te maken. Driedubbel genot. Helaas, er zijn ook nog cliënten die hij zonder media-aandacht moet verdedigen als advocaat. Daar schijnt hij dan soms onaangekondigd een medewerker voor te sturen. Wegens het ontbreken van camera’s, naar ik aanneem. Maar wel contant een flinke fee pocketen, natuurlijk. Want hij is wel Bram Moszkowicz. Misschien wordt hij nu geschorst als advocaat. Dan is hij in ieder geval nog te bezichtigen bij het verrekijkprogramma RTL boulevard. Tegen een redelijke vergoeding, een ex-advocaat als Bram Moszkowicz waardig.

19 september 2012

Bert Boer: eerst huisarts, nu kop van Jut

Kop van Jut
In Nederland werden nieuwe medicijnen zelden uit het verzekeringspakket geweerd als de effectiviteit laag was in verhouding tot de kosten. Het gevolg daarvan was dat de farmaceutische industrie in feite alles kon vragen wat ze wilde als ze een nieuw medicijn op de markt introduceerde. Zo zijn de medicijnen tegen zeldzame spierziekten erg duur in het gebruik (tot wel een half miljoen euro per patiënt per jaar), terwijl de werking van deze medicijnen twijfelachtig is. Het zogeheten College voor Zorgverzekeringen (CvZ) heeft nu geadviseerd deze medicijnen niet langer te vergoeden. Bert Boer, voorheen huisarts, is spreekstalmeester van het CvZ. Onlangs gaf hij een interview aan De Volkskrant waarin hij de achtergronden van het advies uiteen zette. Het was een nuchtere zuivere analyse. Als de effectiviteit van een middel niet bewezen is, is het niet verantwoord de gemeenschap daar financieel voor op te laten draaien, zo zei hij. Maar helaas, hij had dat interview beter niet kunnen geven. Hij is inmiddels kop van Jut op diverse internetfora. Citaat: “Deze Bert twijfelt over de werkzaamheid, maar ik vraag mij steeds af waarop dat is gebaseerd. Maar ik vrees een koude wind over Nederland, waarin het woord solidariteit ver te zoeken is. Wie het interview heeft gelezen begrijpt wat ik bedoel.” Nee, ik begrijp het niet. In ieder geval wil ik niet solidair zijn met de farmaceutische industrie die monopoliewinsten boekt.

15 september 2012

Jan Verschuuren: spierziektedokter van een half miljoen

Professor Jan Verschuuren is neuroloog en naar het schijnt gespecialiseerd in spierziekten. De laatste tijd zijn zeldzame spierziekten in het nieuws omdat de medicijnen die tegen deze ziekten ontwikkeld zijn erg duur zijn in het gebruik (tot wel een half miljoen euro per patiënt), terwijl de werking van deze medicijnen twijfelachtig is. Het zogeheten College voor Zorgverzekeringen (CvZ) heeft nu geadviseerd deze medicijnen niet langer te vergoeden. Het CvZ baseert dit advies op basis van rapporten die men op de site van het CvZ kan nalezen. Ik weet niet of die rapporten zorgvuldig zijn, maar iedereen die het wil kan er kritiek op leveren. Professor Jan Verschuuren dus ook. Misschien heeft hij dat ook gedaan, maar daar was in het NOS-journaal van vandaag niet veel van te merken. Hij verscheen in dat journaal om voornamelijk suggestieve opmerkingen te maken over het advies van het CvZ. “Ik zie toch ook patiënten,” zei hij, daarmee suggererend dat hij een betere statisticus is dan de statistici die de CvZ rapporten hebben gemaakt. “Door die medicijnen niet meer te vergoeden, loop je de kans dat het onderzoek naar een werkend medicijn tegen die ziekten wordt stop gezet”, daarmee suggererend dat het misschien maar beter is medicijnen die niet werkzaam zijn toch te vergoeden, want anders houdt de medicijnenindustrie op medicijnen te ontwikkelen. Als dat de ethiek is van de medicijnenindustrie, moet die industrie zo snel mogelijk genationaliseerd worden in plaats van niet werkzame medicijnen te blijven financieren uit de ziektekostenpremies.

