30 juni 2012

Uw bangahitlijst van ‘slechte’ mensen: 4, 3 en 2

Hoe slecht zijn mensen aan wier wetenschappelijke, politieke of financiële integriteit wordt getwijfeld? Een kwestie van smaak. Wie wil kan ‘slechte’ mensen slecht vinden, wie het niet wil (inclusief de ‘verdachte’ zelf natuurlijk) wast zijn handen in onschuld. Maar daar gaat het nu even niet om. Het gaat er nu om welke ‘slechte’ mensen de meeste hits gehad hebben de afgelopen 8 maanden. Daarom nu aflevering 3 van de bangahitlijst (we bewaren nummer 1 voor een aparte aflevering).
Op 4:
Aalt Dijkhuizen. Als je op de universiteit en hogescholen een echte grootverdiener wilt worden moet je het bestuur in. Aalt Dijkhuizen is een ambitieuze bestuursvoorzitter en grootverdiener bij de Universiteit van Wageningen met een salaris van 350 duizend euro. Volgens krantenberichten is hij een dictator die ja-knikkers om zich heen verzamelt en iedere kritiek de kop indrukt. Toch is er nog geen burgeroorlog aan de Universiteit van Wageningen uitgebroken.
Op 3:
Piet Hein Meeter was even de baas bij accountant Deloitte, maar hij bleek financiële belangen te hebben in bedrijven die Deloitte controleert. Een doodzonde voor een accountant. Meeter moest opstappen als CEO, dat wel, maar aangezien hij al meer dan 6 jaar bij Deloitte werkte, werkte hij wellicht al heel lang in zonde.
Op 2:
Marcel de V. heeft een zeer verdienstelijke tweede plaats met meer dan 1000 hits, verdeeld over 2 museumstukken. U kunt geen genoeg van deze slechterik krijgen, want er wordt nog steeds naar hem gekeken. Hij was ‘treasurer’ van de woningbouwcorporatie Vestia en gokte voor miljarden euro’s met de kas. Het liep mis. Voor miljarden euro's dus. Huurders en belastingbetalers mogen de rekening betalen. Omdat er corruptie in het spel was, werd hij wel verdachte. Zijn baas, Eric Staal, die uiteindelijk verantwoordelijk was voor de zwendel (hij was immers baas), werd geen verdachte. Hij kreeg zelfs miljoenen toe bij zijn ontslag en schijnt nu in zijn villa in Bonaire aan het uitbuiken te zijn.

29 juni 2012

Uw bangahitlijst van ‘slechte’ mensen: 7, 6 en 5

Nu we deze zomer geen ‘verse’ slechte mensen meer kunnen aanvoeren, wegens zomersluiting, sluiten we af met de ‘slechte’ mensen die u het liefst gelezen heeft de afgelopen 8 maanden. In de vorige aflevering nummer 10, 9 en 8. Nu 7,6 en 5 op de hitlijst van ‘slechte’ mannen.
Op 7:
Diederik Stapel, sociaal psycholoog en ex-collega. Een erkende bad guy. Hij bezorgde de sociale psychologie een slechte naam door zelf zijn data te fabriceren. Met die fake data wist hij toppublicaties te genereren. Iedereen trapte erin, alleen drie jonge wetenschappers, die met hem samen werkten, roken onraad en brachten hem ten val. Buiten de sociale psychologie zullen nog maar weinig mensen de sociaal psychologen en de sociale psychologie vertrouwen.
Op 6:
Bert Molenkamp. Hij was topbestuurder bij de onderwijsgroep Amarantis. Hij richtte deze onderwijsgigant door wanbeleid te gronde. Er was te dure huisvesting, slechte en riskante investeringen in grond en gebouwen, te weinig geld voor het onderwijsproces zelf. Het droeg allemaal bij aan de teloorgang van Amarantis, maar toen zat Molenkamp al weer in een nieuwe baan.
Op 5:
Koos Janssen, burgemeester van Zeist, is tijdelijk beroemd geworden, omdat  hij voorzitter van de Raad van Toezicht bij de onderwijsgroep Amarantis was, die door Molenkamp (zie hit 6) naar de afgrond werd geduwd. Janssen wist van het wanbeleid, maar bleef liever vriendjes met de bestuursvoorzitter. Toen de topbestuurder toch maar zijn biezen pakte kreeg hij een paar ton mee van Koos. Koos dacht zelf dat hij niets verkeerd had gedaan, maar anderen dachten daar achteraf heel anders over.

