21 december 2011

Henk Bleker

We gaan het jaar met een wel heel slecht mens afsluiten en, helaas, weer een CDA-politicus. Hij is zo slecht dat iedereen het door heeft en geregeld over hem heen valt (minus natuurlijk een paar duizend overgebleven CDA-kiezers). Hij kwam uit het niets, zoals Balkenende indertijd ook uit het nieuws kwam. Hij werd interim-voorzitter in 2010 na de slecht verlopen Tweede Kamerverkiezingen voor het CDA. Het CDA dreigde spoedig daarna uiteen te vallen vanwege de onenigheid over deelname aan een regering met de PVV als gedoogpartner. Bleker wierp zich op als de grote verzoener. Een gewillig oor naar links, een ander gewillig oor naar rechts. Al gauw bleek dat hij één oor al die tijd dicht had gehouden: hij had zijn huid allang verkocht aan maffiabaas Maxime Verhagen. Hij mocht immers in de regering. Voor de natuur. Inmiddels bleef hij maar voor de televisie komen, want hij lijkt daar dol op. Hij poseert daar als nonchalante verschijning die zegt gevangen te zijn in de taaie werkelijkheid van alle dag. Dat ging goed tot asielzoeker Mauro tegenover hem kwam zitten bij Pauw en Witteman. Terwijl Bleker min of meer uitsprak dat Mauro helaas het land uitmoest, vroeg hij direct als zoenoffer Mauro mee naar een voetbalwedstrijd. Heel Nederland verontwaardigd. Journalisten zitten hem nu op de hielen. Vanochtend onthulde De Volkskrant dat Bleker als gedeputeerde natuurgebied aan boeren overdroeg met miljoenen en half frauduleuze subsidies er bij. De natuur is bij hem niet in goede handen, is de boodschap. Dat wisten we natuurlijk al, maar zolang de maffiabaas hem steunt zal hij niet geofferd worden.           

17 december 2011

Rick Driehuis en Jason Halman

Rick Driehuis was geen moordenaar, zoals Jason Halman, maar toch lijkt zijn geval op dat van Jason die zijn broer Gregory, die tophonkballer in de VS was, vermoordde. Jason leeft, maar Rick is dood. Ergens in augustus 1978 tenniste ik tegen Rick bij de clubkampioenschappen van de club waar wij toen allebei lid van waren. Hij was toen een jaar of 13, ik was 27. Hij was nog volop in de groei. Binnen een mum van tijd stond ik voor een hopeloos lijkende achterstand, maar ik kreeg hem uit zijn spel en won toch. Rick nam ook wel eens vriendjes mee naar de tennisclub. Een daarvan was Marco van Basten. Op de foto (uit 1978) zit Rick vooraan tweede van rechts, Marco staat vlak achter hem, tweede van rechts, naast John van Loen die later ook profvoetballer werd. Jaren later pas las ik in een Utrechtse krant dat Rick als jeugdspeler met Van Basten had samen gespeeld bij UVV en gedroomd had van een profcarrière als voetballer. Het was hem niet gelukt, maar Marco van Basten wel. Toen ik dat las had Rick zich al dood gereden. Of het zelfmoord was, weet ik niet. Jason Halman maakte hetzelfde mee als Rick, maar het was niet een vriend maar een broer die het succes had dat hem niet gegund was. Jason haalde het walhalla van het honkbal, de MLB, niet en Gregory wel. Het leven kan wreed uitpakken als het lot jou niet, maar iemand die zo dichtbij is wel gunstig gezind is. Het kan slechte krachten in je los maken.

11 december 2011

Job Cohen (PvdA) jokt

Job Cohen kan misschien niet rekenen. Of hij doet alsof, maar dan jokt hij. Op zijn blog schrijft hij op 7 december: “De Partij van de Arbeid heeft ervoor gezorgd dat mensen die lang hebben gewerkt voor een laag inkomen toch op hun 65ste met pensioen kunnen, zonder of met een beperkte korting.” Die korting blijkt na enig rekenwerk 7 procent te zijn voor mensen met een minimuminkomen die in of na 2025 op hun 65-ste met pensioen willen. De PvdA had in de Tweede Kamer echter geëist dat die korting maximaal 3 procent mocht zijn. Die eis is dus niet gehonoreerd. Het vreemde is nu echter dat iedereen doet alsof die 7 procent toch 3 procent is. De minister van Sociale Zaken heeft het over 3 procent, de vakcentrale heeft het over 3 procent en Job Cohen dus kennelijk ook. Waarom? De minister wil niet meer geven (en eigenlijk geeft hij zelfs niets, hij haalt wat geld uit het ene potje en doet het dan in  … precies hetzelfde potje) en dus zegt hij dat hij aan de eis van 3 procent heeft voldaan. Job Cohen weet waarschijnlijk ook dat er niet meer in zit en dus zegt hij dat die 7 procent 3 procent is. Hij zal heus wel kunnen rekenen (Job heeft door gestudeerd). Dus jokt hij.   

