22 februari 2017

Deborah Jongejan (journaliste AD): Jetta Klijnsma wil de AOW welvaartsvast houden

Zo’n 10 jaar ben ik een hartstochtelijk tegenstander van verhoging van de AOW-leeftijd. Veel aandacht heeft dat nooit getrokken, maar nu ik mijn meningen daarover via een politieke partij (50Plus) heb uitgedragen, weten journalisten mij opeens te vinden. Zo sprak ik langdurig met Deborah Jongejan (Algemeen Dagblad) over de berekeningen die ik (met David Hollanders) had gemaakt. Het CPB is, m.i., de kwade genius in de hele discussie omdat het bureau steeds weer kwam met berekeningen over de onbetaalbaarheid van de AOW, er van uitgaande dat de AOW de verdiende lonen volgde. Dat is in de afgelopen 40 jaar (gemiddeld) niet het geval geweest. Daardoor zijn de AOW-uitgaven als percentage van het nationale inkomen zelfs gedaald. De journaliste van het AD schreef er na ons gesprek een stuk over in haar krant en suggereerde dat ik de niet-welvaartsvastheid zelf verzonnen had: “Je kunt dat principe (van welvaartsvastheid, HV) dus ook loslaten, zegt hoogleraar Verbon.” Maar, zo vervolgde Deborah Jongejan, “het loslaten van de welvaartsvastheid is een politieke keuze, waar in Den Haag geen enkele andere partij voor te porren is”. Als dat zo is, dan zijn die partijen hypocriet, want menig ‘andere partij’ heeft de afgelopen 30 jaar er mee ingestemd dat de AOW niet welvaartvast was. De journaliste geeft hier een tamelijk valse voorstelling van zaken, maar toen kwam er een passage waar ik van achterover viel: Ik wil niet dat de koopkracht van ouderen op lange termijn achterblijft op die van werkenden’’, reageert PvdA-staatssecretaris Jetta Klijnsma van Sociale Zaken." Jetta Klijnsma, die anders graag ouderen kort, laat nu weten dat de AOW al meer dan 15 jaar welvaartsvast is, en blijft. Met een leugen werpt ze zich op als de grote beschermvrouwe van de oudere (wordt natuurlijk vervolgd).

Arnon Grunberg (voetnoot): rancuneleer onder intellectuelen

Arnon Grunberg staat bij mij niet in de boekenkast. Zo nu en dan las ik wel zijn ‘voetnoten’ in De Volkskrant, maar ik vond de inhoud meestal zo stuitend (zie hier en hier) dat ik ze nu oversla tenzij toevallig mijn oog erop valt. Zoals op dinsdag 21 februari. De krant had eerder interviews met hoogopgeleide PVV-stemmers afgedrukt. Die interviews gingen eigenlijk nauwelijks over de opvattingen van de geïnterviewde personen, maar meer over de problemen die ze ondervinden omdat het bekend was dat ze PVV-stemmers waren. De reden om PVV te stemmen waren de gebruikelijke: overlast van Marokkaanse jongeren, de radicale islam, terroristische aanslagen. Het is inmiddels een cliché aan het worden dat veel moslims een fundamentalistische opvatting hebben van hun geloof. Zij willen wel onze welvaart, maar ze willen niet de vrijheid en de tolerantie, die tot die welvaart hebben geleid. Zij vinden de Koran belangrijker dan de rechtsstaat en het lijdt geen twijfel dat ze, mochten ze ooit hier de meerderheid vormen, de democratische rechtsorde direct afschaffen. Dit is wat fundamentalistische moslims overal doen zodra ze in de meerderheid zijn (omdat Allah dat wil). Wat schrijft Grunberg over de angst van deze PVV-ers? Dit: “Het onvermogen om de eigen frustraties te accepteren komt ook onder hoogopgeleide burgers voor. Precies dit onvermogen maakt de rancuneleer aantrekkelijk (…)” 'Rancuneleer' is een term van Menno ter Braak die de populariteit van het fascisme verklaarde uit een soort jaloezie op mensen die het beter hebben dan jij. Zou Arnon Grunberg echt denken dat die hoogopgeleide PVV-stemmers jaloers zijn op overlast gevende Marokkanen, moslims die hun eigen maar Koptische arts vermoorden, zelfmoordterroristen, enz.? Inderdaad, ik hoop dat voorlopig mijn oog niet meer op een ‘voetnoot’ valt.

21 februari 2017

Donald Trump (president VS): Hoe hij een goed idee verkwanselde

Het enige goede idee dat president Donald Trump tijdens de verkiezingscampagne naar voren bracht, heeft hij op een primitieve en onwettige manier proberen in te voeren. Het gaat natuurlijk om de ideologische test voor potentiële immigranten die hij in een toespraak had voorgesteld. Trump stelde voor geen moslims meer toe te laten in de VS die de cultuur van tolerantie en pluralisme van het Westen niet willen accepteren. Prima idee, dit is een voorstel voor selectieve immigratie en dat is uiteraard niets nieuws. De VS (maar ook Canada, helaas niet of nauwelijks de EU) had altijd al voorwaarden waaronder je het land mocht binnen komen. Je moest een baan hebben, een goede opleiding, of voldoende vermogen. Ras, geloof of geaardheid hoorden niet bij die selectiecriteria. Je kunt dus niet alle moslims weigeren en zeker niet alle moslims uit sommige landen (Irak, Syrië, enz) wel de toegang weigeren, maar alle moslims uit sommige andere landen (Saoedi-Arabië, Pakistan, bijv) zonder meer toelaten. Het gaat om sommige moslims uit alle moslimlanden. Het gaat om fundamentalisten en terroristen die we geen vrijkaart voor misdaad en/of onderdrukking in het Westen willen geven. Dat kunnen er even goed wel heel veel zijn, maar je zult ze er uit moeten zeven. Zo’n ideologische zeeftest moet te bedenken zijn, dachten wij zo, maar helaas wilde Trump daar kennelijk geen moeite voor doen. Hij gebruikte liever een botte bijl die op willekeurige wijze, in plaats van op een selectieve wijze, mensen de toegang tot de VS verbood. Voer voor juristen, zeker in de VS, waar de juristendichtheid waarschijnlijk het hoogste van de wereld is. Rechters staken een stokje voor deze ‘executive order’ van de president. Helaas, zo werd een goed idee verkwanseld. Politiek correct Europa was zeer in haar/zijn nopjes.

