30 april 2012

KPMG: foutje, bedankt

Derivaten te complex voor KPMG
Accountants controleren de jaarrekeningen van bedrijven en overheden. Dat is een belangrijke taak. Als de jaarrekening geen getrouw beeld geeft van de staat van het bedrijf of de overheid, kunnen heel veel mensen gedupeerd worden. De vorige drie zinnen schreef ik al eerder, maar het kan niet genoeg herhaald worden. Accountants zijn erg belangrijk om er voor te zorgen dat individuen of bedrijven geen misbruik maken van het vertrouwen dat anderen in hen stellen. Dat geldt zowel in de marktsector als in de (semi)overheidssector. Helaas blijken accountants niet erg ‘kredietcrisisproof’. In diverse gemeenten hebben accountants niet gemeld dat er te veel risico werd genomen met de grondexploitatie op een moment dat de woningmarkt aan het inzakken was. Meest in het oog springende achteloosheid was natuurlijk dat KPMG, de accountant van woningbouwcorporatie Vestia, niet zag dat de financiële man, Marcel de V., te veel risico nam met financiële derivaten. Het was KPMG niet opgevallen dat er voor ongeveer 5 miljard euro ongedekt risico werd gelopen door Vestia. Het was fraude, zoals we nu weten, en dat kon KPMG waarschijnlijk niet weten. Maar de partner van KPMG die voor de jaarrekening 2010 van Vestia verantwoordelijk was (geschat jaarsalaris tussen de 400.000 en 600.000 euro) had toch wel kunnen vermoeden dat zo’n groot ongedekt risico een grote potentiële claim legde op het vermogen van de sociale woningbouw in Nederland. Niet dus. Oeps. Toch wel. Wat lazen wij: “Op basis van de voorlopige bevindingen van het onderzoek zijn bij KPMG twijfels gerezen of alle derivatentransacties op een juiste wijze in de jaarrekening 2010 zijn verwerkt. (…) KPMG heeft daarom aan Vestia laten weten de controleverklaring van 31 mei 2011 niet te kunnen handhaven.” Was getekend: 26 april 2012. Ja, zo kunnen wij ook accountant zijn. Als we allemaal weten dat de jaarrekening van 2010 toch een beetje stonk, trekken we alsnog in 2012 onze goedkeurende verklaring van 2011 in. Foutje, bedankt.

Ab Klink: principieel

Ab Klink, voormalig minister van volksgezondheid, verzette zich in 2010 bij de kabinetsformatie als prominent CDA-politicus tegen samenwerking met de PVV. Toen die samenwerking toch doorging, stapte hij uit de politiek. Hij stelde niet zijn eigen carrière voorop, maar zijn principes. Er kleefde helaas wel een smetje aan zijn politieke verleden. Na zijn vertrek kwam er een commissierapport uit over de aanpak van de q-koorts door de overheid. In de periode 2005 tot 2009 werden abnormaal veel mensen besmet. Uit het rapport komt het beeld naar voren van een overheid die talmde, niet zeker wist of geitenbedrijven de bron van de besmetting waren, het publiek (met name in Brabant waar de grootste uitbraak van de ziekte plaats vond) niet informeerde en de namen van besmette bedrijven niet bekend wilde maken. Dit alles terwijl er instanties waren die al ver voor de overheid daadwerkelijk ging optreden (in 2009), de overheid tot actie hadden opgeroepen. De aanpak van de Q-koorts was mede de verantwoordelijkheid van Ab Klink als minister. Onlangs werd er een hoorzitting over de q-koorts gehouden. Ab Klink werd ook gehoord. Hij bestreed vrijwel alle conclusies van de commissie. Alleen had er misschien eerder een vervoersverbod voor geiten moeten komen. Ab Klink is nog steeds werkzaam in de zorg, nu als adviseur bij een groot consultancybedrijf. Dat zal toch niet de reden zijn dat hij zijn handen wast in onschuld? Is Ab Klink misschien toch niet zo principieel?