05 december 2011

Ruud Lubbers

Verdient Ruud Lubbers een plaats in een museum van slechte mensen? Hij heeft de beste jaren van zijn leven gegeven aan de Nederlandse politiek. Nadat hij in 1973 op 34-jarige leeftijd de politiek in werd gekatapulteerd, heeft hij daar gedurende meer dan twintig jaar een grote rol gespeeld, waarvan 12 jaar (1982-1994) als premier. Hij stond bekend als iemand die nooit ophield met werken en als een dossiervreter: hij kende alle politieke dossiers van a tot z. Hij bemoeide zich als premier ook overal mee: bij politieke problemen van een van zijn ministers droeg hij zelf de oplossingen aan. Zijn vrouw en kinderen zullen hem in die tijd weinig gezien hebben: Ruud Lubbers was er niet voor zijn gezin, wel voor Nederland en voor Europa. Wat de EU betrof, stond hij bekend als een federalist: hij wilde van de EU een federale staat à la de VS maken. Dat is hem niet gelukt: zijn kunststukje was het verdrag van Maastricht (1991) waarin voor het eerst voorschriften werden geformuleerd waar de nationale begrotingen van de lidstaten aan moesten voldoen. Die voorschriften waren in beginsel goed, maar de uitwerking deugde niet. Dat was voor de insiders al veel eerder bekend, maar dankzij de eurocrisis weet nu iedereen het. Lubbers vindt het niet zijn fout. Helaas, daarmee verdient hij hier een plekje, want eigen fouten niet erkennen is een slechte eigenschap. In De Volkskrant van 3 december zegt hij dat in het verdrag van Maastricht de muren werden neergezet, maar dat anderen verzuimd hebben het dak er op te zetten. Bovendien had de eerste president van de Centrale Bank, Wim Duisenberg, de zwakke eurolanden moeten disciplineren. Kortom, ik Ruud Lubbers, heb mijn steentjes bijgedragen aan de EU, maar anderen hebben van mijn steentjes een puinhoop gemaakt.

02 december 2011

Topgraaier Aalt Dijkhuizen

Als je op de universiteit en hogescholen een echte grootverdiener wilt worden moet je het bestuur in. Hoewel in het parlement bepaald is dat het salaris van de premier ook het maximumsalaris in de publieke sector zou moeten zijn, is er in het hoger onderwijs nagenoeg geen bestuurder meer te vinden die minder dan dat salaris (ongeveer 190 duizend euro) verdient. Dat salaris bepalen de bestuurders zelf met medeweten van de zogenaamde toezichtsorganen, een soort gezelligheidsclubs waarin oude bekenden elkaar tegenkomen. Of die bestuurders dat hoge salaris waard zijn, is moeilijk vast te stellen. Op basis van mijn eigen ervaring met bestuur in de academische wereld heb ik maar liever bescheiden, onzichtbare bestuurders die er voor zorgen dat de academici hun werk (onderzoek en onderwijs) kunnen doen. Al te ambitieuze bestuurders veroorzaken al gauw ongelukken. Vanochtend stond in De Volkskrant een stuk over zo’n ambitieuze bestuurder: grootverdiener Aalt Dijkhuizen, bestuursvoorzitter bij de Universiteit van Wageningen met een salaris van 350 duizend euro. Een herkenbaar verhaal over een dictator die ja-knikkers om zich heen verzamelt en iedere kritiek de kop indrukt. Mugabe, Assad, Moebarak, Poetin, Dijkhuizen. Het wachten is op de lente in Wageningen.   

29 november 2011

katholieke kerkleiders

Ik ben in de jaren vijftig opgegroeid in een streng katholieke familie. Het waren hoogtijdagen voor de katholieke kerk. De gelovigen waren trouw aan de Paus,  bisschoppen en de geestelijken die er waren voor de stichting van de gewone katholiek. Die geestelijken kwamen bij mensen thuis, vaak onaangekondigd, en vroegen naar het wel en wee van de eenvoudige zielen. Ze gaven advies in problematische situaties. Deze geestelijken, paters en priesters, stonden in hoog aanzien en waren boven iedere kritiek verheven. In de jaren zestig begon dat af te kalven. Men kon niet meer tegen het idee dat geestelijken, met de paus voorop, onfeilbaar waren. Voor mij persoonlijk was de druppel het verbod dat de paus ergens rond 1968 uitvaardigde op het gebruik van de pil. De kerk had voor mij afgedaan en het is nooit meer goed gekomen. Maar wat de kerk mij in intellectuele zin had aangedaan was eigenlijk maar bescheiden in vergelijking met wat tientallen kinderen in de jaren vijftig en vroege jaren zestig fysiek werd aangedaan in de talloze internaten die de katholieke kerk er op na hield. Seksueel en persoonlijk misbruik van kinderen door geestelijken,  pas de laatste jaren boven water gekomen, kon ongehinderd plaats vinden omdat de kerk zichzelf afdekte. De kerk als een gesloten, hiërarchische situatie waar kritiek van onderen onmogelijk was, was een ideale plek voor boeven die onder het mom van vroomheid hun autoriteit tegen weerloze kinderen konden misbruiken. Het ergste is dat de kerk toen meer wist van de wandaden tegen kinderen dan ze nu wil toegeven. De kerkleiders zijn nog steeds slechte mensen.

