30 oktober 2011

Gerd Leers

Gerd met stempel van Geert
Gerd Leers (CDA) was als burgemeester populair in Maastricht. Hij oogde daadkrachtig in zijn bestrijding van de drugsoverlast en hij eiste integriteit van de lokale politici en ambtenaren. Tot hij zelf in de knoop kwam te zitten door een aankoop van een vakantievilla in een bouwproject in Bulgarije. Dat project dreigde te mislukken en Gerd Leers wekte de indruk zijn functie te misbruiken om de zaak nog ten goede te keren. Toen dat aan het licht kwam, wilde Gerd Leers aanvankelijk niet weggaan. Hij moest toch van de gemeenteraad. Carrière in het openbaar bestuur gebroken. Totdat het CDA de ministerspost voor migratie kreeg toegeschoven in het VVD/CDA-kabinet. Dat was vooral een post die bedacht was om gedoogpartner PVV tevreden te stellen. Wie in het CDA zou onder de priemende blik van Geert Wilders deze post willen bemannen? Natuurlijk Gerd Leers: de man die een herstart van zijn carrière nodig had. Hij had zich eerder tegen de denkwereld van Wilders uitgesproken, maar dat was nu geen punt meer. Voor Wilders was Leers ook de ideale man, want deze man kon zich geen tweede uitglijder veroorloven en zou dus een ideale ‘puppet-on-a-string’ zijn. Dat blijkt bij het geval Mauro. Mauro (18 jaar) kwam 8 jaar geleden als asielzoeker alleen naar Nederland en is door de pleegouders Anita Marijanovic en Hans Mandigers  opgevangen. Volgens de regels moet hij terug naar zijn oorspronkelijk vaderland. Iedereen heeft op de televisie kunnen zien dat hij een onmisbaar onderdeel van zijn pleeggezin is geworden. Hem wegsturen zou ongeveer hetzelfde zijn als het opbreken van een slavengezin zoals dat vroeger door slavenhandelaren zonder gewetenswroeging werd gedaan. Leers zegt dat hij niet anders kan, want hij moet de wet toepassen. Natuurlijk kan hij de wet anders toepassen, maar hij laat zich ook door Wilders in gijzeling houden. Voor Gerd Leers is zijn carrière belangrijker dan menselijkheid.

27 oktober 2011

Mark Rutte II

Als je mij van te voren had gevraagd wat er uit de ‘belangrijke’ eurotop afgelopen nacht zou komen, had ik gezegd: “De Grieken worden hun schuld voor een deel kwijt gescholden en het fonds waarmee de noodlijdende eurolanden in leven wordt gehouden, wordt verhoogd.” Dat zou een waterig compromis zijn omdat het probleem van de zwakke eurolanden (namelijk dat ze zwak zijn) daarmee niet wordt opgelost. Onze premier Rutte zei van te voren dat hij stevige beslissingen wilde, geen waterige compromissen. De top besloot als verwacht. Dus, een waterig compromis. De premier van alle Nederlanders zei echter dat er stevige beslissingen waren genomen die een “fundament onder Europa legden”.  Wel dus een waterig fundament. Het gaat de komende tijd drassig worden in Europa.

25 oktober 2011

Frans Timmermans

Veel mensen, ook bekende mensen doen slechte dingen en worden er nooit voor gestraft. Frans Timmermans, bijvoorbeeld, tweede Kamerlid namens de PvdA, verdedigde in 2004 en 2005 te vuur en te zwaard de EU grondwet waar kiezers op 1 juni 2005 per referendum een oordeel over mochten geven. Die grondwet bevatte heel veel slechte dingen waar Timmermans weet van had kunnen hebben, want hij had er zelf aan meegeschreven. Misschien had hij zelf niet door hoe slecht die grondwet was, maar dan had hij ook naar anderen kunnen luisteren die dat wel door hadden. Timmermans luisterde niet, de grondwet werd in het referendum door de Nederlandse kiezers afgewezen (2005), de slechte dingen die in de grondwet stonden kwamen naar buiten (2010), maar Timmermans denkt nog steeds dat die afgewezen grondwet goed was voor de Nederlanders. Hij heeft in ieder geval nooit zijn excuses aangeboden dat hij aan zo iets slechts als de EU grondwet had meegeschreven. In het televisieprogramma Buitenhof van afgelopen zondag (23 oktober 2011) zegt hij nu dat politici vergeten zijn te zeggen tegen de kiezers hoe belangrijk de Europese structuren voor de Nederlandse economie zijn. Dus toch een soort excuus, maar dan wel het verkeerde excuus, want hij had zijn verontschuldigingen moeten maken voor de gebrekkige structuren die Europese politici verzonnen hadden, niet voor de goede structuren. Zo die er al zijn.