28 juni 2012

Zomersluiting met vrije toegang tot bangahitlijst

De zomer komt er aan en alle slechte en ‘slechte’ mannen zijn hun koffers aan het pakken. Sommigen doen dat om even de gevolgen van hun eigen slechtheid te ontlopen en anderen doen dat om op een heet strand te gaan liggen. Die laatsten denken dat ze niet ‘slecht’ zijn en na de zomer gewoon verder kunnen gaan met wat ze altijd al deden. Gelukkig doen ze dat verder gaan soms elders. Wij wensen elders dan veel sterkte. Hoe dan ook, de ‘slechte’ mensen (dus bijna altijd mannen) raken uit het zicht en wij kunnen dus even geen verse exemplaren in ons museum van ‘slechte’ mensen ophangen. Daarom tot 1 september geen nieuwe aanvoer. De oude exemplaren blijven natuurlijk aan de digitale muur hangen en, er is, zoals altijd gratis toegang. Het is natuurlijk ook leuk om te weten welke ‘slechte’ mannen de afgelopen 8 maanden het meest populair waren. Daarom in drie afleveringen de bangahitlijst van ‘slechte’ mannen. Vandaag nummer 10, 9 en 8.
Op 10:
Job Cohen. De voormalige PvdA-leider steunde het Kabinet Rutte op een aantal essentiële onderwerpen, zoals pensioenen en Europa. Weinigen begrepen dat een oppositiepartij zich geroepen voelde een ‘vijandelijk’ kabinet in het zadel te houden, maar volgens Cohen kreeg hij iets terug voor die steun. De voorbeelden die hij gaf, klopten echter niet. Misschien jokte hij, maar misschien kon Job niet zo goed rekenen.
Op 9:
Arnold Heertje. Eminence grise van de Nederlandse economenwereld, met curieuze opvattingen. Hij vindt dat er meer gespaard moet worden nu we in een recessie zitten en hij denkt dat Nederland weinig spaart. Dat laatste is niet waar. Hij vindt ook dat zijn partij, de PvdA, zich van Europa afkeert, terwijl de PvdA net als de meeste andere politieke partijen blind de Europese koers volgt (die op zichzelf ook weer blind is).
Op 8:
Rik Driehuis en Jason Halman. Een drama over jongens die droomden van sportroem, maar het niet haalden terwijl jeugdvriend (Marco van Basten) en broer (Gregory Halman) wel de top bereikten. De een reed zich dood, de ander vermoordde zijn broer.

27 juni 2012

Dirk Smeesters: fraude of wetenschap?

Een van de heersende gebruiken van onderzoek in mijn vakgebied, economie, is als volgt. Je leidt een hypothese af over een bepaald onderwerp. Vervolgens ga je dan op zoek naar data die je hypothese kunnen ondersteunen. Omdat er bij economische verschijnselen een heleboel factoren een rol spelen, moet je zoveel mogelijk factoren bij de vergelijking betrekken. Economen doen dat met statistische methoden zoals regressieanalyse. Regressies kun je op talloos veel manieren ‘draaien’ en dat is een voordeel, want dan zit er altijd wel een resultaat tussen dat de afgeleide hypothese het beste ondersteunt. Die neem je dan en de rest gooi je weg. Fraude? Tja, eigenlijk wel, maar eigenlijk ook weer niet, omdat de economische werkelijkheid zo veelsoortig is dat je niet alle resultaten kunt laten zien. Dus laat je alleen zien wat je het beste uitkomt. Sociaal psychologen doen wat economen ook doen. Ze verzamelen (dus niet: fabriceren) data en kijken of die kloppen met de geformuleerde hypothese. Dat deed sociaal-psycholoog Dirk Smeesters van de Eramus Universiteit ook. Resultaten die niet erg in overeenstemming waren met zijn hypothesen liet hij weg. Klaar is Kees, dacht Dirk, maar een collega dacht te weten welke data Dirk had weggelaten en vroeg daar om. Als Dirk een econoom was geweest, zou hij tabellen met regressieresultaten hebben opgestuurd waar geen mens wijs uit kan worden, maar helaas hij is een sociaal psycholoog. Sociaal psychologen gebruiken geen grote databestanden, zoals economen doen. Zij houden een enquête onder, zeg 23, mensen en als je dan de waarnemingen die je niet zo goed uitkomen weg gooit, valt dat op. Hij staat nu bekend als een ‘frauderende wetenschapper’. Jammer voor Dirk, maar dan had hij maar een echt vak moeten kiezen.

25 juni 2012

Nurten Albayrak: dader of slachtoffer?