26 november 2011

Herman Wijffels

Herman Wijffels is een man die een fascinerende speech kan houden over de grote problemen op deze aarde. Ik heb een paar maal speeches van hem meegemaakt en deze hadden telkens een soort betovering tot gevolg. “Wat heeft deze man gelijk,” dacht je dan, “en wat voor een goede maatregelen stelt hij voor.” Zoiets. Iets wat je ook wel eens overkomt als je droomt. Dat opeens alles heel mooi en gelukkig lijkt. Maar dan word je wakker en dan weet je niet meer waar dat gelukzalige gevoel vandaan kwam. Zo gaat het ook na afloop van de speeches van Wijffels. Dan zou je naar buiten willen rennen om orde op zaken te gaan stellen volgens de lijn Wijffels, maar als je buiten bent begin je je af te vragen wat Wijffels heeft voorgesteld. Ja, wat eigenlijk? Wat wil deze man? Geen idee. Hij is de meester van de vage voorstellen. Hij wil duurzaamheid, sociale innovatie en nu heeft hij in zijn Sustainable Finance Lab ontdekt dat er een einde aan de bonussen voor bankiers moet komen. Tja. Dat vinden de meeste Nederlanders zonder een Finance Lab al heel lang. Wijffels heeft vele invloedrijke functies gehad in zijn leven. Waarom heeft hij daar geen orde op zaken gesteld? Waarom heeft hij de bonussen van bankiers niet afgeschaft, toen hij zelf bankier was? En heeft hij als bestuurder aan sociale innovatie gedaan? Enfin. Waarschijnlijk is Herman Wijffels geen slecht mens, maar of hij een goed mens is, zou ik ook niet weten.

24 november 2011

Johan Cruijff II

Johan Cruijff is ook populair omdat hij altijd gelijk lijkt te hebben. Dat wil zeggen, als hij zijn gang kan gaan (zoals bij Pauw & Witteman op 17 november), dan praat hij zo een uur door zonder dat je meestal weet waar hij het over heeft.  Maar, dan ergens in dat uur verborgen zit een boodschap die doel lijkt te treffen. Net zo als bij Cruijff als voetballer één treffer voldoende kon zijn voor een geslaagde wedstrijd, zo is voor Cruijff als visionair één rake opmerking ook voldoende voor een succesvolle visie. Bij P&W was er maar één opmerking die ik begreep, namelijk dat Ajax weer naar de Europese top moest en dat de jeugdopleiding daarvoor moest zorgen (“wie niet rijk is, moet slim zijn”, zei hij ongeveer). Alle aandacht naar de jeugdopleiding? Slim? Hoe beter de jeugdopleiding van Ajax, des te meer scouts van de grote Europese clubs zich langs de velden van ‘De Toekomst’ verzamelen om de talenten weg te lokken. Nog voordat deze talenten een schot in het eerste van Ajax hebben gelost, zijn ze al vertrokken naar de grote voetballanden.

Johan Cruijff

Ik heb Johan Cruijff ongeveer drie keer ‘live’ zien voetballen, waarvan hij één keer onwaarschijnlijk goed speelde. De minimumleeftijd van de mensen die deze ervaring met mij delen, moet toch inmiddels zo rond de 40 jaar liggen. Alle mensen jonger dan 35 jaar oud, hebben nooit bewust zijn voetbaltalent ‘in real time’ mogen aanschouwen. Toch blijkt hij populair te zijn onder jongere Ajax-supporters, ondanks dat hij medeverantwoordelijk lijkt te zijn voor een bestuurscrisis bij Ajax. Kennelijk weet hij altijd weer de indruk te wekken dat hij belangeloos zijn kennis ter beschikking stelt, terwijl de andere partij voornamelijk het eigen belang op het oog heeft. In mijn herinnering was Cruijff tijdens zijn voetballoopbaan voortdurend het middelpunt van ‘voetbalaffaires’. Zo ontbrak hij eens op een Europacup wedstrijd van Ajax omdat hij niet langer aanvoerder mocht zijn, wilde hij niet dat spelers van PSV in het nationale elftal speelden, wilde hij ook niet in het nationale elftal spelen als hem dat niet genoeg opleverde, of hij kwam gewoon niet opdagen, omdat hij wat beters te doen had. Het was hem allemaal te vergeven, zolang hij maar zijn ongeëvenaarde voetbaltalent zo nu en dan aan de wereld liet zien. Dat talent is nu al bijna dertig jaar begraven, maar het talent om een crisissituatie uit te lokken, heeft hem nooit verlaten.

16 november 2011

Bas Jacobs, I

topeconoom
Bas Jacobs is een van de meest talentvolle economen van de jonge generatie. Hoewel, inmiddels is hij 38 jaar; zo jong is hij dus ook al niet meer. Bas is goed ingevoerd in de wereld van de Nederlandse topeconomen en hij heeft grote ambities. Een jaar of vijf geleden vertrouwde hij me toe dat hij heel snel in de wetenschappelijke toptijdschriften wilde gaan publiceren. Dat is hem, als ik op zijn homepage mag afgaan, nog niet gelukt. Dat komt misschien wel omdat hij ook heel graag in de media, inclusief de televisie, van zijn mening kond wil doen. Die mening houdt hij heel erg voor waar. Zo vindt hij dat de belastingen zeker niet verhoogd moeten worden, want dat is slecht voor de economie. Bovendien moet er flink bezuinigd worden. Nu gun ik iedereen zijn eigen mening, maar het probleem in het geval van Jacobs is dat dit niet wederzijds is. Hij lijkt te denken de economische waarheid in pacht te hebben. Zo poneerde ik eens voor een commerciële TV-zender dat het positieve effect van een belastingverlaging door het CPB sterk wordt overdreven; dat positieve effect bestaat misschien niet eens. Bas Jacobs, kind aan huis bij de desbetreffende zender, zat er ook bij en ontplofte. Er zijn tonnen empirische studies die laten zien dat belastingen een negatief effect hebben, zo beweerde hij. Na afloop van de uitzending was hij ziedend. Het was een schande dat ik hoogleraar was aan een economische faculteit: ik zou op staande voet ontslagen moeten worden. Inmiddels blijken ook zijn economische waarheden niet in steen gebeiteld: het Nederlandse kabinet hoeft toch niet zo veel te bezuinigen als hij eerst beweerde. Met zijn ‘brother in arms’ Lans Bovenberg schreef hij onlangs dat dit kabinet misschien zelfs meer moet gaan uitgeven. Een jaar geleden schreef hij nog met diezelfde Bovenberg dat het kabinet misschien wel 65 miljard moest gaan bezuinigen. Nu hoeft dat niet meer: zijn economische waarheid is op drift.  