13 februari 2017

Nico Schrijver (hoogleraar): waarom leest hij in het verdrag van Geneve iets dat er niet staat II?

Wij vinden het internationale recht, zoals dat via de VN wordt beoefend, failliet, maar Nico Schrijver, hoogleraar internationaal publiekrecht, meent toch dat Trump met zijn inreisverbod voor oorlogsvluchtelingen uit Syrië “overduidelijk” internationale-rechtsregels overtreedt. Zijn inreisverbod “gaat geheel in tegen de geest van het vluchtelingenverdrag.” Dat verdrag is het verdrag van Geneve uit 1954 dat handelt over vluchtelingen. Vluchtelingen zijn volgens dit verdrag mensen die “op grond van gefundeerde angst voor vervolging wegens ras, geloof, nationaliteit, lid van een bepaalde groep of overtuiging” hun land zijn ontvlucht. De Syrische vluchtelingen zijn hun land ontvlucht omdat ze gevaar lopen door oorlog, niet door vervolging. Mensen die vervolgd werden in hun eigen land konden vrij vaak een goed heenkomen vinden in Nederland. Portugese Joden of Engelse Pilgrims zijn daar voorbeelden van. In de huidige tijd denken we aan iemand als Afshin Ellian die door zijn overtuiging zijn leven niet zeker was en in Nederland politiek asiel kreeg. Dit is de categorie mensen waar het verdrag van Geneve op doelt. Oorlogsvluchtelingen is een hele andere categorie. Op heel veel plaatsen in de wereld is er oorlog. Als wij alle mensen die er door getroffen worden, in de EU op zouden moeten nemen, gaan we dat niet schaffen, ondanks Frau Merkel’s bewering van het tegendeel. Bovendien, omdat deze oorlogsvluchtelingen vaak komen uit gebieden waar het moslimfundamentalisme hoogtij viert, gaan wij dan mensen toelaten die juist niet iedereen van willekeurig welk “ras, geloof, nationaliteit, lid van een bepaalde groep of overtuiging” wensen te accepteren. Door iedereen uit oorlogsgebieden in de EU toe te laten, wordt de tolerantie voor mensen met een andere geaardheid, ras, etc. allengs minder. Wij schieten dan in onze eigen voeten.

04 februari 2017

Jan Jaap de Ruiter (arabist ter stede): “Veel moslims functioneren goed”

Jan Jaap de Ruiter was aanwezig bij het veel besproken debat in Amsterdam over moslims en de islam. Hier, vanaf ongeveer 1:30 in dat debat haalt een mevrouw het bekende onderzoek van Ruud Koopmans aan. Dat onderzoek laat zien dat de meeste moslims in West Europa de Koran belangrijker vinden dan de rechtsstaat. Even later krijgt Jan Jaap de Ruiter het woord en hij zegt, alsof hij de mevrouw niet gehoord heeft, zoiets als dat er “20 miljoen moslims in West Europa wonen, waarvan er “heel veel uitstekend functioneren in een democratie.” Wat bedoelde hij daarmee? Bedoelde hij daarmee dat ondanks het fundamentalisme onder een meerderheid van de moslims wij daar helemaal geen last van hebben? Dat is misschien voor velen onder ‘ons’ waar, maar de moslims zelf (althans de gematigden onder hen) hebben er wel last van. Kijk bijvoorbeeld eens naar de ervaringen van Deeyah Khan, in 1977 in Oslo geboren uit Pakistaanse ouders. Zij werd vanaf jonge leeftijd door haar vader gestimuleerd aan muziek te doen en werd daar succesvol in. Het kwam haar op doodsbedreigingen van haar geloofsgenoten uit Noorwegen te staan, want een vrouw met islamitische achtergrond mag dan in Noorwegen geboren zijn, dat wil niet zeggen dat de fundamentalistische moslims in Noorwegen haar zullen toestaan van de rechten gebruik te maken die iedere Noorse vrouw zou moeten hebben. Die bedreigingen werden zo erg dat ze besloot te emigreren naar het VK, waar, zoals bekend, ook een groot contingent aan fundamentalistische moslims aanwezig is, die met een vrijgevochten moslima wel raad weten. Uiteindelijk emigreerde ze naar de VS. Zou ze het erg vinden dat Donald Trump een immigratiestop vanuit een aantal moslimlanden heeft ingesteld? Jan Jaap vast wel, maar hij heeft dan ook helemaal geen last van fundamentalisitische moslims.

03 februari 2017

Nico Schrijver (hoogleraar): waarom leest hij in het verdrag van Geneve iets dat er niet staat?

Je moet wel heel naïef zijn om nog enig vertrouwen in het internationale recht te hebben. Neem de voortwoekerende burgeroorlog in Syrië, waar de VN niet kon ingrijpen door een veto van Rusland en China. Toen de VS onder Obama overwoog op eigen gelegenheid in te grijpen, verwees Poetin cynisch naar het internationaal recht dat immers het monopolie van geweld in internationale conflictsituatie aan de VN heeft toegewezen. Dat weerhield Rusland er uiteraard niet van om later alsnog zelf wel in te grijpen in het Syrische conflict. De ridderlijke verdedigers van het internationale recht bleven muisstil. Wereldleiders misbruiken al decennia het internationale recht via hun opportunistische machtspolitiek in de VN. Het internationale recht, zoals dat via de VN wordt beoefend, is failliet. Maar kijk, The Donald vaardigt een decreet uit met een inreisverbod voor oorlogsvluchtelingen uit Syrië en opeens worden de beoefenaren van het internationale recht in Nederland wakker. Zo schreef mijn krant (alleen voor abonnees): “Nico Schrijver, hoogleraar internationaal publiekrecht, kent 'geen vergelijkbare, recente precedenten' en vindt de strijdigheid met het internationaal recht overduidelijk: 'Het gaat geheel in tegen de geest van het vluchtelingenverdrag'.” Ik ben natuurlijk maar een amateur in het internationaal recht en beroep me op geschriften voor dummies om iets te weten te komen over het verdrag van Geneve dat handelt over vluchtelingen. Hier staat bijvoorbeeld dat artikel 1 van dat verdrag een vluchteling definieert als een persoon die “op grond van gefundeerde angst voor vervolging wegens ras, geloof, nationaliteit, lid van een bepaalde groep of overtuiging buiten zijn natiestaat verblijft.” Dit lijkt mij een treffende definitie, maar oorlogsvluchtelingen uit Syrië, zoals die de afgelopen jaren met miljoenen hun land zijn ontvlucht, voldoen niet aan die definitie (wordt misschien wel vervolgd).