Afgelopen weekend stond in het Volkskrant Magazine een interview met Nurten Albayrak. Zij werd bij het NOS-journaal door anonieme medewerkers van het Centraal Orgaan Asielzoekers (COA) een despoot, een zonnekoningin en een manipulator genoemd; een beeld dat door de commissie Scheltema werd bevestigd. Waarom heb ik dan toch het onaangename gevoel dat er iets niet klopt bij deze affaire? Waarom moest minister Gerd Leers die in het immigratiebeleid niets tot stand wist te brengen opeens zo flink doen en haar op non-actief zetten? Hoe kon de raad voor journalistiek het aannemelijk vinden dat het NOS-journaal deugdelijk onderzoek had verricht, terwijl de raad de betrouwbaarheid van de informatie niet heeft kunnen verifiëren? Waarom voerde de commissie Scheltema ook alleen maar anonieme getuigen op, terwijl Albayrak allang niemand meer kwaad kon doen? Waarom vindt PvdA-kamerlid Martijn van Dam dat Albayrak voor de rechter moet worden gesleept, terwijl zijn partijgenoot Eric Staal, onder wiens bewind voor miljarden werd gesjoemeld bij woningcorporatie Vestia, ongemoeid wordt gelaten? Waarom dekte Michiel Scheltema in een eerder rapport wel Gerrit Zalm die bij DSB meegewerkt had aan het verkopen van wurgcontracten aan argeloze consumenten en daar ¾ miljoen euro per jaar mee verdiende, maar pakte hij Albayrak wel keihard aan? Was, zoals Albayrak zelf zei in het interview, zij een makkelijk doelwit? Ik heb geen antwoorden, maar wel grote twijfels.

22 juni 2012

Herman Blom: grootverdiener in de zorg, maar niet genoeg

Blom zorgde te goed voor zichzelf
Vaak wordt er beweerd dat topfunctionarissen bij (semi)overheidsinstellingen hoge salarissen moeten verdienen omdat anders de ‘toppers’ naar elders uitwijken. Voorbeelden die aantonen dat hoge salarissen juist de verkeerde mensen aantrekken stapelen zich inmiddels op. Voor deze mensen is een ‘hoog’ salaris nooit hoog genoeg en daarom knutselen of frauderen ze er nog wat inkomsten bij. Herman Blom is wegens frauduleus declaratiegedrag als bestuurder van Zorgpartners Midden Holland (ZMH) in juni 2011 ontslagen, zo meldde de Volkskrant deze week. Het inkomen van 225.000 euro dat Blom bij ZMH verdiende was niet genoeg om er luxe privédiners zelf van te kunnen betalen en dus declareerde hij die bij ZMH. Ondanks dit frauduleus declareren bij ZMH zou hij per 1 juli 2012 aan een nieuwe bestuursfunctie beginnen bij Careyn, een van de grootste zorgaanbieders in Nederland. De antecedenten van Blom waren kennelijk niet heel erg nauwkeurig onderzocht door Careyn. Nadat de Volkskrant deze zaak in de publiciteit bracht zag Blom alsnog af van zijn nieuwe functie. Uiteraard had hij niets fout gedaan bij ZMH, zo meldde zijn advocaat. Hij had zich 24/7 voor ZMH ingespannen waarbij werk en privé soms door elkaar liepen. Dat wel, maar het privébelang kwam altijd op de tweede plaats. Uiteraard, maar niet heus. Gelukkig worden slechte mensen soms toch gestraft voor wandaden of wanbeleid. Het is wel vreemd dat daar het speurwerk van een krant voor nodig was en degenen die Blom bij Careyn benoemden dat speurwerk achterwege lieten.

21 juni 2012

Gerrit Zalm (ABN/AMRO v/h DSB): niet vrij gepleit

De curatoren die zich bezighouden met de afhandeling van het faillissement van de Dirk Scheringa Bank (DSB), hebben deze week een onderzoek gepubliceerd over de oorzaken van het falen van de DSB. Veel nieuws staat er niet in: de DSB werd niet professioneel geleid en Dirk Scheringa was een alleenheerser die weinig tegenspraak duldde. Hij luisterde ook niet naar zijn financieel beter onderlegde medebestuurders over de penibele financiële situatie waarin het bedrijf verkeerde.  Een van die medebestuurders was Gerrit Zalm die van eind 2007 tot eind 2008 bij DSB werkzaam was. Uit het onderzoek blijkt dat Zalm diverse voorstellen deed om de lange-termijn financiering van DSB gezonder te maken. Scheringa nam ze niet over. Niet zo verwonderlijk: Zalm was door Scheringa alleen maar aangenomen om zijn DSB betrouwbaar te doen lijken. In ruil voor die ‘functie’ kreeg Zalm ¾ miljoen euro per jaar. Zalm moet geweten hebben dat hij alleen maar als schaamlap diende. Hij moet ook geweten hebben van de gebrekkige naleving van de zorgplicht aan klanten. De curatoren constateren dat de schendingen van de zorgplicht door DSB, die al voor 2005 bestonden, structureel van aard waren. De DSB heeft dit onderwerp nooit serieus genomen. Ook Zalm deed dus onvoldoende om de klanten van de DSB te beschermen. Eind 2008 vroeg de minister van financiën, Wouter Bos, hem om de genationaliseerde ABN/AMRO te gaan leiden, voor hetzelfde salaris als bij DSB. Gezien zijn ernstig falen bij DSB had hij geen bestuursvoorzitter van ABN/AMRO mogen worden; hij had het in ieder geval niet mogen blijven.