13 november 2011

Economen

Econoom: ik zei al dat de euro niet goed smaakte
De economie heeft van de serieuze wetenschappen, laten we zeggen van de wetenschappen waar een Nobelprijs voor bestaat, zo ongeveer de meeste pretenties, maar kan de minste resultaten overleggen. Toen de kredietcrisis in 2008 uitbrak in de VS en van daaruit over de hele wereldeconomie uitwaaierde, wisten economen niet wat hun overkwam. Een wereldwijde recessie die voortkwam uit het inzakken van de woningmarkt in de VS, wie had daar nu aan gedacht? De meeste economen niet. Toen later kwam daar de Europese schuldencrisis bij. Weer hadden de economen even geen antwoord. Dat duurde niet lang: na een korte stilte barstte weer een kakofonie van aanbevelingen door economen los. Zoals gebruikelijk waren de aanbevolen oplossingen allemaal verschillend. Interessant was dat de economen die wel eens bij een minister of Kamerlid over de vloer kwamen, min of meer de officiële doctrine steunden: de schuldencrisis moest worden opgelost door de eurozone in stand te houden, waarbij alle landen de broekriem moesten aanhalen. Nu (13 november) lijkt deze oplossing te stranden doordat steeds meer landen door een inzakkende economische ontwikkeling, te hoge overheidstekorten en tekorten op de lopende rekening van hun betalingsbalans steeds meer moeten lenen om hun hoofd boven water te houden. Of die leningen ooit weer terugbetaald zullen worden, weet geen mens. Al zeggen deze regeringsgetrouwe economen dat het wel goed zal komen. Het zou kunnen, maar het zou ook niet kunnen. In het laatste geval is er geen man overboord. De economische wetenschap is namelijk ook erg flexibel. Deze economen komen dan met een economische redenering waaruit blijkt dat ze, hoewel hun voorspelling niet is uitgekomen, toch gelijk hebben gehad.

10 november 2011

Thom Karremans

Karremans proost met Mladic, 1995
Thom Karremans is sinds juli 1995 het prototype van de laffe man die op het moment dat hij duizenden mensen moest beschermen die mensen zonder verzet uitlevert aan een massamoordenaar. Dit beeld zal hij waarschijnlijk niet meer kwijtraken. Nu al 16 jaar wordt het beeld van lafaard bevestigd en aangescherpt. Het TV-programma Profiel dat op 9 november werd uitgezonden was de laatste in een lange reeks. Opvallend was dat hij zelf aan dit programma had meegewerkt en er na afloop kennelijk zo van terugschrok dat hij de uitzending ervan wilde voorkomen. Inderdaad lijkt hij zelf niet te beseffen hoezeer hij door zijn eigen uitspraken het beeld een lafaard te zijn die zichzelf voortdurend tegenspreekt bevestigt. Nog steeds voelt hij de behoefte zichzelf te rechtvaardigen, maar telkens met averechts resultaat. Karremans heeft ook nog de pech gehad dat de zwakste momenten uit zijn leven zich voor het oog van de televisiecamera afspeelden. Tijdens de Zeeuwse waternoodramp lieten talloze Zeeuwse bestuurders hun onderdanen in de steek op het moment dat die geholpen hadden moeten worden, maar omdat Nederland sliep en er geen camera in de buurt was, kwam dat pas decennia later door het boek van Kees Slager boven water. De lafheid van Karremans is al talloze malen op de televisie vertoond en wie er niet genoeg van kan krijgen, kan ook nog op You Tube terecht. Wat in het programma Profiel opviel was dat de superieuren van Karremans hem geen geschikte bevelhebber vonden. Toch werd hij als overste aangesteld op de tot dan toe moeilijkste militaire missie die Nederland in VN-verband moest uitvoeren. Je kunt het Karremans niet kwalijk nemen dat hij die benoeming aanvaardde. Als hij wat meer zelfkennis had gehad, had hij de benoeming misschien geweigerd. Uit de vele interviews met hem blijkt echter dat hij op geen enkele  manier in staat is zijn eigen gedrag ter discussie te stellen.