30 januari 2017

Jan Jaap de Ruiter (arabist ter stede): volksheld voorkomt deportatie moslims?

Als de meerderheid van de moslims in West Europa denkt dat er slechts één mogelijke interpretatie is van de Koran en dat de wetten die door de Koran worden opgelegd belangrijker zijn dan de seculiere wetten, wat betekent dat dan voor de democratie in West Europa? Voorlopig niets, want zij vormen de minderheid. Maar mochten deze moslims ooit de meerderheid krijgen dan is het gedaan met het democratische systeem van checks and balances dat we in de Westerse wereld kennen. In een democratie organiseer je tegenspraak tussen instituties (wetgevende, rechterlijke en uitvoerende macht) om iedereen scherp te houden en, vooral, om er voor te zorgen dat er niet één groep is die alles voor het zeggen heeft. Als je denkt dat je de waarheid in pacht hebt, zoals de fundamentalistische moslims, is tegenspraak juist zondig. Er is immers maar één waarheid en daar heeft iedereen zich naar te voegen. Het is dan ook geen wonder dat als bij democratische verkiezingen een fundamentalistische moslimpartij de absolute meerderheid krijgt, de eerste daad van die partij is de democratie af te schaffen (zie Egypte, Algerije, en andere landen; Iran is een interessante uitzondering). Over dit soort zaken ging de veel besproken discussie in Amsterdam, waar Bernadette de Wit voorstelde beroepsmoslims te deporteren. Bij die discussie was ook aanwezig Jan Jaap de Ruijter, arabist hier ter stede. Hij werd door zijn aanwezigheid zelfs even een dappere nationale volksheld omdat hij, volgens de kranten, de enige was die zich verbijsterd toonde over het voorstel tot uitzetting. Mijn felicitaties, uiteraard, hoewel, wat is precies de prestatie als je je druk maakt om een voorstel dat totaal geen kans maakt? Wij gaan heus geen moslims uitzetten, zolang wij moslims als asielzoekers toelaten die atheïsten, christenen en homoseksuelen bedreigen (zie hier en hier). 

29 januari 2017

Bernadette de Wit: “Deporteer beroepsmoslims”

We hebben al diverse malen gesproken over de bevindingen van hoogleraar sociologie Ruud Koopmans (zie hier). Van de moslims in West Europa denkt de overgrote meerderheid dat de wetten die door de Koran worden opgelegd belangrijker zijn dan de seculiere wetten die in West Europa gelden. De meeste moslims in West Europa (en dus Nederland) wensen de liberale normen en waarden van dit land niet over te nemen. Dit suggereert dat zodra de meerderheid van de Nederlanders de fundamentalistische islam aanhangt, de ‘wetten’ van de Koran leidend worden. Nederland wordt als Saoedie-Arabië, waar vrouwen niet aan het openbare leven mogen deelnemen, laat staan dat ze een café in zouden mogen. Zo ver is het nog lang niet. Er zijn maar honderdvijftig vrouwen in een nikab in Nederland, zoals Nasdrin Dchar onlangs smalend opmerkte. Waar maken we ons bang over? Welnu, wij maken ons bang dat die honderdvijftig vrouwen het begin is van een zich hardnekkig uitbreidende vlek waarbij langzaam maar zeker onze seculiere rechtsstaat wordt afgebroken, waarbij wij onze liberale levenshouding en tolerantie op moeten geven. In Frankrijk is het al zover dat in de ‘banlieues’ vrouwen geweigerd worden in sommige café’s. In Nederland hebben we ook no-go areas waar je als vrouw, homo of herkenbare Jood beter niet kunt zijn. Wat doen ‘we’ daar tegen? Bernadette de Wit had daar een simpele mening over. Begin met de beroepsmoslims uit te zetten, zegt zij, dan gaan de andere moslims hun geloof thuis belijden en is het probleem opgelost. Die ‘oplossing’ leidde tot een “storm in een glas water” waarmee zelfs onze vice-premier Asscher en de Amsterdamse gemeenteraad zich bemoeiden. Hadden zij een oplossing? Welnee, ze zagen niet eens het probleem, zie hier.

28 januari 2017

Nasdrin Dchar (NL/Mar): Marokkanen wilden integreren (maar nu niet meer) II

Nasdrin Dchar gaf onlangs een interview aan mijn krant en het was ontroerend, omdat je zijn onderhuidse angst voelde dat zijn kinderen door de autochtone Nederlanders zullen worden uitgespuugd. De meerderheid van de Marokkaanse Nederlanders wilden zich aan de Nederlandse samenleving aanpassen, zegt hij, maar voor de derde generatie Marokkaanse Nederlanders is dat niet langer het geval, “omdat ze hier niet mogen zijn. Omdat alles wat ze lezen, zien, horen, tégen hen is. (…) Alles wat normaal is, alles wat positief is, is niet interessant. We richten ons liever op groepjes die het verpesten voor de grote groep. En het enge van deze tijd is dat het lijkt alsof die kleine groepjes, die minderheid, de regel zijn geworden.” Het ontroerende is ook dat je zou willen dat Nasdrin Dchar gelijk heeft, dat de meeste Marokkanen zich inderdaad willen aanpassen, dat ze ‘onze’ rechtsstaat, onze liberale levenshouding en tolerantie willen overnemen en homoseksuelen, atheïsten en vrouwen op dezelfde manier willen accepteren als ‘wij’ dat doen. Je zou inderdaad willen dat de meeste Marokkaanse Nederlanders begrijpen dat als zij, als moslim, de profeet niet mogen afbeelden, dat niet geldt voor mensen die niet geloven. Je zou willen dat Marokkanen begrijpen dat atheïsten niet vermoord mogen worden, ook als de Koran (en het Oude Testament) dat wel aanbeveelt. Je zou dat willen, maar het is niet zo. Ik haal nog maar even de bevindingen van hoogleraar sociologie Ruud Koopmans (zie hier) naar boven. Van de moslims in West Europa denkt 75% dat er slechts één mogelijke interpretatie is van de Koran en 65% denkt dat de wetten die door de Koran worden opgelegd belangrijker zijn dan de seculiere wetten die in West Europa gelden. Ik zie bij de meerderheid van de Marokkanen geen enkele wens tot integratie in de Westerse samenleving.