20 juni 2012

Ingrid Thijssen (NS): treinen rijden niet

Ingrid Thijssen, directeur van de NS, is wereldberoemd geworden door de ‘uitgelekte plaszak’. Deze week was ze weer even in de marge van het nieuws aanwezig. Afgelopen maandagochtend was na een blikseminslag het station Utrecht Centraal urenlang plat. De Volkskrant meldde in een hilarisch stuk dat de NS-directeur in eigen persoon opgewonden reizigers probeerde bij te praten. “Waarom wordt er niet omgeroepen dat er vanaf 13 uur weer treinen rijden?” wilde de journalist weten. “Omdat mensen er dan op gaan rekenen,” was het antwoord van mevrouw Thijssen. Toevallig was ik die zelfde dag in de middag op weg naar Den Haag Centraal. Geheel volgens de dienstregeling reed de trein om 16:14 uur Rotterdam Centraal binnen. Toen werd er echter omgeroepen dat er een defecte trein bij Schiedam stond en dat daarom Rotterdam het eindpunt van deze trein moest zijn. “Let op de omroepberichten,” werd er bemoedigend aan toegevoegd. Helaas, er waren geen omroepberichten over treinen naar Den Haag. Ingrid Thijssen was er ook niet. Er was wel een NS-meneer met iets wat een ouderwetse portofoon leek. De NS-meneer beweerde dat er voorlopig geen treinen naar Den Haag zouden rijden. Hij adviseerde via Gouda te reizen. Als ik dat zou doen, zou ik een uur te laat voor mijn afspraak in Den Haag komen. Dus belde ik de afspraak op dat ik waarschijnlijk niet zou komen en ging op zoek naar een trein voor de terugreis richting Tilburg. Tot ik twee sporen verder opeens een stoptrein richting Den Haag het station binnen zag komen. De omroeper bleef zwijgen, maar ik rende naar het desbetreffende spoor, stapte in een vrijwel lege trein die een paar seconden later vertrok, richting Den Haag. Ik was slechts tien minuten te laat op mijn afspraak. De mensen die op de omroepberichten bleven letten, zullen er niet op gerekend hebben dat er nog treinen naar Den Haag zouden rijden. Precies wat Ingrid Thijssen beoogde.

19 juni 2012

Herman van Rompuy en José Manuel Barroso: Europese dommannen

Ieder land of iedere federatie van landen krijgt de leiders die het verdient. De EU heeft Van Rompuy en Barroso als topmannen. Vraag mij niet wie van de twee nu eigenlijk de baas is in de EU. Misschien zelfs geen van beide; de EU heeft de neiging zulk soort dingen niet te regelen. Hanengevechten (aangevuld met kip Merkel) moeten maar uitmaken wie de baas/bazin is. Enfin. Sommige landen hebben handig gebruikt gemaakt van deze Europese onduidelijkheid. Griekenland voorop. Wat we ook van de Grieken mogen denken (dat ze niet kunnen voetballen, dat ze de belasting ontduiken, dat ze lui zijn, hun statistieken vervalst en wat al niet), hun kiesgedrag raakt aan het geniale. Eerst kiezen ze massaal voor partijen die zich niet meer aan de begrotingsafspraken met de EU willen houden. Het hoofdkwartier van de EU, Brussel, siddert. Straks gaat Griekenland nog de euro uit en wat dan? Maar, daar komen de Grieken met nieuwe verkiezingen als oplossing en ze kiezen in meerderheid voor een partij die zich wel aan de begrotingsafspraken wil houden. Maar niet onverkort. Natuurlijk niet, zeggen de beide topmannen van de EU in koor: “We verwelkomen de moed en de vasthoudendheid van de Griekse burgers (…). We kijken uit naar samenwerking met de nieuwe regering.” Met andere woorden, de Grieken hebben hun volgende concessies al binnen van de EU. Briljant balletje-balletje gespeeld door de Grieken en de beide topmannen hebben de truc niet door.