24 oktober 2011

Mark Rutte (goed, maar helaas ook gek)

Zo’n acht jaar geleden heb ik eens met Mark Rutte gediscussieerd over pensioenen. Goede man, zit geen stukje kwaad in. Had een goede baan in de marktsector en wilde toch de politiek in. Net als Wouter Bos. Over Europa verkondigde Mark Rutte tot dit voorjaar onzin. Dat soevereiniteit binnen de EU voor Nederland beter zou zijn. Het was al lang duidelijk dat soevereiniteit van EU-landen binnen de eurozone op een ramp zou uitdraaien. Ook voor Nederland. Zelfs juist voor Nederland. Mark Rutte begrijpt dat nu ook, maar helaas blijkt hij weliswaar goed, maar helaas ook gek te zijn. Hij laat het toe dat de superstaten in de eurozone (Duitsland en Frankrijk) de dienst blijven uitmaken en Nederland langzaam maar zeker meetrekken de economische afgrond in. Weliswaar reist Mark Rutte zo nu en dan met de regeringsjet naar Berlijn om kanselier Merkel te vertellen wat voor een goed idee hij en Jan-Kees de Jager (ook een goed mens) over de eurozone hebben. Maar: Angela glimlacht dan vriendelijk en Rutte vliegt weer terug naar huis. Merkel en Sarkozy blijven beslissen over wat te doen in de EU om de schuldencrisis op te lossen. Voorlopig niets. De premier van alle Nederlanders vindt het goed. Gek is dat.

22 oktober 2011

Willem Holleeder

Willem Holleeder
Sommige topeconomen vind ik in hun gedrag criminele trekken vertonen. Maar ik vraag me nooit af hoe ze top geworden zijn, eerder of ze eigenlijk echt wel top zijn. Aan de professionaliteit van topcriminelen twijfel ik nooit. Willem Holleeder moet wel top zijn. Hij heeft zo’n veertig jaar in de misdaad gezeten, de tijd in de gevangenis meegerekend, maar hij heeft zich weten te handhaven, terwijl om hem heen zijn concurrenten omvielen als luciferhoutjes. Ongelooflijk dat hij zijn organisatie zo goed op orde heeft dat hij al zo lang liquidaties heeft weten te ontlopen. Hij is net zo onaantastbaar als de dictator van Libië tot een paar maanden geleden. Opeens verkruimelde Kahadafi’s toppositie en werd hij geliquideerd. Daar was wel de NAVO luchtmacht voor nodig. Het wachten is op een macht van boven die de toppositie van Holleeder kan ondermijnen.

20 oktober 2011

Gerrit Zalm

Gerrit bij Dirk
Gerrit Zalm is het prototype van een (financiële) schurk. Hij raakte na een lang ministerschap werkloos, verkocht toen voor veel geld zijn ziel aan afperser Dirk Scheringa en hopte, als een volleerde Maurice Papon, net op tijd over naar de genationaliseerde ABN/AMRO-bank, weer voor heel veel geld. Als minister van financiën was hij ook niet echt een ster. Zo hield hij zich meermalen niet aan de begrotingsregels die hij mede zelf had opgesteld. Maar ook over deze slechterik valt iets goeds te zeggen: hij heeft echt geprobeerd het stabiliteitspact in Europa waterdicht te maken. Hij stelde zich op tegen Duitsland toen dit land de regels overtrad, hij verzette zich tegen de komst van Italië. Het mocht niet baten: klein landje tegen grote monsterstaten.

18 oktober 2011

Maxime Verhagen

Maxime Verhagen zit sinds hij als 30-jarige afstudeerde aan de Universiteit Leiden in de politiek. Hij lijkt een klassieke aanhanger van het machiavellisme: altijd een waakzaam oog voor waar de macht zit en hoe die zelf te krijgen. Verdeel en heers; liever gevreesd dan geliefd. Zo’n type. Het lijkt me iemand die als hij met je spreekt op een receptie altijd over je schouder kijkt of er niet iemand is waar hij meer aan heeft om mee te praten. Elf jaar studie, dus zeker geen uitgesproken intellectueel. Heeft hij een mening over gerechtigheid of solidariteit? Typische onderwerpen voor een CDA politicus, toch. Maar volgens mij vindt hij daar niets van. Over Europa dan? O ja, een bleek opiniestukje in de Volkskrant van 17 oktober. Die opinie bestond uit bij elkaar geharkte meningen van anderen. Landen die een puinhoop maken van hun economische beleid moeten een boete kunnen krijgen. Goed zo. Geef Griekenland maar een flinke boete. Weten we tenminste zeker dat het land in de Middellandse Zee verdwijnt.
Als de Nederlandse politiek op de huidige voet doorgaat, blijft het VVD/CDA-kabinet zeker tot 2015 zitten. Daarna verdwijnt het CDA in de golven van de Noordzee, want Verhagen heeft veel eigenschappen, maar niet die van een stemmentrekker.