22 april 2012

Stef Blok: de mond vol tanden

In 2004 schreef de bij leven populaire columnist van mijn lijfblad, Martin Bril, een stuk over Stef Blok. De beschrijving van zijn fysiek was niet erg lovend: “een lange, slungelige man, kalend van boven, maar met haargroei bij de oren.” Hij presenteerde als voorzitter van een commissie over integratiebeleid een rapport. Martin Bril: “Hij kan geen getal noemen op dit cruciaalste van alle cruciale ogenblikken, hij staat met de mond vol tanden. Hij kijkt om zich heen. Zijn commissie kijkt de zaal in.” Dodelijk. Je zou verwachten dat deze politicus in de dop voorgoed verdwijnt in de anonimiteit, maar de betekenis van columnisten is maar beperkt. Stef Blok heeft het geschopt tot fractievoorzitter van de VVD. En nu is hij het hele weekend op de verrekijk om uit te leggen dat als Geert Wilders nee tegen de Catshuisbezuinigingen had willen zeggen hij dat al veel eerder had kunnen doen. De berekeningen van het CPB waren daar niet bij nodig. ”Daar zaten geen verrassingen in voor een ervaren politicus. Geert Wilders loopt al wat langer rond op het Binnenhof en dan weet hij natuurlijk ook wel wat de effecten van zo’n bezuinigingspakket zijn. Dat weten we allemaal wel.” Dat zei Stef Blok in het programma Buitenhof van zondagochtend. Die slimme Stef, die wist al wat er uit de berekeningen van het CPB zou komen. Waarom heeft hij het dan door het CPB laten doorrekenen? Waarom heeft hij niet gewoon eerder tegen Geert gezegd wat eruit zou komen. Geert wist het immers niet (volgens zijn eigen zeggen). Stef wel, maar toch hield hij zijn mond. Vol tanden. Hij kon kennelijk net als in 2004 nog steeds “geen getal noemen op dit cruciaalste van alle cruciale ogenblikken.”

21 april 2012

Willem Alexander: king of glamour?

Met de constitutionele monarchie heb ik niet zo veel op. Eigenlijk is het anno 2012 bizar dat je er vanuit kunt gaan dat een erfgenaam van een monarch per definitie bekwaam genoeg is om die monarch op te volgen. Het risico dat de erfopvolger niet in staat is om zijn taken tot een goed einde te brengen is altijd aanwezig. Nu zijn de taken van het staatshoofd in Nederland niet zo veeleisend dat je daar een geleerde voor moet wezen. Een beetje gezond verstand is ook voldoende. Degenen die de monarchie in Nederland een goed hart toedragen, zien de functie ervan vooral in de bindende kracht die er vanuit gaat. Dankzij de monarchie voelen we ons lid van onze natie. Het zou kunnen, maar het zou ook niet kunnen. Amerikanen, bijvoorbeeld, voelen zich heel erg Amerikaans, met vlag en al, en daar hebben ze geen vorst bij nodig. Ik heb dus weinig op met de monarchie, maar ik gun de leden van het koninklijk huis wel hun paleisjes op de Veluwe, Soestdijk, Lage Vuursche of Den Haag. Maar als ze de mondaine wereld op gaan zoeken, begint de bindende factor wat mij betreft een ontbindingsclausule te worden. Een monarch die de behoefte heeft luxueuze villa’s voor zichzelf aan te kopen in plaatsen waar de internationale jet set en buitenlandse potentaten verblijven, doet afbreuk aan de bindende factor van de monarchie.