16 juni 2012

Bert van Marwijk: never change a losing team

Bij de coach van het Nederlandse voetbalelftal, Bert van Marwijk, zien we hetzelfde mechanisme als bij politici die een foute beslissing hebben genomen. De beslissing was wel fout, maar als we nu die beslissing terugdraaien dan zijn we al onze investeringen kwijt. Zo hebben politici altijd vastgehouden aan de Betuwelijn, een goederenboemeltje dat inmiddels miljarden euro’s heeft gekost, maar dat nooit is stop gezet omdat het misschien toch wat zou gaan opleveren. De redenering is dat dan in ieder geval een deel van de kosten kan worden terugverdiend. Helaas, hoe langer gewacht wordt met het terugdraaien van de beslissing, des te hoger de kosten en de urgentie om er wat van terug te zien. Hetzelfde zien we met de euro. Nu al meer dan twee jaar ten koste van letterlijk honderden miljarden euro’s de eurozone in stand wordt gehouden, kunnen we niet alsnog de eurozone opbreken, want dan weten we zeker dat we het geïnvesteerde geld niet meer terugkrijgen. Zo redeneert ook Bert van Marwijk: “als ik het elftal nu na twee nederlagen helemaal door elkaar gooi, weten we zeker dat het door mij geformeerde team zonder succes was. Als ik het handhaaf, zouden er nog successen geboekt kunnen worden.” We zullen het zien de volgende EK-wedstrijd, of de coach zijn investering opgeeft.

13 juni 2012

Ruud Gullit: niet meer onoverwinnelijk

Nu het Nederlandse voetbalelftal nagenoeg is uitgeschakeld bij de EK, gaan onze gedachten natuurlijk terug naar Ruud Gullit (1962). Voor de ouderen onder ons (50+) is hij met de gewonnen EK-voetbalfinale van 1988 symbool voor de revanche op de door Nederland onterecht verloren WK-finale van 1974. Voor de nog ouderen (80+) was de overwinning op West-Duitsland in de halve finale op 21 juni 1988 zelfs een soort genoegdoening voor de tweede wereldoorlog. Ruud Gullit was de alom tegenwoordige aanvoerder van het toen succesvolle Oranje-elftal. Hij had bovendien ook nog een hekel aan bestuurders, die hij bobo’s noemde. Dat maakte hem nog meer tot een icoon. Net als zijn bewondering voor Nelson Mandela, ook zo’n wereldberoemde strijder. Na zijn voetbalcarrière ben ik hem een beetje uit het oog verloren. Zijn trainersloopbaan die hij (kennelijk) ambieerde was niet indrukwekkend. Hij verlaagde zich zelfs tot een contract bij de club van de dictator van Tsjetsjenië. Hij werd na 5 maanden ontslagen. Hij schijnt het wel nog steeds goed te doen in de roddelbladen. Zeker nu hij voor de derde keer gaat scheiden. Hij heeft zes kinderen, waarvan twee nog heel jong, die met een halve vader, of misschien zelfs minder, verder moeten. Zoals Gullit zelf, toen hij kind was. In zijn familieleven is hij, net als het huidige Nederlandse voetbalelftal, niet onoverwinnelijk.

12 juni 2012

Alexander Pechtold (D66): wensdenken over de EU

Nu de problemen van de Spaanse banken en de Spaanse overheid erger lijken te worden ondanks de toegezegde steun van Europese noodfondsen en nu ook Italië weer in de gevarenzone komt, gezien de stijgende rente op Italiaanse overheidsobligaties, beginnen Nederlandse eurofiele politici zichzelf moed in te spreken. Europa is echt wel voordelig voor Nederland, mind you. Zo zei Alexander Pechtold afgelopen weekend dat Nederland per persoon 230 euro bijdraagt aan Europa, maar daar aan welvaart 1500 tot 2000 euro per jaar voor terugkrijgt. Wensdenken. Europa zou voor de Nederlandse belastingbetalers als het tegenzit (en het zit tegen) zo’n 12 miljard euro per jaar kunnen kosten, oftewel 750 euro per persoon per jaar. Dat zal gebeuren als het geld dat Nederland aan de Europese noodfondsen en de Europese Centrale Bank toezegt voor hulp in noodgevallen niet meer terugkomt. De bezuinigingen die dankzij de Kunduz-coalitie over Nederland komen, leveren de burger nog eens zo’n kostenpost op, namelijk 750 euro per jaar. Dat zijn bezuinigingen die Nederland zich door Europa laat opdringen, maar in feite onnodig en dus schadelijk zijn. Dan zitten we al op een kostenpost van 1750 euro per jaar. Dan hebben we het nog niet eens over de pensioenfondsen die hun vermogen weer zien teruglopen door de schuldencrisis, met kortingen op pensioenen als gevolg. Of de burger voor al deze ellende 1500 tot 2000 euro per jaar terugkrijgt? Zelfs als dat in het verleden inderdaad zo was, lijkt het niet waarschijnlijk dat het in de toekomst ook zo zal zijn. Het Europese beleid leidt tot recessie in de Zuid Europese landen en ze zullen daar voorlopig niet uitkomen. Lijkt me niet goed voor onze exportmarkt, waar die voordelen van 1500 tot 2000 euro per jaar grotendeels op gebaseerd zijn. Enthousiasme uitstralen over Europa is momenteel als een uphill struggle. Je kunt het alleen volhouden bij uitzonderlijke moed, of bij blind en naïef vertrouwen in eigen kunnen. Pechtold lijkt me niet zo moedig.