13 september 2012

Stef Blok (VVD): geen rekenwonder

Stef Blok is fractievoorzitter van de VVD en was bij de afgelopen verkiezingen campagneleider voor zijn partij. Hulde voor zijn leiding. Die 10 zetels winst komen toch ook een beetje door hem. Niet dan? Nee hoor, zegt de altijd bescheiden Stef Blok in een interview met RTL: “Het komt omdat de kiezers duidelijk hebben gemaakt dat zij willen dat de koers van de afgelopen twee jaar wordt doorgezet.” Eens kijken. De koers van de afgelopen twee jaar werd uitgezet door de VVD (31 zetels), het CDA (21 zetels) met gedoogsteun van de PVV (24 zetels). Die uitgezette koers berustte dus op 31+21+24=76 zetels. Nu hebben deze ‘koerspartijen’ samen 41 (VVD) +13 (CDA)+15 (PVV) = 69 zetels. Zou Stef Blok niet weten dat 69 minder is dan 76. Laten we duimen dat hij geen kandidaat voor de post van minister van financiën is. Gaat met Stef aan het roer het financieringstekort van de overheid toch nog stijgen!  

Diederik Samson of Emile Roemer: ook geen keus

Emile Roemer en zijn SP denken dat iedereen die arm en aan de onderkant van de maatschappij zit, door de bovenkant (waaronder natuurlijk bankiers en types als Scheringa en Zalm) onderdrukt en uitgebuit wordt. Eigen schuld, dikke bult, daar gelooft de SP niet in. Dat geloof kan niet voor 100% kloppen, maar misschien wel voor 80 of 90%. De kredietcrisis en schuldencrisis komen in ieder geval niet van beneden. Dus, zo redeneerde de SP, ligt het ook niet voor de hand  om de crisis op te lossen door de onderkant te straffen. Sympathiek, daarom kreeg de SP toch, ondanks twijfels, mijn stem in 2010. Maar nu, met de tweestrijd PvdA versus VVD, betekende een stem voor Emile Roemer (SP) een grotere kans dat de VVD zou winnen. Een stem voor Diederik Samson (PvdA) betekende daarentegen een grotere kans op een paars kabinet (PvdA-VVD) met opnieuw Rutte (VVD). Voor linkse kiezers was er dus eigenlijk geen keus. Wie je ook stemde, je kreeg er altijd Mark Rutte voor terug. Rechtse kiezers hadden daar natuurlijk ook last van. Zoals Mark Rutte zelf zei: "een stem voor Wilders (PVV) is een stem voor Samson." Hij zei er natuurlijk niet bij dat een stem voor Rutte ook een stem voor Samson was. Ingewikkeld. Soms verlang ik wel eens gewoon naar een tweepartijenstelsel voor Nederland

11 september 2012

Diederik Samson of Mark Rutte: geen keus

Wat zal Paars (of Paars+, of Paars/roze, whatever) straks gaan brengen: belastingverlagingen (VVD) en uitgavenverhogingen (PvdA), of belastingverhogingen (PvdA) en uitgavenverlagingen (VVD)? Paars II (1998-2002) leverde de eerste optie op met als gevolg dat het financieringstekort van de overheid aan het eind van de rit lang niet zo laag was als het had kunnen zijn. Maar Paars III (2012/3-?) kan wel eens de tweede optie opleveren, want beide heren zijn immers redelijk eurofiel. Ze zijn beiden bereid het financieringstekort flink te verlagen, ook al is er geen enkele economische of sociale reden om dat nu te doen. Wij (kiezers) hebben geen keus: wij kiezen voor belastingverhogingen  en uitgavenverhogingen (PvdA), of, desnoods kiezen we voor  belastingverlagingen en uitgavenverlagingen (VVD), maar we krijgen een diarree terug waarin de verschillende menu’s tot één hutspot zijn verwerkt.