20 april 2012

Wim Jonk: handelaar in kinderen

Wim Jonk: verdacht van kinderhandel
Wim Jonk, een adept van Johan Cruijff, was vroeger topvoetballer en is nu baas van de jeugdopleiding bij Ajax. De jeugdopleiding van Nederlandse voetbalclubs is belangrijk omdat het opleiden van eigen talent vrijwel de enige manier is om nog op een betaalbare manier aan een topelftal te komen. Het aantrekken van ‘volwassen’ voetballers van elders is inmiddels door de concurrentie van de grote voetballanden veel te duur geworden. Maar de clubs uit die landen, zoals Chelsea en Manchester United, vinden het geen bezwaar om proletarisch te winkelen bij de Nederlandse jeugdopleidingen. Zij ronselen jongens van 13 en 14, desgewenst met hun ouders erbij, en brengen ze bij hun eigen club onder. Slechts een enkeling van die jongens breekt door, maar ”‘who cares?” Niet de buitenlandse topclubs, want hoe groter het arsenaal aan jonge talenten, des te meer kans dat er een paar onbetaalbare toptalenten tussen zitten. Het is min of meer verboden om jonge talenten weg te lokken, maar ook hier geldt: “who cares?” Dus verdringen scouts van de grote Europese clubs zich langs de velden van ‘De Toekomst’, de jeugdopleiding van Ajax, om de goedkope talenten op te sporen. “Dat kunnen wij ook”, dacht Wim Jonk en dus bespioneren de Ajax scouts nu de talenten van andere Nederlandse voetbalclubs, en halen ze daar weg, zoals de Volkskrant deze morgen meldde. Met mooie beloften, ongetwijfeld. Handel in kinderen. Wim Jonk ontkent het niet eens. Hij zegt alleen maar dat iedereen het doet (“de pot verwijt de ketel”, zei hij letterlijk). Dat is wel een heel oneigenlijk excuus voor misdadig gedrag.

19 april 2012

Jan Jaap de Ruiter: bij P&W laf over Breivik en de PVV?

JJ eindelijk bij P&W
Jan Jaap de Ruiter is arabist en sinds ik in zijn academische werk politieke overwegingen mee zag spelen, kan hij bij mij geen goed meer doen. Hij heeft recent een boekje geschreven, waarin hij de PVV een moreel lesje wilde leren. Nu mocht hij dan eindelijk eens zijn verhaal bij Pauw en Witteman vertellen. Over de ideologie van Anders Breivik en dat die ideologie zo veel op de ideologie van de PVV leek. Hij zei: “Dan is de grote vraag: ligt de schuld bij de ideologie of bij de dader? Ikzelf zeg de dader. Als je zegt het ligt aan de ideologie, wat ga je dan verbieden?” Ideologieën zijn niet inherent gevaarlijk, zegt hij dus, maar individuen wel. Daar kun je nog wel kanttekeningen bij plaatsen, het fascisme en communisme zijn/waren fundamentalistische ideologieën die geen andere interpretatie van de werkelijkheid toelieten dan de eigen idelologie en daarom de moord op andersdenkenden (en zelfs op gelijkdenkenden) rechtvaardigden. Maar dat daargelaten, vond ik De Ruiters woorden vooral hypocriet. De volgende tekst had hij een paar maanden daarvoor nog als uitstekend, zo niet perfect, gekwalificeerd: “De retoriek van Wilders is sterk militant en draagt dezelfde boodschap uit als het fascisme uit het begin van de 20e eeuw. Die boodschap is dat alleen (…) de PVV sterk genoeg is om de natie te vrijwaren van terroristen die zich tegen het vaderland keren. (…). Als de retoriek van Wilders geweld legitimeert tegen een gedemoniseerde vijand, is hij (,,,) dichtbij het hart van het fascisme. (…) Deze militaristische retoriek kan volgers van Wilders het idee geven dat er een oorlog gaande is tussen het Westen en de Islam en dat daarom geweld gelegitimeerd is. (…) Anders Breivik geloofde daarin en hij citeerde daarbij Wilders.” Op zijn minst suggereert deze door De Ruiter goedgekeurde tekst dat Wilders deels verantwoordelijk was voor het geweld van Breivik. Met PVV Tweede Kamerlid Richard de Mos tegenover zich durfde De Ruiter deze boodschap echter niet te herhalen. Integendeel, hij ontkende die.

17 april 2012

Eric Staal: moet zijn Eric S.