10 juni 2012

Michiel Scheltema: aardig voor Zalm, streng voor Albayrak

Nu we het dus opeens over Gerrit Zalm moesten hebben, valt ons oog op Michiel Scheltema. Deze man was onlangs voorzitter van de commissie die moest bekijken of Nurten Albayrak als directeur bij het Centraal orgaan opvang asielzoekers (COA) niet haar boekje te buiten was gegaan. Scheltema was niet zuinig met zijn kritiek op haar salaris en het privé-gebruik van haar ook al te dure dienstauto. Weg Nurten Albayrak, dankzij onze strenge Scheltema. Twee jaar eerder moest hij nagaan of Gerrit Zalm wel voldoende ‘betrouwbaar en deskundig’ was om bestuursvoorzitter bij de genationaliseerde ABN/AMRO te mogen blijven. Zalm had als financiële topman van DSB mee gewerkt aan het verkopen van wurgcontracten aan onwetende consumenten. Eigenlijk vond iedereen dat Zalm onvoldoende had gedaan om de klanten van DSB te beschermen. Zelfs de Nederlandsche Bank vond dat. Maar Scheltema vond Gerrit Zalm een prima vent en hij mocht blijven. Geen woord over zijn salaris (3/4 miljoen) dat toch ook ver boven de norm was, geen woord over de klanten van DSB die dankzij DSB en Zalm in financiële problemen waren gekomen. Nu was Scheltema geen onbekende van Zalm. Ze tutoyeerden elkaar dat het een aard was. Was Scheltema daarom zo vriendelijk voor Zalm? Laten we het houden op positieve discriminatie; Scheltema dacht misschien: “Als we vrouwen eerder moeten toelaten als ze geschikt zijn voor een topfunctie, mogen we ze ook eerder laten vallen als ze fouten maken.” Zoiets, want anders begrijpen we niet dat Albayrak wel, maar Zalm niet de goot in werd geduwd door Scheltema.

09 juni 2012

Gerrit Zalm: goed gevallen?

Begint opeens een of andere management site over Gerrit Zalm. Dat hij zo goed gehandeld had, eind 2009, toen zijn reputatie op het spel stond. Het is wel een hele oude koe, maar vooruit nu hij toch uit de sloot is, hoe zat het ook al weer? Zalm was bestuurder geweest bij de DSB-bank van Dirk Scheringa. Bij die bank werden klanten vals voorgelicht en opgezadeld met contracten waar ze zonder hoge kosten niet meer vanaf konden. De DSB-bank ging failliet, maar Zalm was net op tijd bestuursvoorzitter bij de genationaliseerde ABN/AMRO geworden. Hij zou daar echter niet kunnen blijven als zou blijken dat hij niet integer had gehandeld bij DSB. Volgens De Nederlandsche Bank (DNB) had Zalm onvoldoende gedaan om de klanten van DSB te beschermen. Toch mocht hij baas van ABN/AMRO blijven van DNB. Met dat oordeel veegde DNB vooral haar eigen straatje schoon, omdat DNB een jaar eerder, namelijk eind 2008, al toestemming had gegeven aan de regering om Zalm als bestuursvoorzitter van ABN/AMRO te benoemen. Een andere instelling, de Autoriteit Financiële Markten (AFM), vond wel dat Zalm weg moest. Dus was de stand 1-1. De minister van financiën benoemde toen een commissie onder leiding van Michiel Scheltema om het definitieve oordeel over Zalm te vellen. Scheltema vond dat Zalm tijdens zijn lange carrière bij de publieke dienst bewezen had ‘deskundig’ te zijn. Over de integriteit en betrouwbaarheid van Zalm had hij geen mening. Recent nog schoot dezelfde Scheltema vol over Nurten Albayrak die onjuiste informatie zou hebben verschaft over het privégebruik van haar ‘te dure’ dienstauto. Het is volgens Scheltema dus erger om een Mercedes in plaats van een Volvo te rijden (Albayrak) dan om tientallen klanten te misleiden met wurgproducten (Zalm). En dus mocht Zalm blijven. Dat was geen verdienste van Zalm, hoor, MT.