08 november 2011

Silvio Berlusconi

Ieder democratisch land krijgt de regeringsleider die het verdient. Italië heeft Silvio Berlusconi, bekend van seksschandalen, corruptie en torpedering van de rechtsgang. Berlusconi is populair in Italië, geen enkele van zijn wandaden lijkt daar iets aan te veranderen. Zelfs pedofilie niet. Nu wordt hij door de financiële wereld uitgekotst. Silvio raakt zijn staatsobligaties alleen nog maar kwijt tegen een rente van meer dan 6 %. Hoewel hij zijn land in een financiële en politieke chaos stort, aarzelt hij op te stappen. Waarom kunnen dit soort mannen nooit genoeg van macht krijgen? Hij is rijk genoeg om zijn honger naar minderjarige meisjes te kunnen stillen. Zijn rol in de geschiedenisboekjes zal er niet beter door worden als hij blijft zitten. Misschien is hij bang alsnog in het gevang terecht te komen als zijn onschendbaarheid verdwijnt, of misschien denkt hij echt dat hij de enige in Italië is die het land vooruit kan helpen. Er zijn veel machtige, maar incapabele mannen die toch denken dat ze een weldaad zijn voor het land dat ze te gronde richten. Zelfkennis is niet hun belangrijkste karaktertrek.

07 november 2011

Onno Ruding

Onno Ruding was in de jaren 80 twee kabinetten lang minister van financiën. Hij stond bekend als een zuinige minister; hij slaagde er in het financieringstekort van de overheid aanzienlijk te verlagen. Na zijn ministerschap werd hij bankier bij een van de grootste banken van de VS. Inmiddels is hij gepensioneerd, maar hij verschijnt nog geregeld in de publiciteit. Vandaag nog mocht hij zijn mening geven over het optreden van de regering tijdens de kredietcrisis van 2008. Hij moet dus wel een heel capabele man zijn. Ik zie hem echter steeds als de man die ons pensioenstelsel heeft doen wankelen. Hij dreigde namelijk tegen het eind van zijn ministerschap belasting te innen bij de pensioenfondsen als deze hun ‘oververmogen’ niet snel zouden verminderen. Er zat volgens hem te veel geld bij die fondsen. De fondsen namen het dreigement serieus en verlaagden de pensioenpremies. Dat was goed nieuws voor Ruding: omdat de pensioenpremies aftrekbaar zijn voor de belasting kwam er door de lagere premies meer belastinggeld bij de schatkist binnen. Daardoor daalde het financieringstekort, maar nu zit er te weinig geld bij de fondsen, mede dankzij hem. Ruding denkt tot op de dag van vandaag dat het goed was om 20 jaar geleden de fondsen te kortwieken. Ik denk dat het slecht was.

06 november 2011

Ad Vingerhoets

De tranen van Ad
De wetenschappelijke fraude van Diederik Stapel aan de Universiteit van Tilburg heeft tot nu toe weinig collega’s tot een publiekelijke reactie kunnen verleiden. Toch had de commissie Levelt die de fraude heeft onderzocht geconcludeerd dat de zittende hoogleraren, naaste collega’s van Stapel, weinig moed hebben getoond. Sommigen schijnen namelijk al het vermoeden te hebben gehad dat er iets niet in de haak was. Afgelopen zaterdag (5 november) onthulde professor Ad Vingerhoets in het Brabants Dagblad dat hij het ook wist. Vingerhoets werkte met Stapel aan een onderzoek, maar traineerde dat onderzoek naar eigen zeggen, omdat hij de data van Stapel niet vertrouwde: “Als een student dit bij mij had ingeleverd, had ik het onmiddellijk in de prullenbak gegooid.” Hij aarzelde echter om Stapel aan te geven. Eerst, zo meldde hij, had hij een gepensioneerd hoogleraar om raad gevraagd en toen deze hem geadviseerd had om de zaak te laten rusten, had hij van een klacht afgezien.
         Is dit nu een dappere bekentenis die het harde oordeel van de commissie Levelt enigszins verzacht? Nauwelijks. Ik geloof er niets van dat hij de fraude al vermoedde en dat hij worstelde met een ethisch dilemma: “Ik heb er nachten van wakker gelegen.” Hij probeert zijn straatje schoon te vegen. Vingerhoets lijkt mij gewoon door de gong gered. Zou Stapel een jaar later zijn ontmaskerd, of wellicht helemaal niet, dan was het artikel over dat gezamenlijke onderzoek van Stapel en Vingerhoets er gewoon gekomen. Vingerhoets is hypocriet door te doen alsof hij het allemaal al wist, maar de fraude niet aankaartte omdat een gepensioneerd hoogleraar dat afraadde. Maar hij is bovenal laf omdat hij iemand die al in de goot ligt flink natrapt. Dat had hij toch beter kunnen doen toen Stapel nog kon terug trappen.
         Ad Vingerhoets is in het land bekend geworden door zijn onderzoek over huilgedrag. Hij kan er nu ook een hoofdstuk over krokodillentranen aan toevoegen. Die van hemzelf.

04 november 2011

Ad Koppejan (zwak mens)

Maxime is niet in de buurt
Het valt niet mee om een zwakke politieke man te zijn en op te moeten boksen tegen slechte politieke mannen met sterke karakters. Ad Koppejan weet daar alles van. Hij is een dissident in de CDA-fractie die het niet eens is met de regeringssamenwerking met de PVV. Meestal houdt hij zich muisstil, bang dat iemand hem opmerkt en iets zegt van zijn dissidentschap. Soms wordt van hem een krachtige daad gevraagd, bijvoorbeeld als een bekende en zelfs populaire asielzoeker als Mauro dreigt te worden uitgezet. Ver weg van de sterke mannen zegt hij dan iets dappers tegen een journalist, bijvoorbeeld dat Mauro niet mag worden uitgezet. Als de sterke mannen weer in de buurt zijn en hem dreigen te vermorzelen, bindt Ad Koppejan in. Dan stemt hij tegen een motie die precies voorstelt wat hij wil, maar de toorn van de sterke mannen heeft opgewekt. Van mij geen kwaad woord hierover. Ik zou ook onder de priemende blikken van maffiabaas Verhagen verschrompelen tot bang muisje.