10 september 2012

Carel Kuyt: Nieuwsminuutje

Ik was een fan van Clairy Polak, de anchor woman van NOVA, het actualiteitenprogramma dat werd opgevolgd door Nieuwsuur. Als zij iemand interviewde, was het de kijker duidelijk dat zij verstand had van het onderwerp dat ter sprake kwam. Zij ging door op de redeneringen van de geïnterviewde en liet als het even kon de zwakheden van de betoogtrant van haar partner fijntjes aan de oppervlakte komen. Maar Clairy Polak mocht niet mee naar Nieuwsuur en werd vervangen door jongere presentatoren. Dat zijn presentatoren die niet meer lijken te weten dan wat er door hun redacteuren is ingefluisterd. Ze roepen wat oppervlakkige weetjes om, het liefste van maar één kant belicht. Of dat de linkse kant is, zoals rechtse criticasters ons willen doen geloven, ik zou het niet weten. Het lijkt mij eerder de domme kant. Het kan ook haast niet anders, zeg ik er ter vergoelijking bij, want het programma is nog niet begonnen of er moet alweer een voetbalwedstrijd tussendoor. Nieuwsuur is meer een Nieuwsminuut. Vandaag stond er een opiniestuk van Carel Kuyt, de hoofdredacteur van Nieuwsuur in De Volkskrant. Hij reageerde op een kritisch stuk over zijn programma. Geen idee wat hij beoogt te zeggen. De volgende zin was de enige waar ik een touw aan vast kon knopen: “Het is goed om na te denken over vorm en inhoud en hoe die zich tot elkaar verhouden.” Het resultaat van dat denkproces krijgen we niet te horen. Wat we van Carel echter te zien krijgen in zijn Nieuwsminuutje is vaak een belediging voor de kijker die informatie wil. De juiste verhouding tussen vorm en inhoud is kennelijk nog niet gevonden.

09 september 2012

Dick Swaab: kan helaas geen oppasopa zijn

De mooiste tijd in je leven is als je kinderen klein zijn. Helaas heb je dat pas door als ze al groot zijn. Dan zou je wel terug willen naar de tijd dat ze nog tegen je zeggen: “Papa, ik ga van de glijbaan af. Vind je dat een goed idee?” Veel ouders blijken heimwee te hebben naar die voor velen toch onbezorgde tijd en daarom willen ze misschien ook zo graag opa of oma worden. “Nu ga ik er echt van genieten,” zeggen dan de opa’s en oma’s die natuurlijk ook wel weten dat ze hun kleinkinderen niet zo vaak zullen zien als hun eigen kinderen toen ze klein waren. Maar deze argumenten gelden niet voor Dick Swaab. Hij is geen oppasopa of zo, zegt hij dit weekend in De Volkskrant. Onwillekeurig (dat wil zeggen, zonder vrije wil) denk ik dan natuurlijk aan zijn ‘We-zijn-ons-brein’ boek. In dat boek komt hij met de stelling dat ons gedrag bij de geboorte al voor een belangrijk deel vastligt. Zou ‘oppasopa zijn’ ook al gedetermineerd zijn? Dan zou Dick  Swaab misschien dolgraag oppasopa willen zijn, maar helaas hebben zijn hersenen 67 jaar geleden vastgelegd dat deze taak er absoluut niet in zit. Arme Dick Swaab: bij geboorte veroordeeld tot een levenseinde op een zolderkamertje ver weg van zijn kleinkinderen.