07 juni 2012

Albayrak, Staal, Kalbfleisch: correctie en vergelijkingen

Wie krijgt de 'goudste' handdruk
Nurten Albayrak zou als directeur van het Centraal Orgaan Asielzoekers (COA) gesjoemeld hebben. Mijn schatting was hoogstens 100.000 euro. Eric Staal sjoemelde als baas van woningcorporatie Vestia voor het duizendvoudige, zo rekende ik uit. Dat was pas sjoemelen; het moest natuurlijk minstens het 10.000-voudige zijn. Eric Staal kreeg bij zijn vertrek bij Vestia 3,5 miljoen mee. Kalbfleisch die als rechter pogingen gedaan lijkt te hebben om het rechtssysteem te corrumperen, kreeg ongeveer 3,5 ton mee toen hij NMa verliet om zich op zijn berechting te kunnen voorbereiden. Dus, ondermijning van het rechtssysteem is 10 keer erger dan zo’n 2 miljard euro belastinggeld vergokken. Daar wil ik in meegaan. Nurten Albayrak krijgt geen enkele afkoopsom. Dus in een Mercedes rijden in plaats van in een Volvo (zoals de stoute Albayrak deed) zou oneindig veel erger zijn dan ondermijning van het rechtssysteem en ook veel erger dan miljarden van de belastingbetaler vergokken. We zullen het er maar op houden dat juristen geen rekenwonders zijn.  

06 juni 2012

Pieter Kalbfleisch: een berechte rechter?

Pieter Kalbfleisch (1947) wordt, naar het schijnt, de eerste (voormalige) rechter in Nederland die door een rechter (maar niet hijzelf, dat zou hij wel willen) zal worden berecht. Hij heeft verkeerde vrienden; vrienden die anderen graag een loer draaien en daar werkte Kalbfleisch als rechter graag aan mee, naar het schijnt (de rechter moet er nog over oordelen, dus zekerheid is er nog niet). Ik ga niet al zijn functies en vriendjes noemen, zie internet dat vol is van Kalbfleisch. Directeur van de NMa, de organisatie die, zeg maar, corruptie in het bedrijfsleven aan de kaak moet stellen, was wel een heel geprononceerde functie. Achteraf blijkt dat Kalbfleisch als ervaringsdeskundige zeer geschikt was voor die post. Hij had zelf een zekere hang naar corruptie (dus nog steeds: naar het schijnt). Hij kocht in de jaren 90 een bevriende rechter om, zodat deze een uitspraak zou doen die in het belang van Kalbfleisch was en zakenvrienden. Toen dat onlangs aan het licht kwam, ontkenden Kalbfleisch en de omgekochte rechter elkaar te kennen. Helaas voor Kalbfleisch, behalve vrienden had hij ook vriendinnen, en hij blijkt die vriendinnen iets minder goed onderhouden te hebben. Tijdens de rechtsgang dook er een voormalige vriendin van K. op die beweerde dat K. en de omgekochte rechter indertijd geregeld met elkaar aten. Weg alibi; weg mooie functie bij het NMa. Natuurlijk wel een afkoopsom van 3,5 ton mee, omdat hij zo mooi corruptie had opgespoord. En het zelf in de praktijk had gebracht (naar het schijnt).

05 juni 2012

John Edwards: wie werpt de eerste juridische steen?

John Edwards (1953) is een Amerikaanse Democratische politicus die in 2004 en 2008 een gooi naar het presidentschap van de VS deed. De man met de eeuwige babyface had niet in alles geluk. Hij en zijn vrouw Elizabeth hadden in 1996 hun toen 17-jarige zoon in een auto-ongeluk verloren en in 2004 kreeg Elizabeth de diagnose borstkanker waaraan ze uiteindelijk in 2010 zou overlijden. In 2007 ontstond het gerucht dat Edwards een buitenechtelijke ‘affaire’ probeerde te verbergen door zijn minnares voor veel geld te laten zwijgen. Dat deed hij natuurlijk om zijn kansen op het presidentschap niet te verspelen. Rijke vrienden zouden een financiële bijdrage voor deze ‘cover-up’ hebben geschonken. Toen roken aanklagers van Republikeinse huize onraad. Zodra er in de Amerikaanse politiek seks in het spel is, worden er juridische haarkloverijen uit de kast gehaald. Bij de afzettingsprocedure van president Bill Clinton in 1998 ging het om de vraag of orale seks (die hij gehad had met een stagiaire) ook seksuele gemeenschap (‘sexual intercourse’) was. In dat geval zou Clinton gelogen hebben als president en dus afzetbaar. Bij Edwards ging het, onder andere, om de vraag of het geld dat Edwards van vrienden gehad had om zijn minnares tevreden te stellen, eigenlijk campagnegelden waren. Die mogen niet voor privédoeleinden gebruikt worden: een gevangenisstraf van 30 jaar dreigde. Pas begin van deze maand werd Edwards vrij gesproken, nadat veel meer belastinggeld was verspild aan deze rechtszaak dan Edwards had gebruikt om zijn minnares te verbergen. Juridisch viel er geen eerste steen naar Edwards te werpen. Moreel wel. Nu blijkt ook nog dat zijn minnares een boek gaat uitbrengen over hun gezamenlijke avontuur. Edwards zal daar nog meer tegen opzien dan tegen de rechtszaak die hij net achter de rug heeft, maar met deze ‘slechte’ man is mededogen niet op zijn plaats.