Nu gebleken is dat de voormalige treasurer van Vestia, Marcel de V., grote en zeer riskante derivatencontracten had afgesloten met een frauduleus oogmerk, zou de camera ook weer terug naar Eric Staal, de voormalige opperbaas van Vestia, moeten zwenken. Hij is geen verdachte volgens het openbaar ministerie, maar hij zal toch wel iets geweten hebben van wat er gebeurde. Dat de naïeve Susan Baart als commissaris bij Vestia de grote risico’s die werden gelopen niet zag, OK; ze was kennelijk een financieel lichtgewicht en kiest nu het hazenpad. Eric Staal zag de risico’s wel of hij moet honderd procent incompetent geweest zijn. Laten we dat laatste niet aannemen. Ook al wist hij van de fraude niets dan moet hij onraad geroken hebben toen Marcel de V. voor miljarden ongedekte derivatencontracten ging afsluiten. Of dacht Eric Staal soms echt dat het zeker was dat de rente zou gaan stijgen? Laten we ook dat laatste maar niet aannemen. Aannemende dus dat Staal over een zekere mate van competentie beschikte als baas, was hij verantwoordelijk zowel voor het megaverlies van 1½ miljard euro als voor de fraude. Eric Staal moet dus Eric S. worden. Kan het openbaar ministerie misschien alvast beslag op zijn villa in Bonaire leggen en die 3½ miljoen vertrekpremie terugvorderen?

16 april 2012

Marcel de Vries: wordt Marcel de V.

Was ik nog wel zo naïef om te denken dat Marcel de Vries, de financiële topman van Vestia, speculeerde op een rentestijging niet uit slechtigheid, maar uit dommigheid. Dommig speculeren is natuurlijk slecht, maar dat deed Marcel de Vries niet. Hij wordt ervan verdacht te zijn omgekocht door een tussenhandelaar om derivaten te kopen op kosten van zijn werkgever Vestia. Kennelijk was het voor sommigen (waaronder de tussenhandelaar) interessant om te speculeren op iets (een rentestijging) waarvan je vrijwel zeker kon weten dat die zich niet voor zou doen. Dat de rente niet zou kunnen stijgen, is natuurlijk achteraf praten, want er was ook vooraf een kleine kans dat die wel zou stijgen. Voor het hoofd treasury & control van Vestia deed wat er echt zou gebeuren kennelijk niet toe. Hij werd er, hoe dan ook, beter van. Het is bizar dat ook de baas van De Vries, Erik de Staal, beter werd van de fraude van zijn ondergeschikte. Staal mocht met een ‘afkoopsom’ van 3½ miljoen euro vertrekken, maar hij is geen verdachte. Hoe de vork precies in de steel zit? Ik weet het niet. Wordt ongetwijfeld vervolgd. Net als Marcel de Vries die nu Marcel de V. heet.

15 april 2012

Arnold Heertje: een ‘slecht‘ econoom?

Heertje gelooft niet meer in Keynes
Er zijn een aantal bekende economen in Nederland die ik nog nooit in levende lijve gezien heb. Arnold Heertje is daar één van. Wel heb ik, vreemd genoeg, met hem samen gewerkt. Nu ja, samen gewerkt. We beoordeelden een aantal jaren onafhankelijk van elkaar de opgaven voor het eindexamen economie van het vwo. Heertje had altijd wel iets op te merken over die examens en, als het zo uitkwam, ook over de medebeoordelaars. Die zaten er volgens Heertje vaak naast met hun oordeel. Vermoeiende man, dus.  Ongeveer 15 jaar geleden raakte ik in een briefwisseling met hem verzeild. Ik had in een opiniestuk geschreven dat de 24-uurseconomie slecht is voor het gezinsleven en tot meer criminaliteit onder de jeugd zou leiden (wegens de gedwongen afwezigheid van pappie en mammie). Hij schreef mij een brief op poten. Dat de 24uurseconomie goed was voor de innovatie en dat ik een religieuze conservatief was. Zo iets. Ik schreef hem netjes terug, waarop ik een brief op nog hogere poten terugkreeg. Ik schreef weer netjes terug. Nog hogere poten. Enzovoort. Op een gegeven moment ben ik maar met de correspondentie opgehouden. Gisteren had hij een opiniestuk in De Volkskrant. Daarin beweerde hij dat het goed is dat de bestedingen teruglopen. “Laat de consumenten toch minder schulden maken en meer sparen”, schreeuwt hij het uit. Maken de consumenten dan zo veel schulden? Welnee, ze sparen zich lam, maar Heertje is vergeten naar de statistieken te kijken, bijvoorbeeld op de internetsite van De Nederlandsche Bank. Daaruit blijkt hoeveel er in Nederland gespaard wordt. Een groot deel van die besparingen van ons zijn in het buitenland belegd, bij gebrek aan binnenlandse investeringsmogelijkheden. Bijvoorbeeld in Griekse overheidsobligaties die zo ongeveer nog maar de helft waard zijn van wat ze drie jaar geleden waren. Laten we vooral, op advies van Arnold Heertje, meer gaan sparen. Er is geen betere manier om onszelf te verarmen.