08 september 2012

Cees Veerman: hotshot toezichthouder

Over Cees Veerman heb ik gemengde gevoelens. Hij is/was een hereboer in Frankrijk en ontving daarom tonnen landbouwsubsidies van de EU. Kan gebeuren, ook al zijn die landbouwsubsidies voor welvarende boeren in Europa verwerpelijk. Maar hij werd ook nog eens minister van landbouw. Kan ook gebeuren, al was hij tijdens zijn ministerschap wel weer iets te enthousiast over het landbouwbeleid van de EU, waar hij zelf zo mooi aan verdiende. Dat is misschien niet helemaal eerlijk: laten ze zeggen dat hij er als minister niets aan gedaan heeft om dat beleid te veranderen. Later liet hij zich kennen als sociaal geweten van het CDA. Twijfel. Twijfel. En nu blijkt hij sinds 1 januari dit jaar toezichthouder van het VUmc te zijn. Veerman is bijna overal in Nederland toezichthouder, zo lijkt het. En ik geloof dat hij ook nog mijn collega is in Tilburg. De man is overal. Enfin, toen Veerman aantrad was het VU ziekenhuis al een en al onrust. Onrust om het mediabeleid, onrust om de afdeling longchirurgie. Klokkenluiders werden ontslagen en weer aangenomen. Er lag al een vernietigend rapport van de inspectie voor de zorg. De reactie van het bestuur was om weer andere klokkenluiders te ontslaan. Half Nederland verontwaardigd. Cees Veerman, toezichthouder, kwam pas in actie toen het VU ziekenhuis op ontploffen leek te staan. De grote knal werd voorkomen, omdat twee bestuursleden opstapten. Waarschijnlijk vrijwillig, maar het derde bestuurslid, ongeleid projectiel Wim Stalman, mocht gewoon blijven zitten toen die zijn baantje niet wilde opgeven. Nu heeft ook de ondernemingsraad van het VUmc kritiek op Veerman. Heeft hij wel tijd genoeg om zich bezig te houden met de perikelen bij het ziekenhuis? Wat een onzinnige vraag, zeg. Cees Veerman is een hotshot. Die gaat zich toch niet druk maken om zo'n incident, zoals hij enige tijd geleden de perikelen bij het ziekenhuis zelf omschreef.

07 september 2012

Johan Witteveen (91): niet bepaald VVD

Hij lijkt opeens uit de doden opgestaan. Johan Witteveen, in de jaren 60 minister van financiën voor de VVD, laat nu in zijn 92e levensjaar weer van zich horen. Veertig jaar geleden in 1972 las ik als student economie zijn proefschrift uit 1946. Ik was onder de indruk. Wiskunde, economie en statistiek, allemaal inéén en dat in een tijd dat dit nog heel zeldzaam was. Ik voelde me erg alpha en was dat ook. Voor mij was dat genoeg reden om na mijn derde jaar van economie naar econometrie te switchen. Dankzij VVD-er Johan Witteveen. En nu zegt de hoogbejaarde Witteveen dat hij altijd een verlegen man is geweest, maar dat overwonnen heeft en in één moeite door zegt hij dat het absurd is om zo veel te bezuinigen met zo’n groot handelsoverschot. Hij heeft mijn hart opnieuw gestolen, maar ongetwijfeld niet Mark Rutte’s (VVD) hart.   

06 september 2012

Coen Teulings (CPB): lijsttrekker voor de VVD

Coen Teulings ben ik de afgelopen 30 jaar op diverse plekken in de economisch-academische wereld tegen gekomen. Prima vent, soms een beetje te ambitieus, maar goed terecht gekomen als directeur van het CPB. En natuurlijk was hij de afgelopen weken volop in het nieuws door de doorrekeningen van de verkiezingsprogramma’s die het CPB voor iedere verkiezing maakt. Als de CPB-modellen ergens ongeschikt voor zijn, dan is het daarvoor. Vooral ook omdat er in die modellen allerlei aannames worden gemaakt die je moet geloven, maar niet op empirisch bewijs zijn gebaseerd. Helaas is het voornamelijk een ‘rechts’ geloof, bijvoorbeeld dat verlaging van de sociale uitkeringen goed is voor de werkgelegenheid. Daar is weinig bewijs voor. Het is daarom geen wonder dat vooral Mark Rutte (VVD) tijdens de vele debatten royaal citeerde uit de doorrekeningen van het CPB. Hij gelooft kennelijk meer in de wereld van het CPB-model dan in zijn eigen programma. Maar: dan kan hij toch net zo goed de campagne aan CPB-directeur Coen Teulings overlaten. Coen kan bovendien als enige in Nederland en de wereld precies voorspellen wat er de komende 40 jaar in Nederland en elders gaat gebeuren. Coen Teulings for president.