26 januari 2017

Nasdrin Dchar (NL/Mar): Marokkanen willen integreren, I

Onze Marokkaanse landgenoten hebben het niet gemakkelijk, vooral niet als ze alleen nog maar door hun naam van een ‘autochtone’ Nederlander te onderscheiden zijn. Dit is bij Nashdrin Dchar het geval. Afgelopen week stond er een ontroerend interview met hem in mijn krant. Laten we maar een interessante quote van hem overnemen: “De eerste generatie Marokkaanse mannen (…) zien ook dat het híér allemaal moet gebeuren, dat hun kinderen de normen en waarden van dit land overnemen.” Hij zegt dat de Marokkaanse Nederlanders die zich aan de Nederlandse samenleving aanpassen de regel zijn, maar:  “De schoonvader van een vriend van me is opeens bang dat Nederland over vijf jaar is geïslamiseerd. (…) Hoe is het mogelijk? Dan ben je volledig geïndoctrineerd door de media. (…) Er wordt gefocust op die honderdvijftig vrouwen in een nikab in Nederland. Honderdvijftig, come on! De angst wordt gevoed en gevoed.” Over Wilders die, zoals bekend, minder, minder Marokkanen wil, zegt hij: “Ik wil zo graag tegen mensen die overwegen op Wilders te stemmen, zeggen: denk alsjeblieft nog een keer goed na. Een stem op hem, voelt als een aanval op mij. Waar hij voor staat, is een wereld zonder mij. Zijn manier van politiek bedrijven, drijft mensen uit elkaar. Erger, door hem gaat de ene groep de andere haten.” Over zijn kinderen: “Ik hoop dat mijn kinderen in een land opgroeien waar ze mogen zijn wie ze zijn. (…). Ik ben altijd geëngageerd geweest, maar door het vaderschap is dat enorm versterkt. Dingen beginnen nu echt pijn te doen.” Inderdaad, stel dat hier een Duitse Joodse man in de jaren dertig aan het woord was, dan krijg je tranen in de ogen, want dan zou je weten dat die kinderen zelfs niet mochten zijn (wordt vervolgd).

20 januari 2017

Martin van Rijn (VWS): we gaan hem missen

Het moet wel heel raar lopen, wil Martin van Rijn, de staatssecretaris van volksgezondheid, in die functie terug komen. Op de eerste plaats moet de PvdA dan uit zijn as herrijzen de komende Kamerverkiezingen (maart 2017). Op de tweede plaats moet het niet uitlekken dat de staatssecretaris een beetje dom’ is. Hij was verantwoordelijk voor de decentralisatie van een deel van de zorg naar de gemeenten. Dat was, zoals wij eerder schreven een afschuifoperatie waarbij het Rijk de financiële problemen van de zorg naar de gemeenten verschoof, maar nog wel aan allerlei touwtjes bleef trekken. De wet maatschappelijke ondersteuning (wmo), die door gemeenten wordt uitgevoerd zegt dat mensen die menen dat ze niet zelfredzaam genoeg zijn en daarom hulp vragen eerst een beroep moeten doen op hun eigen familie of hun netwerk alvorens de gemeente zorg moet bieden. Dit is de participatiesamenleving waar het kabinet Rutte/Samsom zo de mond vol van had. Gemeenten die dit letterlijk nemen worden echter door de rechter terug gefloten. Het is op zichzelf curieus dat de rechter de wet heel anders uitlegt dan de bedoeling is, maar het is misschien nog curieuzer dat Van Rijn dat zelf ook doet. De krant meldde immers ook dat gemeenten van Van Rijn niet mogen voorschrijven dat hulpbehoevende inwoners met een bovenminimaal inkomen zelf hun huishoudelijke hulp moeten regelen. Er is dus helemaal geen sprake van decentralisatie, want de bemoeizucht van Martin van Rijn bemoeilijkt de ‘ontzorging’ waar de gemeenten volgens die zelfde Van Rijn voor moeten zorgen. Ja, Martin van Rijn is een onuitputtelijke bron van inspiratie. Het zou voor dit blog een groot verlies zijn als hij niet terugkeert als bewindsman. Geen mens is onmisbaar, maar dat geldt niet voor Martin van Rijn: we zullen hem gaan missen.

15 januari 2017

Eva Jinek: graaier Boudewijn Poelmann is een gulle gever

Als voorzitters van goede-doelenorganisaties meer blijken te verdienen dan ministers, ontstaat er verontwaardiging. Waarom zouden wij geld gaan geven aan een goed doel als een groot deel van onze donaties in de zakken van bestuurders verdwijnt? Inderdaad, wij gaan dus niets geven aan het Prins Bernhard Cultuurfonds, het Oranje Fonds, KNGF Geleidehonden en KWF Kankerbestrijding. Wat mij betreft, pek en veren voor deze twee dames en twee heren. Maar wat zij verdienen en (nog gaan verdienen) is vrijwel niets vergeleken met wat Boudewijn Poelmann inmiddels verdiend heeft aan de Postcodeloterij. Er wordt een bedrag van 40 miljoen genoemd. Adriana Esmeijer gaat dat nooit bij elkaar verdienen met haar Prins Bernhard Cultuurfonds. Dus, als er iemand van pek en veren voorzien dient te worden, is het wel Poelmann. Wij noemden hem eerder de Dirk Scheringa van het loterijwezen. Dirk Scheringa leidde arme mensen om de tuin met zijn verzekeringsproducten; Boudewijn Poelmann dwingt mensen die bang zijn dat er miljoenen aan hun neus voorbij gaan, de loten van zijn postcodeloterij te kopen. Boudewijn Poelmann chanteert mensen, want als je niet meedoet aan zijn loterij kan aan het eind van het jaar bij de trekking blijken dat je een grote verliezer bent, namelijk als jouw postcode wordt getrokken. Er is geen enkele loterij in de wereld waar je te weten komt dat je een verliezer bent als je geen lot bij die loterij hebt gekocht. Behalve dus bij de postcodeloterij, maar heel veel mensen in Nederland schijnen dat normaal te vinden. Het is zelfs erger. Via columnist Peter de Waard kwam ik er namelijk achter dat Poelmann door Eva Jinek gekroond is tot koning van de filantropie. Graaien, chanteren en gedwongen winkelnering, het blijkt als weldoenerij uitgelegd te kunnen worden.