03 juni 2012

Ronald Plasterk: kans gemist met ESM, deel IV

Het Europese noodfonds (het ESM) waar Ronald Plasterk zo veel belang aan hecht, kan slecht begrotingsbeleid aanmoedigen. Dat was de conclusie van deel III van deze tirade gericht aan Plasterk. Natuurlijk zal de EU proberen de landen die in de problemen zijn gekomen te disciplineren, bijvoorbeeld door strenge voorwaarden te stellen aan leningen vanuit het fonds. Is die strengheid van de EU geloofwaardig? Nee, beslist niet, zolang de redding van de euro voorop staat. Bij Plasterk is het mogelijk uiteenvallen van de euro een non-issue. Daarmee volgt hij slaafs het (demissionaire) kabinet dat weer slaafs de EU volgt, dat wil zeggen Duitsland en Frankrijk die de redding van de euro vanaf het begin van de schuldencrisis (2010) als de enig mogelijke optie hebben beschouwd. De landen in nood weten dat natuurlijk ook. Zij weten ook dat de euro zal vallen als de hulp aan hen gestaakt wordt; zij weten ook dat alle hulp die al gegeven is dan in feite voor niets is geweest. Die ‘investering’ in de probleemlanden zullen de donorlanden niet graag in rook zien opgaan. Dat geeft de probleemlanden een sterke troefkaart. Die landen zullen weer geholpen worden, ook als ze helemaal hun best niet gedaan hebben. Dat is tot nu toe de praktijk geweest tijdens de schuldencrisis. Er is dan slechts één mogelijkheid om de probleemlanden te dwingen, namelijk door ze onder curatele te stellen. Het CDA noemde die mogelijkheid in het Kamerdebat, maar de woordvoerder zei er direct bij dat daar in Europa geen draagvlak voor is. Omdat de probleemlanden dus niet overtuigend gedisciplineerd kunnen worden, is verhoging van het noodfonds tamelijk onvermijdelijk. Maar stel nu eens dat de probleemlanden wel echt hun best willen doen, hoeft het noodfonds dan niet verhoogd te worden? Helaas, ook dan is de kans groot dat een continue verhoging van het noodfonds nodig is. Dat zien we dan de volgende keer, in deel V.

02 juni 2012

Nurten Albayrak: dader of slachtoffer

Op 18 september 2011 is ze plotseling een bekende Nederlander door een uitzending van het NOS-journaal waarin zij, als directeur van het Centraal Orgaan Asielzoekers (COA), door anonieme medewerkers een despoot, een zonnekoningin en een manipulator wordt genoemd. Er is bovendien een compleet verziekte bedrijfscultuur, waar onnodig veel gemeenschapsgeld wordt uitgegeven. In het NOS-journaal zien we ook haar auto die te duur zou zijn en we zien voortdurend mensen in beeld die uit het CAO-kantoor komen lopen, maar waarvan het hoofd niet te zien is. Suggestief. Dat de klachten toen anoniem waren was te rechtvaardigen: we weten wat er gebeurt in Nederland met klokkenluiders. Maar een half jaar later toen Albayrak allang buiten gevecht was gesteld kwam er een commissie (Scheltema) met een rapport waarin opnieuw alleen maar anonieme getuigen werden opgevoerd. Tegen anonieme klachten kun je jezelf niet verdedigen. De verantwoordelijke minister, Gerd Leers, normaal niet een van de snelsten, was er overigens, na de uitzending van het NOS-journaal, als de kippen bij om Albayrak op non-actief te zetten. Het zette de trend. Vrijwel heel Nederland valt over haar heen, nu ze al in de goot ligt. Ze krijgt zelfs geen ontslagvergoeding, terwijl PvdA-kamerlid Martijn van Dam vindt dat ze voor de rechter moet worden gesleept. Albayrak heeft immers ‘gesjoemeld’ voor misschien wel 100.000 euro. Dat is natuurlijk een vorm van positieve discriminatie. Eric Staal (man, PvdA) onder wiens bewind voor ongeveer het duizendvoudige werd gesjoemeld bij Vestia mocht vertrekken met een paar miljoen toe, Albayrak (vrouw, VVD) moet hangen en moet alles terug betalen.