05 september 2012

Hans Berg: toezichthouder, maar geen hotshot

Het VU ziekenhuis
Hans Berg was toezichthouder bij het medisch centrum van de VU. Hij kaartte, naar eigen zeggen in een interview in De Volkskrant, de wantoestanden bij het VU ziekenhuis aan bij het bestuur zoals een goed toezichthouder behoort te doen. Maar het bestuur bleek niet vatbaar voor kritiek. Hij had zich er niet mee te bemoeien, zo kreeg hij te horen. Binnen de raad van toezicht kreeg hij ook geen enkele steun. Hij zei: “Veel toezichthouders zijn hotshots; bankdirecteuren, topadvocaten, oud-politici. (…) Die hebben echt geen tijd om alles bij te houden. Toch hebben organisaties zulke types graag als toezichthouder. Dat staat interessant, ze hebben contacten. (…) Allemaal mooi, maar als er echt ernstige problemen komen, heeft juist zo’n hotshot veel te verliezen. Die zal niet zo snel stevig optreden, want die negativiteit kan afstralen op de rest van zijn carrière.” Hans Berg is inmiddels vertrokken als toezichthouder. Wie zitten er nu? Nog pas sinds 1 januari zijn daar: Cees Veerman en oud bankiers Jacqueline Rijsdijk en Alexandra Schaapveld. Inderdaad, allemaal hotshots. Mag Hans Berg weer terug?

04 september 2012

Pieter Kalbfleisch: met mobiel, maar zonder hersenen

De Hamas-terroristen schijnen intussen door te hebben dat als er Israëlische militairen in de buurt zijn, ze beter hun mobiel uit kunnen laten. Anders kan het ze hun leven kosten. Telefonerende terroristen zijn een makkelijk doelwit voor Israëlische gevechtsvliegtuigen. Voormalig rechter en hotshot Kalbfleisch, die, naar het schijnt (de rechter moet er nog over oordelen, dus zekerheid is er nog niet) een bevriende rechter omkocht om gunstig voor hem te oordelen in een geding over een ontwikkelingsproject, heeft ook een mobiel. Dankzij zijn gebruik van die mobiel weten we nu dat hij de afgelopen tijd pogingen heeft gedaan belastende informatie te krijgen over een vroegere geliefde, die de belangrijkste getuige tegen hem is. Als zij onbetrouwbaar blijkt, is het bewijs van zijn corruptie ook onbetrouwbaar. Vandaar. Die informatie moest van een rechtbank komen en zou dus niet voor hem en zijn maatjes toegankelijk moeten zijn. Toch wel: Kalbfleisch koopt, vanuit zijn Zwitserse villa, desnoods een hele rechtbank om, zo lijkt het. Dat moest geheim blijven, natuurlijk, maar dat bleef het niet. Zijn mobiel werd door justitie afgetapt, zo weet de NRC te melden. Dus, ligt een nieuwe ronde van corruptie door K. alsnog op straat. Kalbfleisch acht zich misschien onkwetsbaar met zijn mobiel, maar hij had beter in de leer bij Hamas kunnen gaan.

Ab Klink: wonderdokter?