02 november 2011

Diederik Stapel en ik

Diederik Stapel en ik waren collega’s aan de Universiteit van Tilburg. Ik heb hem nooit ontmoet. Vlak nadat hij mijn collega was geworden, stopte ik met het soort onderzoek waar hij groot in was geworden. Mijn onderzoek had heel wat minder succes dan dat van hem. Te vaak heb ik onderzoek gedaan waar net niet uitkwam wat ik gehoopt had, en waar die ene belangrijke variabele in het onderzoek een niet significant effect had. Echte goede onderzoekers laten het er niet bij zitten. Zij proberen andere variabelen uit of zoeken collega’s ergens in de wereld die misschien het onderzoek weer op de goede weg kunnen helpen. Dit heb ik ook allemaal gedaan, maar het zette uiteindelijk te weinig zoden aan de dijk. Onderzoek doen met collega’s is zo iets als een partij tennissen. Niemand wil tennissen met iemand die slechter is dan jij, maar wel met iemand die beter is. Als je slechter bent, dan moet je de drive, de overredingskracht en het charisma hebben om die andere te overreden om met jou te tennissen. Die persoonlijke eigenschappen had Stapel allemaal. Maar hij was bovendien al gauw de betere tennisser, omdat zijn variabelen allemaal precies de goede dingen deden. Iedereen wilde met hem tennissen. We weten nu dat hij vals speelde, maar ik betwijfel of hij de enige is. Bijna al het geslaagde sociaal-wetenscappelijke onderzoek ziet er zo mooi uit dat je bijna niet kunt geloven dat iemand dat uit de ruwe werkelijkheid heeft weten te halen. Dankzij Stapel streep ik in het vervolg het woordje 'bijna' door in de vorige zin.

30 oktober 2011

Gerd Leers

Gerd met stempel van Geert
Gerd Leers (CDA) was als burgemeester populair in Maastricht. Hij oogde daadkrachtig in zijn bestrijding van de drugsoverlast en hij eiste integriteit van de lokale politici en ambtenaren. Tot hij zelf in de knoop kwam te zitten door een aankoop van een vakantievilla in een bouwproject in Bulgarije. Dat project dreigde te mislukken en Gerd Leers wekte de indruk zijn functie te misbruiken om de zaak nog ten goede te keren. Toen dat aan het licht kwam, wilde Gerd Leers aanvankelijk niet weggaan. Hij moest toch van de gemeenteraad. Carrière in het openbaar bestuur gebroken. Totdat het CDA de ministerspost voor migratie kreeg toegeschoven in het VVD/CDA-kabinet. Dat was vooral een post die bedacht was om gedoogpartner PVV tevreden te stellen. Wie in het CDA zou onder de priemende blik van Geert Wilders deze post willen bemannen? Natuurlijk Gerd Leers: de man die een herstart van zijn carrière nodig had. Hij had zich eerder tegen de denkwereld van Wilders uitgesproken, maar dat was nu geen punt meer. Voor Wilders was Leers ook de ideale man, want deze man kon zich geen tweede uitglijder veroorloven en zou dus een ideale ‘puppet-on-a-string’ zijn. Dat blijkt bij het geval Mauro. Mauro (18 jaar) kwam 8 jaar geleden als asielzoeker alleen naar Nederland en is door de pleegouders Anita Marijanovic en Hans Mandigers  opgevangen. Volgens de regels moet hij terug naar zijn oorspronkelijk vaderland. Iedereen heeft op de televisie kunnen zien dat hij een onmisbaar onderdeel van zijn pleeggezin is geworden. Hem wegsturen zou ongeveer hetzelfde zijn als het opbreken van een slavengezin zoals dat vroeger door slavenhandelaren zonder gewetenswroeging werd gedaan. Leers zegt dat hij niet anders kan, want hij moet de wet toepassen. Natuurlijk kan hij de wet anders toepassen, maar hij laat zich ook door Wilders in gijzeling houden. Voor Gerd Leers is zijn carrière belangrijker dan menselijkheid.

27 oktober 2011

Mark Rutte II

Als je mij van te voren had gevraagd wat er uit de ‘belangrijke’ eurotop afgelopen nacht zou komen, had ik gezegd: “De Grieken worden hun schuld voor een deel kwijt gescholden en het fonds waarmee de noodlijdende eurolanden in leven wordt gehouden, wordt verhoogd.” Dat zou een waterig compromis zijn omdat het probleem van de zwakke eurolanden (namelijk dat ze zwak zijn) daarmee niet wordt opgelost. Onze premier Rutte zei van te voren dat hij stevige beslissingen wilde, geen waterige compromissen. De top besloot als verwacht. Dus, een waterig compromis. De premier van alle Nederlanders zei echter dat er stevige beslissingen waren genomen die een “fundament onder Europa legden”.  Wel dus een waterig fundament. Het gaat de komende tijd drassig worden in Europa.