12 januari 2017

Marie-José Thunnissen (NVAB): mosterd over de AOW-leeftijd

Toen begin 2009 plotseling de politieke steun voor een verhoging van de AOW-leeftijd begon toe te nemen, verzette ik me daar heel alleen of met diverse anderen tegen. Een van de tegenargumenten was dat een verhoging van de AOW-leeftijd vooral nadelig zou zijn voor mensen met een laag inkomen. Behalve dat zij een laag inkomen hebben, zijn zij minder gezond en kunnen daardoor niet zonder problemen langer doorwerken. Bovendien leven deze mensen korter en als ze dan langer moeten doorwerken, profiteren ze, vergeleken met mensen die het beter hebben, nog minder van de AOW. Allemaal heel erg voor de hand liggende argumenten, maar het mocht niet baten: te veel economen en te veel politici waren voor de verhoging van de AOW-leeftijd. Inmiddels staat de AOW-leeftijd voor dit jaar op 65 jaar plus 9 maanden en zullen, volgens de huidige wet, in 2060 mensen pas als ze 71 jaar en 6 maanden zijn voor het eerst van hun leven een AOW-uitkering krijgen. Wat dit betekent voor de mensen met lage inkomens en slechte gezondheid is niet zo moeilijk te raden. “Het leidt tot voortijdige uitval, niet alleen bij traditioneel als zwaar bekendstaande functies (…). We zien dat werknemers in de zorg en in het onderwijs nu soms al de 65 niet halen.” Juist, dat zeiden wij in 2009 (zie boven). Maar nee, dit was geen zelfcitatie; dit heeft Marie-José Thunnissen van de Nederlandse Vereniging voor Arbeids- en Bedrijfsgeneeskunde deze maand, januari 2017, gezegd en zij heeft er de krant mee gehaald. Zij vertegenwoordigt de bedrijfsartsen in Nederland. Mooi dat wij na 8 jaar gelijk krijgen. Jammer alleen dat deze noodkreet over de verhoging van de AOW-leeftijd 8 jaar te laat komt. Daarmee heeft deze klacht van de bedrijfsartsen nu wel erg een mosterd-na-de-maaltijd karakter. 

27 december 2016

Sylvana Simons: dacht niet na over Denk

De keuze van Sylvana Simons voor de politieke partij Denk was nogal wonderlijk (zie hier). Denk is een politieke partij met Turkse wortels die vindt dat allochtonen (die volgens Denk so-wie-so al niet meer bestaan) volledig geïntegreerd zijn in de Nederlandse samenleving. Mochten er toch problemen zijn met sommige (dus eigenlijk niet bestaande) allochtonen, dan komt dat door de (logischerwijze volgens Denk ook niet bestaande) autochtone Nederlanders. De niet bestaande autochtone Nederlanders discrimineren de niet bestaande allochtonen (als u het nog kunt volgen). Deze niet bestaande allochtonen worden daarop en daardoor werkloos en crimineel. Denk profileerde zich als de partij die zegt te verbinden, maar toen de NederTurken uiteen bleken te vallen in ErdoganNederTurken en GülenNederTurken, bleef Denk oorverdovend stil, zoals Ahmed Marcouch, Tweede Kamerlid voor de PvdA, afgelopen zomer opmerkte. Toen was Sylvana Simons al lid van Denk, maar zij bleef ook oorverdovend stil over dit NederTurken-conflict. Zij begon zich, naar haar eigen zeggen, pas zorgen te maken over Denk toen zij zelf onderwerp werd van nationale spot en bedreiging. Denk zou daar een politiek slaatje uit proberen te slaan, aldus Simons. Niet aldus Denk, die zegt haar emotioneel en financieel gesteund te hebben. Moeten wij iets vinden van dit welles-nietes kruisvuur? Wij twijfelden al ernstig over de kwaliteit van de oordeelsvorming van Simons. Zij had toch, net als wij, het politieke programma van Denk kunnen lezen en kunnen inzien dat wat Denk ‘verbinden’ noemt, wij ‘segregeren’ zouden noemen. Denk wil bijvoorbeeld dat scholen die islamitisch fundamentalistische leerstellingen onderwijzen niet door de overheid verboden moeten worden. Fundamentalisten erkennen alleen hun eigen waarheid en willen zich niet aanpassen aan de rechtsstaat. Daarom zijn zij de beste bron voor ‘apartheid’ tussen bevolkingsgroepen. Simons zag dit niet en heeft daarmee al haar politieke kapitaal verspeeld. 

23 december 2016

Sunny Bergman (wit): laat de ‘echte zwarten’ weg

In haar veel besproken documentaire confronteert Sunny Bergman blanken (‘witten’) en donker gekleurde mensen met elkaar. De blanken zijn verrast als de donkeren zeggen dat ze minder kansen krijgen dan blanken, dat ze minder bescherming krijgen van de politie, enz.. De donkeren klagen ook nog over de kwalijke rol van ‘blanke’ bedrijven in de wereld (Shell in Nigeria kwam voorbij). Waren de klachten overtuigend? Mwah. De donkeren leken vooral uit artistieke en intellectuele kringen te komen (de blanken trouwens ook), spraken goed Nederlands (een gekleurde vrouw in de docu vond het al een belediging als dat werd opgemerkt). Natuurlijk, ze hadden last van etnisch profileren (ik zou zeggen, wees er blij mee; als ik als oudere witte man het voetbalstadion binnen kom, kijkt er niemand van de beveiliging in het plastic zakje met warme wanten dat ik bij me heb. Ik heb liever dat het plastic zakje wel wordt gecontroleerd: straks komt er een verbitterde oude man met een zelf gemaakte vuurwerkbom naar binnen), maar kansloos, crimineel of niet-geïntegreerd leken ze me niet, eerder succesnummers. De ‘echte zwarten’ leken te ontbreken. Wie zijn dat dan? Wie anders dan de mensen van de grootste minderheidsgroep in Nederland, namelijk de moslims. Weliswaar was Tofik Dibi onder de aanwezigen, maar ik heb zo’n vermoeden dat hij door zijn eigen Marokkaanse bevolkingsgroep wordt uitgekotst. De andere Marokkaanse moslims worden, zoal bekend, door veel Nederlanders uitgekotst. Het zou interessant zijn geweest als de fundamentalistische moslims (dat zijn wat mij betreft de ‘echte zwarten’) met de donkeren zouden zijn geconfronteerd door mevrouw Bergman. Dat gebeurde natuurlijk niet, want als zo’n confrontatie op een clash zou uitlopen (hetgeen mij waarschijnlijk lijkt), zou dat nogal in strijd zijn met het wereldbeeld van Bergman. Alleen de witten hebben het immers gedaan.