13 april 2012

Victor Lamme: maakt economen overbodig

boek van Victor Lamme
Waarom komt een moordenaar tot zijn (meestal niet: haar) daad? Volgens een econoom gaat dat als volgt. De moordenaar ontleent een positief nut aan het plegen van een moord. Dat positieve nut kan door veel factoren verklaard worden. Hij kan een lustmoordenaar zijn, een grote hekel aan iemand hebben, een concurrent uit de weg willen ruimen, enzovoorts. De econoom maakt het niet uit waarom iemand iets prettig vindt. Hij (soms ook wel een zij) wil alleen maar weten hoe men tot een keuze komt. Voor een econoom staan er tegenover positieve effecten van een daad (in dit geval de moord) ook altijd negatieve effecten. Het plegen van een moord kan in strijd zijn met je geweten, of je hebt te weinig kunde om de moord uit te voeren, je kunt betrapt worden waardoor je de gevangenis in moet, enzovoorts. Een econoom ziet dus baten en kosten. Als die kosten ‘te hoog’ zijn wordt de keuze (om te moorden) niet gemaakt. Economen denken dat dit voor alle beslissingen in het leven (kind verwekken, opleiding volgen, partner zoeken, trouwen) geldt. Mensen moeten altijd afwegingen maken. Niet iedereen maakt dezelfde afwegingen. Sommige mensen worden moordenaar, anderen hersenonderzoeker. Die hersenonderzoeker is geen moordenaar geworden, omdat de kosten te hoog waren. Zegt de econoom (ik geef het toe, ik maak een beetje een karikatuur van de economische wetenschap). Het zou bijvoorbeeld kunnen zijn dat de hersenonderzoeker de kans op arrestatie en vrijheidsberoving te groot vond en daarom maar liever de hersenen van moordenaars onderzoekt. De econoom trekt dan direct een maatschappelijk relevante conclusie. Als we het als maatschappij niet zo handig vinden als we elkaar gaan vermoorden, moeten we de kosten ervan zo hoog maken, dat niemand wil gaan moorden. Dus: hoge pakkans en hoge vrijheidsstraf. Wat zegt hersenonderzoeker Victor Lamme? Moordenaars zijn te vergelijken met slaapwandelaars. Zij moorden zonder het zelf te weten. Pakkans, vrijheidsstraf. Het maakt niet uit. Zulk hersenonderzoek maakt de economie overbodig.

12 april 2012

Dick Swaab: racist?