16 oktober 2011

Slechte Nederlandse politici over de EU grondwet

Waarom was de EU grondwet zo slecht en waarom hebben we er nu nog last van? Het zat zo: in de grondwet was het zogenaamde groei- en stabiliteitspact opgenomen. Dat pact bevatte de begrotingsnormen waar alle landen in de eurozone zich aan zouden moeten houden. Dat pact was zo lek als een vergiet en (Nederlandse) politici wisten dat was toen (2004) al, maar toch vertelden zij de kiezer, toen hij/zij er over mocht stemmen, dat de grondwet een levensnoodzaak was. Ze verzwegen dat er een lek pact in zat. Nu dat pact tot de schuldencrisis en een eurocrisis heeft geleid weten politici opeens wat er moet gebeuren om het lek te dichten. Of om de brand te blussen, om een andere beeldspraak te gebruiken. Nederlandse politici willen nu al maanden dat er een brandblusapparaat in een gebouw komt dat al maanden in lichterlaaie staat.     

15 oktober 2011

Job Cohen en Dominque Strauss-Kahn (beiden niet goed)


Dominque Strauss-Kahn

Job cohen
Job Cohen lijkt mij een integere man. Alleen al het feit dat hij bij zijn gehandicapte vrouw blijft. Zou Strauss-Kahn dat ook gedaan hebben als hij in de plaats van Job Cohen was geweest? DSK (60+) heeft de mooie en rijke Anne Sinclair als vrouw, maar heeft toch nog te veel last van zijn hormonen en zoekt zijn seksueel gerief bij jonge journalistes en kamermeisjes. Dat doet Job (60+) niet. Toch hebben beide heren gemeen dat ze socialist zijn en kandidaat waren voor het hoogste politieke ambt van hun land, namelijk president (DSK), premier (JC). Voor beiden liep het niet goed af. Wat de één te veel had aan goedheid, had de ander te weinig. Wat de ander te veel had aan slechtheid, had de één te weinig.

14 oktober 2011

Piet Hein Donner

Vroeger (dat wil zeggen van 1997 tot 2010) was ik lid van het CDA. Niet omdat ik graag in de hemel wilde komen. Het CDA had lange tijd als enige partij door dat als gezinnen niet deugden de maatschappij ook niet deugde. Zelfs werd ik in 1997 lid van de programcommissie van het CDA. Daarin zat toen ook Piet Hein Donner. Ik vond hem een grappige en sympathieke man. Een intellectueel ook. Later, toen Donner carrière maakte in de politiek en ik inmiddels van grote afstand toekeek, vond ik hem minder amusant. Het was een hele opluchting dat hij in 2010 ophield als minister van sociale zaken. Zijn voorstel over de AOW-leeftijd was een asociale draak, omdat hij geen bescherming wilde bieden aan de zwakkeren. Zijn steun aan de gedoogconstructie met de PVV leek ook meer door carrièreoverwegingen dan door principes verklaard te zijn. Nu wordt hij dan vrijwel zeker lid van de Raad van State. Dan kan hij weer als een principieel jurist wetten toetsen. Hij zal wel even tijd nodig hebben om zijn principes terug te vinden.    

12 oktober 2011

Slechte Mensen






Zijn er slechte mensen? Jazeker, kijk naar kampbeulen, verraders, afpersers, verkrachters. Het slechte komt meestal boven in extreme situaties: oorlogen, rampen. Bij de Zeeuwse watersnoodramp in 1953 bleken vele bestuurders lafaards die er vandoor gingen toen ze leiding hadden moeten geven. In de oorlog transformeren voorheen saaie huisvaders tot kille moordenaars. Maar het is niet altijd duidelijk of iemand slecht is, of misschien toch een held. Het klassieke voorbeeld van de onkenbaarheid van goed en kwaad is het romanpersonage Henri Osewoudt in W.F. Hermans’ roman De donkere kamer van Damocles. Osewoudt zag zichzelf als een verzetsheld, maar werd tenslotte als een verrader op de vlucht dood geschoten. De schrijver zelf, W.F. Hermans, ontmaskerde na de oorlog mensen die zich presenteerden als verzetshelden maar collaborateurs bleken. Weinreb was daarvan de meest bekende. Hermans werd zelfs eens een verzetsprijs toegekend, die hij weigerde. Een paar maanden geleden bleek dat Hermans zich in de oorlog had aangemeld bij de Kultuurkamer, een instituut dat door de Duitse bezetter was ingesteld om kunstenaars in de gaten te kunnen houden. Joden konden natuurlijk geen lid worden. Hermans was zelf collaborateur.