Ab Klink staat zijn mannetje
Ab Klink was van 2007 tot 2010 minister van volksgezondheid in het kabinet Balkenende IV. Toen dat kabinet ten val kwam, stapte hij uit de politiek toen zijn partij, het CDA, met de PVV ging samenwerken. Het leek erop alsof hij niet zijn eigen carrière maar zijn principes voorop stelde. Dacht ik toen. Maar in dat beeld zijn al heel wat deuken gekomen. Eerst ontkende hij dat de overheid, waaronder ook hij zelf als minister, iets fouts had gedaan bij de geitenkoorts. Ondanks onafhankelijke bewijzen van het tegendeel. Toen wilde hij dat CDA-politici die wel met de PVV hadden samen gewerkt, zich daarvoor zouden rechtvaardigen. Alsof ze besmet waren. Inmiddels is Klink consultant bij adviesbureau Booz & Company. In die laatste functie heeft hij een rapport geschreven over kostenbesparingen in de zorg dat afgelopen zomer uitkwam. Hij schrijft dat er in de zorg door ‘kwaliteitsverbetering’ wel zo’n 8 miljard euro kan worden bespaard. Dat leidde tot enorme discussie in de media, maar ik kon zijn rapport niet serieus nemen: het was de druppel. Waarom? Omdat onder zijn bewind als minister de zorguitgaven als percentage van het nationaal inkomen van ruim 13 naar bijna 15 percent zijn gestegen. Dat komt neer op zo’n kleine 10 miljard euro extra uitgaven aan zorg in drie jaar tijd. Een record. Hij is dus niet bepaald de aangewezen wonderdokter die nu moet gaan zeggen hoe de uitgaven in de zorg beperkt kunnen worden.

03 september 2012

Alexander Pechtold: ziet nog licht branden in de EU

De EU begrotingsnormen hebben, sinds die 20 jaar geleden in de EU werden afgesproken, nooit gewerkt. Landen hielden zich er niet aan en werden toch nooit gestraft, vooral omdat de landen zelf, Duitsland en Frankrijk voorop, mee mochten beslissen over de straf. Desondanks kregen die begrotingsnormen een prominente plek in de Europese grondwet waar de Nederlandse kiezer in 2005 zijn oordeel over mocht uitspreken. Was het niet voormalig D66–voorman Laurens-Jan Brinkhorst die toen zei dat als de kiezer de grondwet zou verwerpen het licht uit zou gaan? De grondwet werd niet aangenomen, maar het licht bleef branden. SP-leider Emile Roemer zei afgelopen zomer dat hij zich niet langer wil vastbinden op die normen, mocht hij premier worden, en hij zal ook weigeren een eventuele EU-boete te betalen bij overschrijding van de norm. D66-leider Alexander Pechtold zei als reactie een kandidaat-regeringsleider met dit soort ‘rabiate standpunten’ niet serieus te nemen. D66 stemt wel van harte in met steun aan de Zuid-Europese landen die zich niet aan de EU-begrotingsnormen hebben gehouden. Nederland stort nu tientallen miljarden euro’s aan garanties in een fonds dat is opgericht om deze landen te ondersteunen. Geen enkel land zal Nederland hoeven te ondersteunen als hier het begrotingstekort iets boven de 3% uitkomt. Toch dreigt Nederland dan, als eerste land in de geschiedenis van de EU, een boete te moeten betalen. D66 houdt erg veel van Europa en liefde maakt blind, tenslotte, ook als de partners niet erg bij elkaar passen en de verkeerde landen gestraft dreigen te worden. Zelfs nu een besluiteloze EU steeds verder in de fuik van financiële chaos wordt getrokken, ziet Pechtold het licht in de EU nog steeds branden. Dit ondanks het feit dat het licht volgens zijn prominente partijgenoot Brinkhorst allang uit had moeten zijn.