boek van hersenonderzoeker
Het boek We zijn ons brein (2010) van Dick Swaab heb ik niet gelezen; Mein Kampf van Adolf Hitler heb ik ook niet gelezen, maar ik heb er wel een mening over. Zo ook over We zijn ons brein. Het kernpunt van het betoog van Swaab is dat veel van ons gedrag, onze mogelijkheden en voorkeuren al jong via genetische informatie zijn vastgelegd in onze hersenen en niet meer veranderd kunnen worden. Dat lijkt me een cliché en ook al beschreven door Steven Pinker in The Blank Slate (2002, dat boek heb ik wel gelezen). De vraag is wat je op grond van deze kennis kunt concluderen. Niet dat er geen vrije wil zou bestaan, zoals hersenonderzoeker en lolbroek Victor Lamme wel concludeert in een boek (ook niet gelezen). Steven Pinker laat overduidelijk zien dat het feit dat veel is vastgelegd in je hersenen niet wil zeggen dat je geen afwegingen meer kunt maken (zie hoofdstuk 10 over determinisme). Dat geldt ook weer niet voor iedereen. Sommigen kun je niet verantwoordelijk stellen voor hun misdaden. Dat zijn mensen wier brein niet zo goed werkt. Daardoor kunnen zij de effecten van hun acties niet overzien en dus ook niet voorzien dat hun gedrag strafbaar is. Hier zijn we weer bij Swaab. Bij Pauw en Witteman betoogt hij dat van de jeugdige delinquenten in de gevangenis 90% daar zit op grond van ‘psychiatrie’. De suggestie is duidelijk. Deze jongeren hebben een afwijking in de hersenen en zijn niet verantwoordelijk. Hier vliegt Dick Swaab misschien zonder dat hij het beseft uit de bocht. Het is ook bekend dat Marokkanen oververtegenwoordigd zijn onder jeugdige delinquenten. Iets minder dan 20 % van de autochtone jongens die in 1999 12 jaar oud waren, werd in de periode 1999-2007 op enig moment verdacht van een misdrijf; hetzelfde gold voor 56% van de Marokkaanse jongens die 12 jaar oud waren in 1999. Als we Swaab letterlijk nemen, betekent dat dus dat bij een meerderheid van de Marokkaanse jongens de breinen niet goed werken, terwijl dat bij de autochtone Nederlandse jongens slechts voor een minderheid geldt. Is dat niet wat we racisme noemen? Of is het misschien maar beter voor Swaab om aan te nemen dat zijn filosofie gewoon niet klopt?

08 april 2012

Jos van Rey en Desi B.: amnestie

Jos van Rey, wethouder in Roermond met grondpolitiek in zijn portefeuille, is bevriend met projectontwikkelaar Van Pol. Van Pol kreeg mooie opdrachten van de gemeente. Daarover schreef de commissie Sorgdrager/Frissen dat er “een evidente en jarenlange schijn van belangenverstrengeling verbonden is met de vriendschap tussen Van Rey en Van Pol.” Ook schreef de commissie: “Waar het gaat om de persoonlijke activiteiten van wethouder Van Rey is (...) in twee gevallen sprake van (…) belangenverstrengeling”.  Hoort zo iemand wel in het openbaar bestuur thuis? Van Rey zelf vindt natuurlijk van wel. Bovendien vond hij dat de commissie op onderdelen ongelijk had, en dat hij op andere onderdelen nog transparanter zou worden. Contacten met de projectontwikkelaar ging hij voortaan ook aan de gemeenteraad melden. Niet nodig, hoor. Die raad vindt het immers prima dat Van Rey op kosten van de belastingbetaler goed voor zijn vrienden zorgt. Hij hoeft van de raad niet eens een minder besmettelijk wethouderschap te kiezen. Het is ongeveer dezelfde soort amnestie als Desi B. van zijn parlement kreeg. Het verschil is misschien dat Desi B. niet weer een coup mag gaan plegen als in 1980 (neem ik aan), terwijl Van Rey de post waar over de lucratieve gemeentelijke projecten wordt beslist, gewoon mag blijven bemannen.