21 december 2016

Sunny Bergman (wit): witten moeten fundamentalistische moslims worden

Het valt moeilijk te ontkennen dat de blanken in het westen eeuwenlang technisch superieur waren tegenover vele andere groepen in de wereld, zoals met name de zwarten in Afrika. We zagen dat dat niet kwam omdat het blanke ras superieur was of is, maar dat het eerder een kwestie van geografie was. Toevallig woonden blanken op een plek die makkelijk bereikbaar was voor vernieuwingen. We weten dat geen enkel ras minderwaardig is ten opzichte van andere rassen. Maar toch denkt documentairemaakster Sunny Bergman dat blanken (‘witten’ in haar terminologie) bewust of onbewust menen dat zij superieur zijn. Blanken denken, volgens Bergman, dat die anderen de achterstand eenvoudig kunnen inhalen door te integreren in de ‘witte’ samenleving. Maar het is juist andersom, zegt Bergman in haar documentaire: blanke mensen moeten integreren. Haar blanke respondenten reageren lacherig op die uitspraak. Maar laten we het serieus nemen en aannemen dat het niet de minderheden zijn die moeten integreren met de autochtone blanke bevolking, maar dat het omgekeerd is. Met welke groep moeten de blanken dan integreren? Dan toch zeker de grootste minderheidsgroep in Nederland, namelijk de moslims. Laten we ons proberen te verdiepen in hun normen en waarden. Er is vrij recent nog onderzoek gedaan naar die opvattingen door hoogleraar sociologie Ruud Koopmans en hier vinden we zijn bevindingen. Van de moslims in West Europa denkt 75% dat er slechts één mogelijke interpretatie is van de Koran en 65% denkt dat de wetten die door de Koran worden opgelegd belangrijker zijn dan de seculiere wetten die in West Europa gelden. Met andere woorden als de blanken, op last van mevrouw Bergman, moeten integreren met de overgrote meerderheid van de moslims in Nederland, zullen zij zich eerst moeten bekeren tot de fundamentalistische islam. 

20 december 2016

Sunny Bergman (wit is een kleur): boos op dode zeeheld

Guns, germs and steel’ van Jared Diamond is een van de betere boeken die ik ooit gelezen heb. Het kernidee van de schrijver is dat ‘het Westen’ technisch superieur en rijk is geworden ten opzichte van andere gebieden in de wereld (met name Afrika en Amerika), omdat vernieuwingen op agrarisch gebied die waren ontstaan in het meest vruchtbare gebied op aarde (het gebied rond de Eufraat en de Tygris) het Westen konden bereiken, maar bijvoorbeeld Afrika niet. Duizenden jaren geleden verspreidden vernieuwingen op landbouwgebied zich doordat relatief dicht bij elkaar wonende bevolkingsgroepen succesvolle methoden van elkaar gingen overnemen. Dit copieergedrag hield echter op bij natuurlijke barrières, zoals woestijnen en zeeën. Dus kon landbouwvernieuwing vanuit het Midden-Oosten oprukken naar het Westen en het Oosten, maar niet naar het Zuiden omdat de Sahara in de weg lag. Landbouwvernieuwingen leidden tot een beter leven en maakte tijd vrij om ook andere vernieuwingen uit te proberen (guns!!!). Zo namen wij in het Westen een voorsprong op Afrika en Amerika. Westerlingen zijn geen heersers geworden omdat zij slimmer waren dan Afrikanen of indianen, maar het was gewoon een kwestie van gunstige ligging van onze woonplaatsen. Dat wist Jared Diamond, maar de blanke westerse veroveraars, die vanaf de 15e eeuw de wereldzeeën afstruinden op zoek naar buit en primitieve volkeren tegen kwamen, dachten daar heel anders over. Zij dachten dat het blanke ras door God tot superieur ras was gemaakt en daarom gemachtigd was de minderwaardige zwarten in Afrika en de roodhuiden in Amerika te onderwerpen. Zo dacht ook onze zeeheld Michiel de Ruyter, maar documentairemaakster Sunny Bergman is nog steeds kwaad op onze zeeheld. 400 jaar na dato neemt zij hem kwalijk dat hij (1607-1676) Jared Diamond  (1937-) niet gelezen heeft.

18 december 2016

Heleen Mees: deeltijdwerk = Marxisme = waarom Trump won

Heleen Mees vindt dat hoog opgeleide vrouwen zich voor 100 procent op hun carrière moeten storten. De meeste vrouwen echter willen alleen maar in deeltijd werken, om meer tijd voor de kinderen te hebben, en maken zich zo afhankelijk van hun partner. Dat zij (= Mees) zichzelf evengoed afhankelijk had gemaakt van een man, zullen we haar maar even vergeven. Die man was wel een van de betere economen van Nederland, maar dat kunnen we niet van Heleen Mees zelf zeggen. Ze blijkt haar mening dat deeltijdwerk ‘slecht’ is nog niet ingeruild te hebben voor een beter idee. In De Volkskrant tekende ze onlangs op dat deeltijdwerken ongeveer hetzelfde is als ‘verlicht Marxisme’. In het Marxisme werd immers de prikkel om te werken tot nul gereduceerd, zie China onder Mao. Pas toen in China boeren land in eigendom mochten hebben, werd de chronische ondervoeding die onder Mao had geheerst overwonnen, omdat mensen weer aan de slag gingen. Trump heeft bovendien gewonnen, zo voegde Mees nog een ingrediënt aan haar redeneersoep toe, omdat de witte arbeidersklasse niet meer zeker kan zijn van een baan. Als de VS betere sociale-zekerheidsregelingen zou hebben gehad, zou (aldus Mees) de overwinning van Trump alleen maar groter geweest zijn, want uitkeringen leiden tot ‘perspectiefloosheid’. Mees eindigt haar beschouwing met de ‘sweeping statement’: “Het antwoord op de crisis in het kapitalisme is dus niet een verlicht marxisme, maar een herverdeling van kapitaal naar arbeid op een manier die activeert en menselijk kapitaal stimuleert.” Tsja. Het beste wat we van deze beschouwing van mevrouw Mees kunnen zeggen is dat het razend knap is om zaken die niets met elkaar te maken hebben (deeltijdwerk, Marxisme, Trump, sociale zekerheid, herverdeling van kapitaal naar arbeid), in eenzelfde stuk samen te brengen.