25 oktober 2011

Frans Timmermans

Veel mensen, ook bekende mensen doen slechte dingen en worden er nooit voor gestraft. Frans Timmermans, bijvoorbeeld, tweede Kamerlid namens de PvdA, verdedigde in 2004 en 2005 te vuur en te zwaard de EU grondwet waar kiezers op 1 juni 2005 per referendum een oordeel over mochten geven. Die grondwet bevatte heel veel slechte dingen waar Timmermans weet van had kunnen hebben, want hij had er zelf aan meegeschreven. Misschien had hij zelf niet door hoe slecht die grondwet was, maar dan had hij ook naar anderen kunnen luisteren die dat wel door hadden. Timmermans luisterde niet, de grondwet werd in het referendum door de Nederlandse kiezers afgewezen (2005), de slechte dingen die in de grondwet stonden kwamen naar buiten (2010), maar Timmermans denkt nog steeds dat die afgewezen grondwet goed was voor de Nederlanders. Hij heeft in ieder geval nooit zijn excuses aangeboden dat hij aan zo iets slechts als de EU grondwet had meegeschreven. In het televisieprogramma Buitenhof van afgelopen zondag (23 oktober 2011) zegt hij nu dat politici vergeten zijn te zeggen tegen de kiezers hoe belangrijk de Europese structuren voor de Nederlandse economie zijn. Dus toch een soort excuus, maar dan wel het verkeerde excuus, want hij had zijn verontschuldigingen moeten maken voor de gebrekkige structuren die Europese politici verzonnen hadden, niet voor de goede structuren. Zo die er al zijn.

24 oktober 2011

Mark Rutte (goed, maar helaas ook gek)

Zo’n acht jaar geleden heb ik eens met Mark Rutte gediscussieerd over pensioenen. Goede man, zit geen stukje kwaad in. Had een goede baan in de marktsector en wilde toch de politiek in. Net als Wouter Bos. Over Europa verkondigde Mark Rutte tot dit voorjaar onzin. Dat soevereiniteit binnen de EU voor Nederland beter zou zijn. Het was al lang duidelijk dat soevereiniteit van EU-landen binnen de eurozone op een ramp zou uitdraaien. Ook voor Nederland. Zelfs juist voor Nederland. Mark Rutte begrijpt dat nu ook, maar helaas blijkt hij weliswaar goed, maar helaas ook gek te zijn. Hij laat het toe dat de superstaten in de eurozone (Duitsland en Frankrijk) de dienst blijven uitmaken en Nederland langzaam maar zeker meetrekken de economische afgrond in. Weliswaar reist Mark Rutte zo nu en dan met de regeringsjet naar Berlijn om kanselier Merkel te vertellen wat voor een goed idee hij en Jan-Kees de Jager (ook een goed mens) over de eurozone hebben. Maar: Angela glimlacht dan vriendelijk en Rutte vliegt weer terug naar huis. Merkel en Sarkozy blijven beslissen over wat te doen in de EU om de schuldencrisis op te lossen. Voorlopig niets. De premier van alle Nederlanders vindt het goed. Gek is dat.

22 oktober 2011

Willem Holleeder

Willem Holleeder
Sommige topeconomen vind ik in hun gedrag criminele trekken vertonen. Maar ik vraag me nooit af hoe ze top geworden zijn, eerder of ze eigenlijk echt wel top zijn. Aan de professionaliteit van topcriminelen twijfel ik nooit. Willem Holleeder moet wel top zijn. Hij heeft zo’n veertig jaar in de misdaad gezeten, de tijd in de gevangenis meegerekend, maar hij heeft zich weten te handhaven, terwijl om hem heen zijn concurrenten omvielen als luciferhoutjes. Ongelooflijk dat hij zijn organisatie zo goed op orde heeft dat hij al zo lang liquidaties heeft weten te ontlopen. Hij is net zo onaantastbaar als de dictator van Libië tot een paar maanden geleden. Opeens verkruimelde Kahadafi’s toppositie en werd hij geliquideerd. Daar was wel de NAVO luchtmacht voor nodig. Het wachten is op een macht van boven die de toppositie van Holleeder kan ondermijnen.

20 oktober 2011

Gerrit Zalm

Gerrit bij Dirk
Gerrit Zalm is het prototype van een (financiële) schurk. Hij raakte na een lang ministerschap werkloos, verkocht toen voor veel geld zijn ziel aan afperser Dirk Scheringa en hopte, als een volleerde Maurice Papon, net op tijd over naar de genationaliseerde ABN/AMRO-bank, weer voor heel veel geld. Als minister van financiën was hij ook niet echt een ster. Zo hield hij zich meermalen niet aan de begrotingsregels die hij mede zelf had opgesteld. Maar ook over deze slechterik valt iets goeds te zeggen: hij heeft echt geprobeerd het stabiliteitspact in Europa waterdicht te maken. Hij stelde zich op tegen Duitsland toen dit land de regels overtrad, hij verzette zich tegen de komst van Italië. Het mocht niet baten: klein landje tegen grote monsterstaten.