07 april 2012

Piet Hein Donner: leest parlement de les

Donner: onderkoning van NL
Hij is natuurlijk niet zo slecht als moordenaars Adolf Hitler/Desi B. en hij valt ook niet in de categorie Gerrit Zalm/Jos van Reij. Hij kan zelfs niet tippen aan de slechtheid van Gerd Leers. Hij heeft nooit zijn ambt misbruikt om voordelen voor zichzelf te behalen. Hoewel? In 2009 zei Piet Hein Donner in een toespraak dat het ”verontrustend is dat met een beroep op joods-christelijke waarden wordt opgeroepen tot uitsluiting van anderen”. Hij noemde de PVV en voorman Geert Wilders niet, maar de media interpreteerden deze quote uit 2009 als een aanval op Wilders. Een jaar later al was Piet Hein toch bereid zitting te nemen in een kabinet dat door Wilders ondersteund werd in ruil voor een harder immigratiebeleid. “Uitsluiting van anderen” zou Donner het een jaar eerder genoemd hebben, maar in 2010 niet meer. Nu vond hij het gewenst steun te betuigen aan zo’n kabinet, omdat daarmee “bruggen gebouwd konden worden tussen voor- en tegenstanders van Wilders". Welke brug hij precies gebouwd heeft, weten wij niet, want er moest ook snel een nieuwe vicevoorzitter van de Raad van State, de onderkoning van Nederland, komen. Natuurlijk wist Donner dat al eerder en hij wist ook dat de kans groot was dat hij het zou worden als hij in het kabinet zat. En dus werd hij het. Ambtsmisbruik? En nu leest hij de les aan Tweede Kamerleden die hij ongeloofwaardig vindt en niet consequent willen vasthouden aan het Europese stabiliteitspact. Zou Piet Hein misschien eerst eens die grote balk uit zijn eigen oog kunnen halen voordat hij iets zegt over de splinters in de ogen van parlementariërs (Mattheüs 7:3-5)?.

05 april 2012

Topeconomen: met blog

Moet je als topeconoom minstens een mobiel hebben? Een collega van mij die zichzelf topeconoom noemt, of misschien doen anderen dat wel, heeft steeds zijn mobiel in de aanslag. Stel je voor dat een journalist je niet kan vinden. Deze topeconoom belt zelf trouwens ook heel erg graag journalisten om te zeggen dat hij een belangrijke opinie heeft. Ik ben ook econoom en soms spreek ik ergens en dan noemt men mij topeconoom. Tegenwoordig noemt men gewoon iedere econoom die wel eens zijn mond open doet een topeconoom. Anders kan die econoom natuurlijk ook beter zijn/haar mond houden, en anders hadden we hem/haar natuurlijk ook niet uitgenodigd. En nu is er dan “een collectief van topeconomen een gezamenlijk blog op economie.nl gestart”, zoals wij in de krant lazen. Hoezo? Zitten wij soms op de mening van topeconomen te wachten? Verschijnen ze al niet overal (bij DWDD, Nieuwsuur, P&W, RTLZ, enz) om te zeggen hoe het zit en, vooral, hoe het moet? Hebben ze iets interessants te melden? Weten ze hoe we uit de crisis moeten komen? Vragen genoeg, maar geen antwoorden. O ja, wat de eerste vraag betreft, ik heb wel een mobiel, maar hij is eigenlijk nooit aan. Ik ben dus toch geen topeconoom.