12 december 2016

Gerard Spong (advocaat): minder, minder criminaliteit = opruiing

Over de uitlatingen van Geert Wilders over Marokkanen (minder, minder) hebben we het al eerder gehad. De reacties op zijn uitlatingen vonden wij hypocriet. Toen Marokkaanse jongeren uit Den Haag in de zomer van 2014 opriepen om Joden te gaan vermoorden, leidde dat niet tot massale aangiften tegen die Marokkanen, maar de niet tot geweld oproepende Wilders wel. Hij werd dus zelfs vervolgd, terwijl Wilders alleen maar hardop gezegd had wat veel mensen in Nederland denken, namelijk dat zij opgelucht zouden zijn als er minder, minder Marokkaanse straatbendes in Nederlandse gemeentes vrij zouden rondstruinen. Vele commentatoren denken daarom dat een rechtszaak Wilders electoraal goed zal doen. Advocaat Gerard Spong vindt echter dat Wilders zich schuldig heeft gemaakt aan opruiing en discriminatie en daarom terecht is veroordeeld. Waarom is het discriminatie als je een groep die zo ongeveer de Nederlandse misdaadstatistieken monopoliseert, kleiner wilt hebben? Is het niet zo dat juist de buitenproportionele misdadigheid van Marokkaanse jongeren discriminatie in de hand heeft gewerkt? Had Wilders er bij moeten zeggen dat hij alleen de misdadige Marokkanen bedoelde? Maar als er minder Marokkanen zijn, kan het niet anders of de misdaadcijfers moeten er vrolijker uit gaan zien. Zoals altijd moeten de goeden onder de kwaden lijden. Als je weet dat alle aanslagen door mannen met een Arabische achtergrond worden gepleegd, ga je op de toegangswegen naar Schiphol niet een blond meisje van 17 jaar preventief aanhouden, maar wel mogelijk onschuldige ‘niet Westerse allochtonen’. “Minder, minder” is dus niet opruiing of discriminatie, het is wel etnisch profileren: het effectief verminderen van misdaad en/of aanslagen door je op een groep te richten die zich hier buitenproportioneel schuldig aan maakt. Het alternatief vinden vele kiezers slechter, zoals zij op 15 maart 2017 zullen laten weten.

05 december 2016

Jan Terlouw (D66): begrijpt niet dat 'het touwtje' weg is door zijn eigen partij

Hoewel ik (1951-) 20 jaar jonger ben dan Jan Terlouw (1931-), behoor ook ik tot de generatie die nog ‘het touwtje uit de brievenbus’ hebben meegemaakt. Mijn moeder was weduwe (vanaf 1956) en heel veel sociale zekerheid was er nog niet. Dus had mijn moeder (1907-1985) in de late jaren 50 en vroege jaren 60 allerlei ‘adresjes’ waar ze overdag schoonmaakte om het gezinsinkomen op peil te houden (er woonden in 1956 nog vier kinderen thuis van 18, 11, 8 en 5 jaar oud). Dus was er vaak niemand thuis als ik van school kwam, maar kon ik naar binnen dankzij ‘het touwtje’. Waarom gebruikten ‘onbevoegden’ het touwtje niet? Omdat het op zou vallen, want iedereen kende elkaar. Niet dat we dol waren op elkaar. Integendeel, als katholieke jongen mocht ik niet met de heidense protestantse kinderen spelen. Maar we hielden in de gaten wie er in de straat was. Het touwtje kan nu niet meer, zegt Jan Terlouw, omdat we elkaar niet meer vertrouwen. Zeker, maar ook omdat we elkaar niet meer kennen. Iedereen is ‘on the move’. Buurten veranderen continu door de komst van nieuwkomers met hele andere gebruiken en hele andere normen die vaak de onze niet zijn. We weten dat het met die nieuwkomers niet zo goed gaat. Zelfs onder de derde generatie nieuwkomers is er veel werkloosheid en is er sprake van buitenproportionele criminaliteit. Velen van ‘ons’ zeggen daarom: minder, minder nieuwkomers, want we kunnen ze niet vertrouwen. Inderdaad, mijnheer Terlouw, maar is het niet uw eigen partij die nieuwkomers altijd met open armen wilde ontvangen? Kijk maar hier: vluchtelingen zijn een interessante kans en een verrijking van de maatschappij. Terlouw begrijpt zijn eigen partijstandpunten niet, want de door D66 zo toegejuichte globalisering heeft ‘het touwtje’ verdreven.

01 december 2016

Toine Heijmans (Volkskrant): gemeenten schenden het medisch beroepsgeheim. Of toch niet?

In De Volkskrant lees ik bijna altijd de startcolumn van Opinie & Debat. Die column is een mengeling van opinie en feitelijkheden. Dat gaat soms mis, zoals op 29 november jl. in de column psychiaters maken er het beste van door Toine Heijmans. Het ging over jeugdpsychiaters die worden omschreven als professionals die er het beste van proberen te maken, hoewel ze, volgens Heijmans, min of meer plat gewalst worden door gemeenten die het sinds 2015 (deels) voor het zeggen hebben in de jeugdzorg. Wij zagen eerder dat een belangrijke reden voor die zogenaamde decentralisatie was dat de psychiaters zelf nogal veel kinderen het medische circuit introkken, ook als dat niet nodig was. Dus, zo werd in de Kamer besloten, doet voortaan de gemeente de diagnose. Dat zijn de beroemde keukentafelgesprekken geworden waarbij de gemeente er achter probeert te komen hoe ernstig de problemen van kinderen (of gezinnen) zijn. Soms is daar een deskundige, bijvoorbeeld een jeugdpsychiater, bij betrokken. Toine Heijmans schrijft echter (zie plaatje) dat “een ambtenaar uit een wijkteam aanwezig is bij het eerste gesprek tussen dokter en patiënt – het medisch beroepsgeheim en de privacy maar even afgeschaft.” Hier heeft de opinie de feitelijkheid al te zeer beneveld. Ten eerste heeft dus de gemeente, niet de psychiater het eerste gesprek. Ten tweede is het gesprek niet met een patiënt, maar met een cliënt. Het is juist zaak vast te stellen of er sprake is van een ‘patiënt’. Ten derde kan er dus geen aantasting van het medisch beroepsgeheim zijn, want het gesprek is geen onderdeel van een behandeling. Een schending van het beroepsgeheim (door gemeenten!!) is nogal een zware beschuldiging. Maar in de internetversie is die beschuldiging opeens verdwenen. De andere feitelijke onjuistheden staan er nog steeds.