02 september 2012

Emile Roemer: toch geen dead body

Hoe zat dat ook alweer met de begrotingsnorm van 3%, de Europese eis dat het tekort van de overheid niet hoger dan 3% mag zijn? Het was tot 2010 vrijheid-blijheid. Frankrijk, Duitsland, maar natuurlijk vooral Griekenland, Italië en Portugal lapten in het eerste decennium van deze eeuw geregeld de norm aan hun laars. Ongestraft. Voor de Tweede Kamer was het nooit een reden de Europese begrotingsnormen ter discussie te stellen. Totdat de kredietcrisis overging in de eurocrisis, nu meer dan twee jaar geleden en Griekenland op de rand van een faillissement bleek te staan. Toen verkondigde de Tweede Kamer opeens heel dapper dat er geen cent Nederlands belastinggeld naar Griekenland zou mogen. Een paar weken later was die dapperheid alweer vergeten, want nadat Frankrijk en Duitsland hadden besloten dat de lidstaten Griekenland toch te hulp moesten schieten, mocht er van de meerderheid in het parlement opeens wel Nederlands belastinggeld naar Griekenland. Het was het begin van een patroon: de Tweede Kamer zegt “tot hier en niet verder” en even later gaat de Tweede Kamer onder druk van de grootmachten in de EU toch weer verder. Nederland heeft inmiddels voor vele tientallen miljarden aan cheques afgegeven aan de diverse noodfondsen in de EU die zijn opgericht om de landen overeind te houden die zich niet aan de begrotingsregels hielden. Ieder weldenkend mens moet toch inzien dat het dan de omgekeerde wereld zou zijn als Nederland een boete door de EU krijgt opgelegd als het overheidstekort ietsje boven de 3% uitkomt? Dat zag SP-leider Emile Roemer ook in en hij verkondigde afgelopen zomer dat hij zich niet wil vastbinden op de Europese 3%-norm. Mocht hij premier worden, dan zal hij ook weigeren (“over my dead body”) een eventuele EU-boete te betalen. Dat leidde tot grote deining onder de politici van andere partijen. D66-leider Alexander Pechtold, bijvoorbeeld, zei een kandidaat-regeringsleider met dit soort ‘rabiate standpunten’ niet serieus te nemen. Emile Roemer was toch een beetje van slag door dit soort politici met een slecht geheugen. Een dag na zijn ‘dead body’ uitspraak zei hij al dat hij het allemaal niet zo bedoeld had. Helaas. Hij wilde eerst de strijd aangaan met Brussel om het in zo’n geval niet tot een boete te laten komen. Kennelijk niet tot de dood er op volgt.

01 september 2012

Universiteitsbestuurders als Vladimir Poetin

De Russische president Poetin is de laatste tijd druk bezig iedereen die kritiek op hem heeft achter slot en grendel te zetten. Hoogtepunt, of eigenlijk dieptepunt, was natuurlijk de twee jaar strafkamp voor leden van de meisjesband Pussy Riot. Poetin begrijpt niet dat een democratie een vrijplaats zou moeten zijn voor wilde meningen. Sommige universiteitsbestuurders begrijpen ook niet dat een universiteit, weliswaar geen democratie, maar toch een broedplaats van ideeën en opinies is. Zij zouden stiekem ook wel mensen met onwelgevallige meningen naar een strafkamp willen sturen. Zo schreef ik eens dat “de universiteitsbesturen te veel boter op het hoofd hebben als ze protesteren tegen bezuinigingen op onderwijs en onderzoek. Zelf besteden ze meer dan de helft (ruwe schatting) helemaal niet aan onderwijs en onderzoek.” Direct kreeg ik een mailtje van een van mijn bestuurders (ik noem niet zijn naam, maar, wees gerust, hij is geen universiteitsbestuurder meer) waarin hij mij meedeelde dat ik “de universiteit schade berokken door de rijksbezuinigingen van ‘dun’ commentaar te voorzien...” en: ”De medewerkers waar jij het over hebt beslaan maximaal 5 % van ons budget. Jouw opvatting is dus zeer dubieus.” Deze bestuurder was in zekere zin nog erger dan Poetin. Hij dacht dat ik het over hem had (“ons budget”), maar ik had het over ‘de’ universiteiten in het algemeen. De meisjes van Pussy Riot hadden het tenminste echt over Poetin. Later kreeg ik van deze bestuurder nog eens een brief waarin hij mij dreigde dat mijn “publiekelijk opereren” tot “disciplinaire en rechtspositionele maatregelen” zou kunnen leiden. Horen wij daar inderdaad niet het verlangen naar een strafkamp voor recalcitrante academici?