04 april 2012

Gerd Leers: op een oor na gevild

Gerd Leers leent een oor aan Wilders
Hij is een ideale bewoner van een blog over ‘slechte’ mensen. Niets mis mee. Gerd Leers (CDA) eiste als burgemeester van Maastricht integriteit van iedereen die in het lokale openbaar bestuur werkte, maar hijzelf leek zijn functie te misbruiken om een mislukte privé investering in Bulgarije alsnog te laten slagen. Hij vond het zelf niet zo erg, maar de gemeenteraad van Maastricht wel. Leers af als burgemeester. Leers had een uitgesproken afkeer van de denkwereld van PVV-voorman Geert Wilders. Totdat hij minister voor migratie kon worden in het VVD/CDA-kabinet. Dat was vooral een post die bedacht was om gedoogpartner PVV tevreden te stellen. Leers wilde het programma van Geert Wilders wel uitvoeren. Beter de gijzelaar van Wilders te zijn dan een gestrande carrière te hebben. Voor Wilders was Leers ook de ideale man, want Leers kon zich geen nieuwe uitglijder veroorloven. Maar nu moet Leers toch weg van Wilders. Hij heeft zich vergist in de daadkracht van Leers. Volgens mijn lijfkrant van hedenochtend vindt Wilders dat “Leers te slap optreedt en te weinig voor elkaar krijgt in Europa.” Het geval van de ingeburgerde asielzoeker Mauro blijft Leers ook maar achtervolgen (Leers heeft een er een fijne neus voor om steeds maar weer ingeburgerde immigranten te willen uitzetten). Op bezoek in Angola, Mauro’s geboorteland, zei hij letterlijk over Mauro tegen een Nederlandse journalist: “Hij mag eerst zijn studie afmaken. Daarna moet-ie terug.” Tumult in politiek Den Haag, want dat was niet de afspraak. Leers moest het in de Tweede Kamer komen uitleggen. Het waren, zo verklaarde hij, wel zijn woorden, maar hij had het niet zo bedoeld. Het ging meer over “asielbeleid in het algemeen.” Hij zal wel over de uitzetting van Mauro gesproken hebben om baas Wilders te plezieren; om de oppositie en zijn eigen partij te plezieren, ontkent hij gewoon in één moeite door dat hij bedoelde te zeggen wat hij wel gezegd had. Met zo’n spagaat is Gerd Leers een sieraad voor dit blog.

Khairat el-Shater: Egyptische Moslimbroeder

De Moslimbroeders in Egypte, een beweging die van Egypte een islamitische staat wil maken, kreeg bij de recente parlementsverkiezingen 47% van de stemmen. Met de salafistische partij erbij hebben de islamisten een ¾ meerderheid in het parlement. Daarmee zijn ze alles bepalend voor de nieuw op te stellen grondwet en lijkt Egypte definitief een islamitische staat te worden, zoals Iran dat is. Nu hebben de Moslimbroeders ook een kandidaat voorgedragen voor de presidentsverkiezingen, namelijk Khairat el-Shater. Hij maakt een goede kans de verkiezingen te winnen. Hij is een schatrijke zakenman en schijnt een gematigd islamist te zijn. Dat is dan een dun straaltje hoop voor de seculiere Egyptenaren die er door hun revolutie voor gezorgd hebben dat het autocratische bewind van Moebarak het veld moest ruimen. En die dus de weg vrij hebben gemaakt voor de Moslimbroeders om de (bijna) absolute macht te grijpen. Of El-Shatar zich daarvoor dankbaar zal tonen tegenover de Egyptische liberalen moeten we afwachten. Er is weinig reden tot optimisme bij zo’n overweldigende meerderheid van islamitische partijen. Helaas leidt democratie in het Midden Oosten vaak tot het tegendeel van democratie.

02 april 2012

Een bangalijst van ‘slechte’ mensen

'Slechte' mensen
Slechte mensen bestaan, maar sommige mensen zijn slechter dan andere. Kampbeulen, verraders, afpersers, dictators en verkrachters vindt iedereen slecht, in ieder geval de rechters die een straf over hen uitspreken. Maar hoe slecht zijn mensen aan wier wetenschappelijke, politieke of financiële integriteit wordt getwijfeld? Hoe slecht was het, bijvoorbeeld, van Gerrit Zalm om, na zijn politieke carrière, naar DSB te gaan om daar mee te werken aan het verkopen van financiële wurgcontracten? Hoe slecht was/is het van Jos van Rey om wethouder in Roermond te zijn en te blijven terwijl zijn vriend, de projectontwikkelaar Van Tol, van de gemeente Roermond lucratieve opdrachten kreeg? Een kwestie van smaak. Over beide heren zijn rapporten geschreven die hun slechtheid onderzoeken. Die rapporten, geschreven door juristen, staan vol met juridische kronkeltaal. Wie wil kan de heren slecht vinden, wie het niet wil (inclusief de ‘verdachten’ zelf natuurlijk) wast zijn handen in onschuld. Op mijn bangalijst van mannen met een slechte reputatie zouden ze hoog eindigen, maar ik zet voortaan ‘’ om het slechte van deze mensen. Ze zijn slecht. Naar mijn smaak