28 november 2016

Thomas Dekker (ex-wielrenner): geen ster, dus geen gratis seks

Thomas Dekker is misschien wel de enige wielrenner die dankzij het gebruik van doping zijn talent niet heeft kunnen waarmaken. Er is daarnaast een hele lange lijst van ex-wielrenners op te stellen die dankzij de doping topsporter konden worden (Lance Armstrong, Alberto Contador, Jan Ullrich, Richard Virenque, Joop Zoetemelk, enz. enz. enz. enz.). Thomas Dekker werd geen topper, omdat hij te jong werd betrapt op het gebruik van doping (Lance Armstrong werd pas ‘betrapt’ nadat hij voor de tweede (!!!) keer met wielrennen was gestopt). Dekker heeft nu een boek geschreven over zijn in de knop gebroken wielrenleven en de kranten stonden er vol mee. Mijn eigen krant besteedde er minstens drie lange artikelen aan, waarvan vooral het laatste artikel opmerkelijk was. Daarin wordt vermeld dat veel wielerfans geschokt zijn door de onthullingen in het boek. DWDD in eigen persoon, bijvoorbeeld: “Ik moest denken aan alle keren dat ik op het puntje van mijn stoel tv zat te kijken, jullie zat aan te moedigen, stamelde Matthijs van Nieuwkerk tegen Dekker in DWDD. En dan hadden ze de avond ervoor gewoon tot drie uur 's nachts op een hotelkamer met prostituees gefeest! Daar word ik heel ongelukkig van, besloot de presentator.” Ik was eigenlijk verbaasd over iets heel anders, namelijk dat Thomas Dekker moest betalen voor de seks, in plaats van dat hij die gratis kreeg van ‘wielrengroupies’. Zei Donald Trump niet dat als je een ster bent, je (als man) alles kunt doen bij vrouwen (bij sommige vrouwen dan, maar Trump dacht alle vrouwen)? Thomas Dekker was geen ster, maar een ordinaire hoerenloper die gewoon om drie uur ’s nachts moest afrekenen. Een boek van een gefrustreerde ‘vieze man’. Dat boek ga ik niet lezen.

22 november 2016

Sylvana Simons (carnavalskraker?): maakt witte mannen woedend

Er is ophef over Sylvana Simons en niet voor de eerste keer (zie hier). Nu is ze het onderwerp van racistisch getinte video’s, zo meldt mijn krant (alleen voor abonnees). Aanleiding is een carnavalsfilmpje waarin zij op de hak wordt genomen (“Kun je niet emigreren, met jou is het kut met peren”). “Velen”, zo meldt mijn krant, “lieten hun haat over Simons de vrije loop door racistische videofilmpjes bij het nummer te monteren. Daarin werd Simons afgebeeld als Zwarte Piet en verscheen haar hoofd (…) bij beelden die verwijzen naar lynchpartijen van de Klu Klux Klan”. Die ‘velen’ zijn waarschijnlijk witte mannen die woedend op haar zijn, om haar deelname aan de Zwarte-Piet discussie en haar toetreding tot DENK. DENK is een politieke partij met Turkse wortels, die zegt te willen verbinden, maar niet eens in staat of bereid is de Turkse Nederlanders te verbinden. [Zie hier voor een uitgebreidere opinie over DENK]. Sylvana Simons zelf heeft in het verleden nogal racistische uitspraken over ‘de zwarte man’ gedaan (zie hier). Vreemd genoeg herinnert niemand haar daar aan. Ook niet die boze witte mannen. Die zijn misschien ook wel woedend omdat zij opeens een bekende Nederlander is geworden door haar soms controversiële optreden op de verrekijk. Ben ik zelf soms ook zo’n boze witte man die woedend op haar is? Nou nee, ik vind haar even irritant als bijvoorbeeld Halina Reijn die ook voortdurend op de verrekijk verschijnt en ons steeds moet laten weten dat ze ergens of nergens last van heeft. Het is vrij makkelijk deze (en vele andere) irritante types te ontwijken (behalve als ze in mijn krant staan), namelijk door niet meer te kijken naar het NOS-journaal, DWDD, Pauw, enz. enz. Dan word je als witte man ook niet meer woedend. 

19 november 2016

Margerite Kalverboer (kinderombudsman): krijgt signalen

De kinderombudsman, Margrite Kalverboer, heeft de afgelopen maand een soort pamflet geschreven, getiteld mijn belang voorop? Er staat een vraagteken. Dus, het antwoord staat wellicht in het pamflet. Wie is ‘mijn’ eigenlijk? Je zou verwachten het kind. Laten we eerst eens luisteren hoe het NOS-journaal van 8 november over dit rapport sprak. De nieuwslezeres meldde dat de kinderombudsman op basis van eigen onderzoek had geconcludeerd dat steeds meer kinderen in de crisisopvang terecht komen, omdat de gemeenten niet de goede zorg leveren. Vervolgens kwam er een aantal pubermeisjes in beeld die volgens een zekere Hans du Prie in ernstige problemen waren. Hun problemen kwamen door de gemeente die deze meisjes niet naar de specialistische hulp sturen. Vervolgens kwam de kinderombudsman zelf in beeld. De gemeenten bepalen welke kinderen wat voor hulp krijgen en hoeveel dat mag kosten. Die hulp is te weinig, zo zei de kinderombudsman, zodat de problemen kunnen verergeren en er voor deze meisjes een crisisplaatsing nodig is. Ah, de gemeenten zitten te veel op hun geld, zo leg ik de boodschap van mevrouw Kalverboer uit, er zou meer geld moeten naar de jeugdzorginstellingen. Hoe weet ze trouwens dat er steeds meer van dit soort crisisplaatsingen nodig zijn? Dat weet ze helemaal niet, maar ze heeft wel ‘signalen’ daarvan gekregen. Die signalen, zo lezen wij in haar pamflet, die komen van de jeugdzorginstellingen. Juist! Die instellingen zijn helemaal niet zo blij dat ze (sinds 2015) te maken hebben met gemeentelijke pottenkijkers die dan ook nog eens bepalen welke kinderen wel en welke niet voor jeugdzorg in aanmerking zouden komen. Dat bepalen de instellingen liever zelf. Dan kunnen ze ook lekker zelf hun eigen budget bepalen. Kalverboer behartigt dus het belang van de Jeugdzorglobby. Waarom is ze eigenlijk kinderombudsman geworden? (zie ook hier voor een uitgebreide versie)