18 oktober 2011

Maxime Verhagen

Maxime Verhagen zit sinds hij als 30-jarige afstudeerde aan de Universiteit Leiden in de politiek. Hij lijkt een klassieke aanhanger van het machiavellisme: altijd een waakzaam oog voor waar de macht zit en hoe die zelf te krijgen. Verdeel en heers; liever gevreesd dan geliefd. Zo’n type. Het lijkt me iemand die als hij met je spreekt op een receptie altijd over je schouder kijkt of er niet iemand is waar hij meer aan heeft om mee te praten. Elf jaar studie, dus zeker geen uitgesproken intellectueel. Heeft hij een mening over gerechtigheid of solidariteit? Typische onderwerpen voor een CDA politicus, toch. Maar volgens mij vindt hij daar niets van. Over Europa dan? O ja, een bleek opiniestukje in de Volkskrant van 17 oktober. Die opinie bestond uit bij elkaar geharkte meningen van anderen. Landen die een puinhoop maken van hun economische beleid moeten een boete kunnen krijgen. Goed zo. Geef Griekenland maar een flinke boete. Weten we tenminste zeker dat het land in de Middellandse Zee verdwijnt.
Als de Nederlandse politiek op de huidige voet doorgaat, blijft het VVD/CDA-kabinet zeker tot 2015 zitten. Daarna verdwijnt het CDA in de golven van de Noordzee, want Verhagen heeft veel eigenschappen, maar niet die van een stemmentrekker.

16 oktober 2011

Slechte Nederlandse politici over de EU grondwet

Waarom was de EU grondwet zo slecht en waarom hebben we er nu nog last van? Het zat zo: in de grondwet was het zogenaamde groei- en stabiliteitspact opgenomen. Dat pact bevatte de begrotingsnormen waar alle landen in de eurozone zich aan zouden moeten houden. Dat pact was zo lek als een vergiet en (Nederlandse) politici wisten dat was toen (2004) al, maar toch vertelden zij de kiezer, toen hij/zij er over mocht stemmen, dat de grondwet een levensnoodzaak was. Ze verzwegen dat er een lek pact in zat. Nu dat pact tot de schuldencrisis en een eurocrisis heeft geleid weten politici opeens wat er moet gebeuren om het lek te dichten. Of om de brand te blussen, om een andere beeldspraak te gebruiken. Nederlandse politici willen nu al maanden dat er een brandblusapparaat in een gebouw komt dat al maanden in lichterlaaie staat.     

15 oktober 2011

Job Cohen en Dominque Strauss-Kahn (beiden niet goed)


Dominque Strauss-Kahn

Job cohen
Job Cohen lijkt mij een integere man. Alleen al het feit dat hij bij zijn gehandicapte vrouw blijft. Zou Strauss-Kahn dat ook gedaan hebben als hij in de plaats van Job Cohen was geweest? DSK (60+) heeft de mooie en rijke Anne Sinclair als vrouw, maar heeft toch nog te veel last van zijn hormonen en zoekt zijn seksueel gerief bij jonge journalistes en kamermeisjes. Dat doet Job (60+) niet. Toch hebben beide heren gemeen dat ze socialist zijn en kandidaat waren voor het hoogste politieke ambt van hun land, namelijk president (DSK), premier (JC). Voor beiden liep het niet goed af. Wat de één te veel had aan goedheid, had de ander te weinig. Wat de ander te veel had aan slechtheid, had de één te weinig.

14 oktober 2011

Piet Hein Donner

Vroeger (dat wil zeggen van 1997 tot 2010) was ik lid van het CDA. Niet omdat ik graag in de hemel wilde komen. Het CDA had lange tijd als enige partij door dat als gezinnen niet deugden de maatschappij ook niet deugde. Zelfs werd ik in 1997 lid van de programcommissie van het CDA. Daarin zat toen ook Piet Hein Donner. Ik vond hem een grappige en sympathieke man. Een intellectueel ook. Later, toen Donner carrière maakte in de politiek en ik inmiddels van grote afstand toekeek, vond ik hem minder amusant. Het was een hele opluchting dat hij in 2010 ophield als minister van sociale zaken. Zijn voorstel over de AOW-leeftijd was een asociale draak, omdat hij geen bescherming wilde bieden aan de zwakkeren. Zijn steun aan de gedoogconstructie met de PVV leek ook meer door carrièreoverwegingen dan door principes verklaard te zijn. Nu wordt hij dan vrijwel zeker lid van de Raad van State. Dan kan hij weer als een principieel jurist wetten toetsen. Hij zal wel even tijd nodig hebben om zijn principes terug te vinden.    

12 oktober 2011

Slechte Mensen






Zijn er slechte mensen? Jazeker, kijk naar kampbeulen, verraders, afpersers, verkrachters. Het slechte komt meestal boven in extreme situaties: oorlogen, rampen. Bij de Zeeuwse watersnoodramp in 1953 bleken vele bestuurders lafaards die er vandoor gingen toen ze leiding hadden moeten geven. In de oorlog transformeren voorheen saaie huisvaders tot kille moordenaars. Maar het is niet altijd duidelijk of iemand slecht is, of misschien toch een held. Het klassieke voorbeeld van de onkenbaarheid van goed en kwaad is het romanpersonage Henri Osewoudt in W.F. Hermans’ roman De donkere kamer van Damocles. Osewoudt zag zichzelf als een verzetsheld, maar werd tenslotte als een verrader op de vlucht dood geschoten. De schrijver zelf, W.F. Hermans, ontmaskerde na de oorlog mensen die zich presenteerden als verzetshelden maar collaborateurs bleken. Weinreb was daarvan de meest bekende. Hermans werd zelfs eens een verzetsprijs toegekend, die hij weigerde. Een paar maanden geleden bleek dat Hermans zich in de oorlog had aangemeld bij de Kultuurkamer, een instituut dat door de Duitse bezetter was ingesteld om kunstenaars in de gaten te kunnen houden. Joden konden natuurlijk geen lid worden. Hermans was zelf collaborateur.